Tibetan
མཐུན་པ་ཉེ་བར་བཤད། །ཕ་གཅིག་དམ་ཚིག་ནང་འདྲེས་པ། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་བ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་བཞུགས། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི། །དབང་པོས་གང་ལའང་བརྙས་མི་བྱ། །ཅེས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས། བསྟན་དང་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལ། །ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤུན་དུ་བརྗོད། །ཀུན་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེའི་སྤུན། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་སྦྱོར་བ་རྩུབ་པའི་སེམས་ཅན་ཞིག །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ལས་ཀྱིས་མནར་གྱུར་པ། །དེ་ལ་དགའ་བ་ བསྒོམས་ནས་བྱམས་པའི་སེམས། །གཏོང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་རབ་ལྕི་ན། །གཞན་བདེ་བྲལ་བར་འདོད་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ལ་རྩ་ལྟུང་བཞི་པའི་ངོ་བོ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་བླ་ན་མེད་པ་བུ་གཅིག་པ་བཞིན་དུ་བལྟས་ནས་བློས་ནམ་ཡང་འདོད་དུ་མི་རུང་བ་ཞིག་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལས་ལོག་ནས་འདི་དག་ནི་བདེ་བ་དང་བྲལ་ཀྱང་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་སེམས་ཅན་བློས་སྤངས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་ལས། བྱམས་སེམས་མེད་པར་སེམས་ཅན་སྤངས། །ཞེས་སོ། །ད་ལྟ་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་རློམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་བསམ་སྦྱོར་ཤིན་ཏུ་མི་བསྲུན་པ་ཞིག་མཐོང་ཆོས་སུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བ་མཐོང་ན་དེ་ནི་བྱམས་པ་བསྒོམ་པའི་ཡུལ་ལས་ལོགས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་འགྱུར་སྟོན་པ་མང་དུ་སྣང་བ་ནི་བྱམས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། འདི་ལྟར་ན་བྱམས་པ་བསྒོམ་པའི་ཡུལ་མི་རྙེད་དེ། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ཆེས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྤྱི་མཐུན་དུ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་སླ་བ་དེ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་མ་མཐོང་བས་ཡིན་གྱིས། འདི་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་གལ་ཏེ་དམྱལ་བ་པའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ཞིང་དེས་དང་པོར་རྒྱུ་གང་གིས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བའི་བསམ་སྦྱོར་མ་རུངས་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་འབྲས་བུ་འདི་ལྟ་བུ་རུང་ངོ་སྙམ་པ་འཐོབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཕ་རོལ་གྱི་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་བྱམས་པའི་སེམས་ལ་བཏང་བཞག་གཉིས་སུ་མི་བལྟ་བར་འདི་དག་བདེ་བ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུ་དང་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུངས་བསྙམ་པའི་ཁུར་བླངས་ནས་རྩ་ལྟུང་བསྲུང་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་སེམས། །ནམ་ཡང་གཏོང་བར་ མི་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །ལྔ་པ་གཞན་དོན་གཉེར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སྤངས་པའི་མོད་ལ་སྨན་སེམས་གཏོང་བའི་ཕྱིར། །ཀུན་དཀྲིས་ཚང་བའི་ཕམ་པར་གྱུར་པ་དང་། །གན
Chinese
说亲近和合。 如父一般誓言融入其中。 如是说。从《智慧成就》中说： 普覆一切有情心， 金刚萨埵自身住其中。 如是瑜伽士， 莫以势力轻蔑之。 如是说。耶谢扎说： 凡入教法金刚乘， 皆称为兄弟姐妹。 皆具智慧故， 金刚萨埵金刚兄弟。 如是说。第四，粗暴行为的有情， 于现世为业所苦。 于彼生喜而舍慈心， 于菩萨而言极重， 何况欲他离乐？ 如是，第四根本堕的自性是：对于一切有情，以慈心视之如独子般无上，以意念永不可欲求之事。反之，心想这些有情即使离乐也无妨，从而以意念舍弃有情。如《金刚藏庄严》中说： 无慈心而舍有情。 如是说。如今，自诩修慈者，若见有情思行极不驯顺，于现世为痛苦所逼，则将其从修慈之境中分离，并显露出赞同之态，此乃慈心之大违品。若如此，则难觅修慈之境。对于为痛苦所逼之有情，普遍易生慈悲，乃因未见其造作彼因之故。若我等见地狱有情，且首先现见其以何因生于地狱之恶劣思行，则必得此果与彼因相符之想。故不应以他者之行为，将慈心视为可舍可留，而应担起此等若具安乐与安乐之因则何不善哉之重任，从而守护根本堕。如续部中说： 利益一切有情心， 何时亦不应舍弃。 如是说。第五，为求他利之菩提心， 舍弃之顷，为舍利乐之心故， 具足一切缠缚而成失败，以及。
English
