Tibetan
པ་ཅན་ལའང་ཆགས་འཇག་གཉིས་ཀ་མེད་དེ་སྟོན་པ་འཚོ་ཞིང་གཞེས་པའི་ཚེ་དགེ་སློང་བྱེ་མ་སྐྱེས་སྨྱོ་ནས་སྒྲེན་མོར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ལྟུང་བའི་བཞི་ལ་མི་འཇུག་པའི་སྐབས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་བག་ཡངས་སུ་གནང་བ་བཞིན་འདིར་ཡང་མཚུངས་ཏེ། མི་དགེ་བ་གཟུགས་ཅན་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པའི་ལུགས་མ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་གང་ཞིག་བཤད་བྱའི་ལྟུང་མཚམས་ངོས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དཀྲིས་དང་སྦོམ་པོའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་རྩ་ལྟུང་ལ། །ཀུན་དཀྲིས་ཞེས་བྱ་ད་དུང་བྱ་བ་དེ། །བྱེད་འདོད་མ་ལོག་དེ་ལ་འགྱོད་པ་མེད། །ངང་ངོར་ལྟོས་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། །གཞན་ངོར་ལྟོས་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་མེད་པ་སྟེ། །ཆོས་གསུམ་ཚང་པའི་ཀུན་སློང་བྱ་བའི་མཐར། །གཏུགས་པ་དེ་སྲིད་རྒྱུན་ཆགས་ཡོད་གྱུར་ན། །ཀུན་དཀྲིས་ཚང་བའི་ཕམ་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །དུས་ཀྱི་བར་ཆད་རྒྱུན་ཆགས་མེད་པའམ། །ཆོས་གསུམ་གང་ལས་ཅིག་ཤོས་མ་ཚང་ན། །བྱ་བའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་སྦོམ་པོར་འགྱུར། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཀུན་དཀྲིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པ་ལྟར་ལས། འདིར་སྔགས་ཀྱི་ལྟུང་བའི་ཡན་ ལག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། རྩ་ལྟུང་ལྔ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤོང་བ་ཀུན་དཀྲིས་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་བཅུ་གསུམ་པོ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཉེས་པ་དེ་དང་དེ་བྱེད་ཅིང་ད་དུང་བྱེད་འདོད་མ་ལོག་པ་དང་། བྱ་བ་དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་པའི་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་། རང་ངོ་ལ་ལྟོས་པའི་ངོ་ཚ་དང་གཞན་ངོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་གསུམ་མམ། དེའི་སྟེང་དུ་ཉེས་པ་དེ་དག་ལ་དགའ་ཞིང་མགུ་བ་བསྣན་ནས་ཆོས་བཞིར་བྱེད་པའང་ཡོད་དེ་ནང་གསེས་པ་ཙམ་སྟེ་ཇི་ལྟར་ཡང་དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་ཀུན་སློང་ངན་པ་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ནས་བྱ་བའི་དངོས་གཞི་རྫོགས་པ་ཚུན་ཚད་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའམ་ཕས་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །དེས་སྡོམ་པ་གཅོད་པས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཕམ་པར་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་ཕས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནས་ཚུ་རོལ་ཀྱི་མཐུན་ཕྱོགས་ཕམ་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་སྐད་དུ་རྩེ་མོ་ལས། དེ་ལས་གཞན་པ་བཅུ་བཞི་ནི། །ཕས་ཕམ་པར་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །སྤང་ཞིང་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། །རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་རྩ་ལྟུང་བསྐྱེད་པའི་ཀུན་སློང་སྐྱེས་པ་ནས་དངོས་གཞི་མ་རྫོགས་པའི་བར་དེར་འདི་ལ་ཉེས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན
Chinese
对于别解脱戒来说，也没有破戒和不破戒两种情况，当导师（释迦牟尼佛）住世时，有比丘名叫杰玛杰，他发疯后裸体等等，对于不犯四根本戒的情况，因为无法做到而开许放纵，这里也同样如此。认为不善是究竟的色法，不是我们导师的宗派。因此，为了能够识别所说的堕罪界限，下面讲述串习和粗罪的差别：除了菩提心之外的根本堕罪，称为串习，即仍然想做那件事，没有停止想做的念头，并且对此没有后悔，自己觉得没有羞耻感，看别人觉得没有惭愧心，这三种法都具备的动机，一直到完成这件事，如果一直持续不断，就成为串习圆满的堕罪。如果时间中断，没有持续不断，或者三种法中缺少任何一种，或者行为的支分不完整，就成为粗罪。总的来说，串习是指菩萨根本堕罪的支分，正如在菩萨藏中已经确定的那样。这里是将串习作为密咒堕罪的支分来应用的方法。第五条根本堕罪，舍弃菩提心，不依赖串习，除此之外的十三条，无论是哪一条，只要犯了那个罪行，并且仍然没有停止想做的念头，并且对那个行为没有视为过失而感到后悔，自己觉得没有羞耻感，看别人觉得没有惭愧心，这三种法，或者在这三种法的基础上，加上对那些罪行感到高兴和满意，成为四种法，这也只是细微的差别。无论是哪种情况，只要生起这样做的恶劣动机，从第二个刹那开始，直到完成实际行为为止，就称为大串习或者他胜罪。因为它断绝了律仪，所以使对治的一方失败。也就是说，从不和合的敌方，战胜了这边的和合友方。如《顶续》中所说：除了那条之外的十四条，都称为他胜罪，不应舍弃和抛弃，称为根本堕罪。如果从生起根本堕罪的动机开始，到实际行为没有完成之间，心想这样做有这样的过失
English
For the Pratimoksha vows, there are also no two situations of breaking or not breaking the vows. When the Teacher (Shakyamuni Buddha) was alive, there was a Bhikshu named Jyema who went mad and became naked, etc. For the situation of not violating the four root vows, because it was impossible to do so, it was allowed to be indulgent. It is the same here. Considering non-virtue as the ultimate form, it is not the sect of our Teacher. Therefore, in order to be able to identify the boundaries of the sins to be spoken of, the difference between habitual practice and gross sins is explained below: Root sins other than Bodhicitta are called habitual practice, that is, still wanting to do that thing, not stopping the thought of wanting to do it, and not regretting it, feeling no shame in oneself, and feeling no embarrassment when looking at others. The motivation that possesses these three dharmas, until the completion of this matter, if it continues uninterrupted, it becomes a complete sin of habitual practice. If the time is interrupted and not continuous, or if any one of the three dharmas is missing, or if the branches of the action are incomplete, it becomes a gross sin. In general, habitual practice refers to the branches of the root sins of Bodhisattvas, as has been determined in the Bodhisattva Pitaka. Here is the method of applying habitual practice as a branch of mantra sins. The fifth root sin, abandoning Bodhicitta, does not depend on habitual practice, and for the other thirteen, whichever one is committed, and still does not stop the thought of wanting to do it, and does not regret that action as a fault, feeling no shame in oneself, and feeling no embarrassment when looking at others, these three dharmas, or on the basis of these three dharmas, adding joy and satisfaction with those sins, becoming four dharmas, this is only a subtle difference. In any case, as long as such a bad motivation arises, from the second moment until the actual action is completed, it is called a great habitual practice or a defeat. Because it cuts off the vows, it defeats the opposing side. That is to say, from the inharmonious enemy side, the harmonious friend on this side is defeated. As it is said in the 'Peak Tantra': The fourteen other than that are called defeats, and should not be abandoned or discarded, they are called root sins. If from the beginning of the motivation to generate the root sin, until the actual action is not completed, thinking that there is such a fault in doing so