It speaks of closeness and harmony. Like a father, vows are integrated within. So it is said. From "Wisdom Accomplishment" it says: Encompassing the minds of all sentient beings, Vajrasattva himself dwells within. Therefore, yogis, Do not despise anyone with power. So it is said. Yeshe Zhap says: All who enter the Dharma and the Vajra Vehicle, are called brothers and sisters. Since all possess wisdom, Vajrasattva is a Vajra brother. So it is said. Fourth, a sentient being with rough behavior, Suffering from karma in this very life. To abandon the mind of love after cultivating joy for them, is extremely heavy for a Bodhisattva, What need is there to mention wanting others to be separated from happiness? Thus, the nature of the fourth root downfall is: towards all sentient beings, to regard them with unsurpassed loving-kindness as if they were one's only child, something that should never be desired in one's mind. Conversely, thinking that it is okay for these beings to be separated from happiness, and thereby abandoning sentient beings in one's mind. As it says in "The Ornament of Vajra Essence": Abandoning sentient beings without loving-kindness. So it is said. Now, those who boast of cultivating loving-kindness, if they see a sentient being whose thoughts and actions are extremely unruly, suffering from misery in this very life, they separate them from the object of cultivating loving-kindness and show an attitude of approval, which is a great contradiction to loving-kindness. If it is like this, then it is difficult to find an object for cultivating loving-kindness. The fact that it is easy to generate love and compassion universally for sentient beings who are suffering greatly is because one has not seen the cause of their suffering. If we were to see a hell-being, and first directly see the evil thoughts and actions by which they were born in hell, then we must obtain the thought that this kind of result is fitting for that kind of cause. Therefore, one should not regard the mind of loving-kindness as something to be accepted or rejected based on the actions of others, but should take on the responsibility of thinking, "How wonderful if these beings possess happiness and the cause of happiness!" and thereby protect the root downfall. As it says in the Tantra: The mind that benefits all sentient beings, Should never be abandoned. So it is said. Fifth, the Bodhicitta that seeks the benefit of others, The moment it is abandoned, for the sake of abandoning the mind of benefit and happiness, Becoming defeated with all entanglements complete, and...
Tibetan
ང་བའི་སྐབས་བདུན་མིན་པར་ཁུ་བ་ཕྱུང་། །འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དམ་འཆའ་བའི་བསམ་པ་བཟང་པོ་དེ་བཏང་ནས་བདག་ཉིད་མཐུ་ཆུང་བའི་ཁུར་བླངས་ཏེ་ཞི་བདེའི་སེམས་སྐྱེས་ནས་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དང་། རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད། །ཅེས་པས་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་གཞན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་བཅས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་སྙིང་རྗེ་དང་བཅས་པའི་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་སྟེ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ནས་ཡན་ལག་གཞན་མཚང་ཡང་ཕས་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཕམ་པར་བྱས་པས་ན་ཕས་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ན། །དེ་ལྟར་སྨོན་སེམས་དེའི་རྟེན་སྤངས་པ་ནི་གནང་བའི་སྐབས་བདུན་མ་ཡིན་པར་ཁུ་བ་ཕྱུང་བ་སྟེ། གསང་བའི་དབང་དང་གསུམ་པ་དང་། །རོ་མཉམ་པ་དང་ལྷ་མཆོད་དང་། །རིགས་རྒྱུད་སྤེལ་དང་རིལ་བུ་དང་། །འཆི་བལྟས་བརྟག་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དྲུག་པ་ཐེག་པ་གསུམ་ལྟོས་རྒྱལ་བའི་བཀའ། །དཔྱས་ཤིང་སྟོན་པས་མ་གསུངས་ཞེས་སྨྲ་དང་། །ལས་དང་དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་རུང་བསྟན་བཅོས་གཞན། །རྗེས་གནང་བྱིན་བརླབས་བཀའ་རུམ་བལྟས་བརྙས། །དེ་ལ་རང་ངམ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་རང་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གཞུན་མུ་སྟེགས་པ་ལ་འདོད་པ་དང་། ཡང་རང་གསང་སྔགས་པ་དང་། གཞན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་འདོད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལྟར་ན། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སྨད་བྱས་ན། །རྣམ་པར་ སྣང་མཛད་རིང་བའི་རྒྱུ། །ཞེས་ཨཱ་ཙརྱ་ཀ་།།།པས་འདྲེན་པ་ལྟར་ཡང་འཐད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ནི་ངག་གི་ཉེས་པ་དང་། གཞན་མི་དད་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་ཞིང་སྔགས་སུ་ནི་སྣང་བ་དག་པ་རབ་འབྱམས་སུ་སློབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གང་ཞིག་ཆོས་འདི་མཐོང་ནས་ཆགས་བྱེད་ཅིང་། །ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཐོས་ནས་ཁོང་ཁྲོ་བ། །ང་རྒྱལ་རྒྱགས་པས་བཅོམ་ནས་ལོག་པ་ཡིས། །ང་རྒྱལ་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་མྱོང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ་དེ་ཝ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རྩ་ལྟུང་ཉམས་སུ་བསྟར་རོ་ཟེར་ན། དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་མཁས་པར་མ་བྱས་ན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ལྷག་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པས་ཡང་དག་པའི
Chinese
在不应行房的七种情况下行房，如同榨取精液。像这样，为了所有众生的利益而成就佛果，如此发下誓愿的良好发心，如果舍弃，转而承担自己力所不能及的重担，生起寂静之心，并且执持与其相违背的观点。如《庄严经论》所说：“发心乃为利他故，欲得圆满正等觉。”因此，以相应的殊胜之心，希望他人远离痛苦及其根源，舍弃这种包含慈悲的愿菩提心。这仅仅是生起舍弃众生的念头，就如同肢体其他部分也因此而残缺一样，被菩提心的违品击败，因此是名为“他胜”的根本堕罪。如此，舍弃愿菩提心的所依，就如同在不应行房的七种情况下行房，如同榨取精液。即：秘密灌顶和第三灌顶，味等同者和供养天神，繁衍后代和药丸，以及观察临终征兆之时。第六，对于三乘，轻视胜者的教言，说这是臆造的，不是导师所说。以及，将可以作为事业和成就之因的其他论典，轻视为未经许可、加持和教言之藏。其中，自己或者他人的差别在于，自己希求成为自证佛陀，或者他人希求成为外道。或者，自己是密宗行者，他人希求成为波罗蜜多乘的行者。如果是前者，如果诋毁外道，那么“断绝遍照佛之因”如阿阇黎嘎玛拉希拉所引导的那样也是合理的，因为菩萨的二藏中，波罗蜜多乘守护语之过失和他人不信的一切，而在密咒乘中，仅仅是学习显现清净的无量法门。如《三摩地王经》所说：“若有见此法，而生贪著心，闻非正法已，嗔恚而忿怒，以慢及骄慢，摧伏诸正法，由慢之所害，当受诸苦恼。”就是这样。如果有人说，那么阿阇黎圣天等人也犯了根本堕罪吗？那仅仅是应当修习的誓言而已。如《经庄严论》所说：“若未精通五明处。”等等，因为具有超胜的殊胜大悲心，所以是真实的。
English
Extracting semen in the seven inappropriate occasions. Thus, thinking, "I shall attain Buddhahood for the sake of all sentient beings," abandoning that good intention of making a vow, taking on the burden of one's own small power, generating a mind of peace, and holding onto views that contradict it. As the Ornament says, "The generation of bodhicitta is for the sake of others, desiring perfect and complete Buddhahood." Therefore, with a special mind that corresponds, wishing others to be free from suffering and its causes, abandoning that aspiration bodhicitta that contains compassion. This, merely from the arising of the thought of abandoning sentient beings, just as other limbs are also deficient because of it, being defeated by the opposing factors of bodhicitta, is therefore a root downfall called "defeat by others." Thus, abandoning the basis of that aspiration bodhicitta is like extracting semen in the seven inappropriate occasions. Namely: the secret empowerment and the third empowerment, those of equal taste and offering to the gods, propagating the lineage and pills, and the time of examining the signs of death. Sixth, with regard to the three vehicles, disparaging the words of the Victorious Ones, saying that it is fabricated and not spoken by the Teacher. And, regarding other treatises that can be the cause of activities and accomplishments, looking down upon them as unauthorized, unblessed, and a repository of teachings. Among these, the difference between oneself or others is that oneself desires to become a self-realized Buddha, or others desire to become a non-Buddhist. Or, oneself is a Mantrayana practitioner, and others desire to become a practitioner of the Paramitayana. If it is the former, if one disparages non-Buddhists, then "severing the cause of the All-Illuminating Buddha" as guided by Acharya Kamalashila is also reasonable, because in the two collections of a Bodhisattva, the Paramitayana protects against faults of speech and all that others disbelieve, while in the Mantrayana, it is only learning the limitless methods of appearing pure. As the Samadhiraja Sutra says, "If one sees this Dharma and becomes attached to it, and hears non-Dharma and becomes angry, destroying the Dharma with pride and arrogance, harmed by pride, one will experience suffering." That is how it is. If someone says, then did Acharya Aryadeva and others also commit root downfalls? That is merely a vow to be practiced. As the Sutra Ornament says, "If one has not mastered the five sciences," etc., because one possesses surpassing great compassion, it is true.