Tibetan
ས་སྤྱོད་འདོད་ལོག་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བློ་སྐྱེས་པ་དང་། དགའ་མགུ་ལོག་པའི་ཡིད་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ལས་ཀུན་དཀྲིས་མི་ཚང་བས་རྩ་ལྟུང་རྫོགས་པར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་བློ་ལས་སུ་རུང་ན་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཡང་མེད་པས་སོ། །འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྩ་ལྟུང་ནི་གྲངས་མང་ལ་འབྱུང་ཉེ་བར་སྣང་བས་བསྲུང་དཀའ་འོ་སྙམ་པས་སེམས་ཐིལ་གྱིས་མནོན་པར་བྱས་ལ་བསླབ་ཚིགས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་ བརྗེད་ངེས་པ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འདོར་བ་སྤངས་ནས་བཤགས་སྡོམ་དང་འགྲོགས་པ་གཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་དཀྲིས་ཀྱི་ཚེས་བཞིར་དབྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བཞི་ཅར་གྱི་ནང་ནས་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟ་བ་ཡོད་ན་ལྷག་མ་གསུམ་ཆར་ཚང་བ་དང་། གཉིས་དང་། གཅིག་ཚང་བ་རྣམས་ཆུང་ངུ་དང་། ཉེས་དམིགས་སུ་མི་བལྟ་བ་ཡོད་ན་ལྷག་མ་གསུམ་ཆར་མེད་ཀྱང་འབྲིང་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་ནི་ཤུགས་ལས་ཤེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཤྭ་འོད་མ་བྱུང་བའི་སྔ་རོལ་ནས་ཆུ་ལོན་ཉེ་བར་བསྡོག་པ་བཞིན་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་མ་བྱུང་བའི་སྔ་རོལ་ནས་རྩ་ལྟུང་བསྐྱེད་པའི་ཀུན་སློང་གི་སོ་མཚམས་ངེས་པར་བྱས་ནས་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའི་ཚུལ། དེ་ཡིས་ཤེས་བྱས་རྩ་བ་ཡན་ལག་ཀུན། །ཡིད་ཀྱིས་མི་སློང་ལུས་ཀྱིས་ངོར་མི་བྱ། །ཉིན་དང་མཚན་མོ་ཆ་དྲུག་བགོས་པ་ལ། །ཆ་དེའི་ནང་དུ་རྩ་ལྟུང་བཅུ་བཞི་པོའི། །ཉེས་པ་བྱུང་ངམ་མ་བྱུང་སྔོ་བགྲང་བྱ། །གོས་ན་འགྱོད་པ་བསྒྱེད་ཅིང་ཕྱིར་འཆོས་སེམས། །གོས་པ་མེད་ན་དགའ་བ་སྒོམ་ཞིང་བསྔོ། །སྔོན་ཆད་གོས་སམ་མ་གོས་གང་ཡིན་ཀྱང་། །ཕྱིན་ཆད་སྲོག་ལ་བབས་ཀྱང་ཉེས་བྱས་ཀྱི། །གོས་པར་མི་བྱའི་སྡོམ་སེམས་ཤིན་ཏུ་བསྟེན། །གང་ཚེ་ཆ་དྲུག་གང་ཡང་རུང་བའི་ནང་། །སྔོ་བགྲང་བྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་རྨོངས་གྱུར་ན། །ཁ་ན་མཐོ་སྦོམ་པོ་ཞེས་པ་འགྱུར། །དྲུག་ཀ་འདས་ན་སྦོམ་པོ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། །ཞག་དེའི་ཁོང་དུ་ཕྱིར་བཅོས་མ་གྲུབ་ན། །ཕྱི་མའི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་འཆར་བ་དང་། །སྦོམ་པོ་བཅུ་གཉིས་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་བཤད། །ཡན་ལག་དམ་ཚིག་ལ་ཡང་དེ་ཡིས་འགྲེ། །དེ་ལ་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའི་རང་བཞིན་འཆད་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་སྤང་བར་མི་བྱ། ལུས་ཀྱི་དོང་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་བྱེད་པ་ལ་མི་ཤེས་པ་ནི་ལྟུང་བའི་སྒོ་ཡིན་པས་སྔོན་དུ་ལྟུང་མཚམས་ལེགས་པར་ ཤེས་པར་བྱས་ནས་དགྲ་ལ་སོ་འཛུགས་པ་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་བལྟ་ཞིང་།
Chinese
行淫欲邪行，生起羞耻惭愧之心，即使稍微生起贪恋的念头，也会变得粗大，由于不具备所有因素，因此根本堕罪不会圆满发生，所以如果心能够胜任，也没有不能修持的。像这样，金刚乘的根本堕罪似乎数量众多且容易发生，因此认为难以守护，就用心底压制，通过确定戒律的方式，避免遗忘和放弃不予置评，珍视忏悔和誓言。此外，如果按照构成要素的四种分类来划分，四者之中，如果存在视为过失的观点，那么其余三者全部具备；具备两个或一个的，属于小罪；如果不存在视为过失的观点，那么即使其余三者全部不具备，也属于中等罪；大罪则可以从字里行间得知。因此，就像曙光未出现之前就聚集水桶一样，在根本和支分堕罪未发生之前，就要确定产生根本堕罪的动机的界限，并采取对治的方法。通过它来了解根本和支分的所有堕罪，不要用心去引发，不要用身体去做。将白天和夜晚分为六个时段，在每个时段中，清点十四条根本堕罪的过失是否发生。如果沾染了，就增加后悔之心并努力改正；如果没有沾染，就修习欢喜心并回向。无论过去是否沾染，将来即使面临生命危险，也不要沾染罪行，要非常坚持誓言。无论何时，在任何一个六分时段中，如果清点的意识变得迟钝，就会变成所谓的“粗大”。如果六个时段都过去了，就会变成六个“粗大”。如果在那一天之内没有完成改正，那么在第二天第一缕曙光出现时，据说会变成十二个“粗大”。支分誓言也同样适用。因此，对于根本和支分的誓言和戒律的自性，无论将要宣说的是什么，都不要用心去舍弃，不要用身体去违犯，如果不这样做，不了解就是堕罪之门，所以首先要清楚地了解堕罪的界限，像敌人安插眼线一样，在一切情况下都要以忆念近住的心来观察。
English
Engaging in sexual misconduct, giving rise to feelings of shame and embarrassment, even if a slight thought of desire arises, it will become gross. Since all the factors are not complete, the root downfall will not fully occur. Therefore, if the mind is capable, there is nothing that cannot be practiced. Like this, the root downfalls of the Vajrayana seem numerous and easy to occur, so thinking that they are difficult to protect, one suppresses them with the depths of the mind, and through determining the precepts, one avoids forgetting and abandoning without comment, and cherishes confession and vows. Furthermore, if we divide according to the four categories of constituent elements, among the four, if there is a view that considers it a fault, then all three remaining are complete; those with two or one complete are minor offenses; if there is no view that considers it a fault, then even if all three remaining are not complete, it is a medium offense; the great offense can be understood from the implications. Therefore, just as one gathers buckets of water before dawn, before the root and branch downfalls occur, one must determine the boundary of the motivation that generates the root downfall and adopt the method of antidote. Through it, understand all the root and branch downfalls, do not arouse them with the mind, do not do them with the body. Divide the day and night into six periods, and in each period, count whether the faults of the fourteen root downfalls have occurred or not. If one is stained, increase the feeling of regret and strive to correct it; if one is not stained, cultivate joy and dedicate it. Whether one has been stained in the past or not, in the future, even if one's life is at stake, do not be stained by wrongdoing, and adhere very strongly to the vow. Whenever, in any of the six periods, if the awareness of counting becomes dull, it will become what is called "gross." If all six periods have passed, it will become six "gross." If correction is not completed within that day, then when the first light of dawn appears the next day, it is said that it will become twelve "gross." The branch vows also apply in the same way. Therefore, regarding the nature of the vows and precepts of the root and branches, whatever is going to be proclaimed, do not abandon it with the mind, do not violate it with the body. If one does not do so, not knowing is the door to downfall, so first one must clearly understand the boundaries of downfall, and like an enemy planting spies, in all circumstances, one must observe with a mind of mindfulness.