Tibetan
ན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་གོ་བ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་མོད་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཆུང་ངུ་དག་དེ་ལ་ཞུམ་པར་བྱ་མི་དགོས་ཀྱི་རང་གི་བློ་ཉམས་ལ་དཔགས་པའི་ཐོས་པ་རེ་ལ་མ་འབད་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཕྱོགས་འཛོལ་བ་དེ་འོང་བས། གང་བསྒྲུབ་པའི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་ཐོས་བསམ་མཐིལ་ཕྱིན་པར་གོམས་སུ་འཇུག་ཅིང་། མཐར་གྱི་བློའི་མཐུ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་པ་ལ་བསླབ་བོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་གང་བསྒྲུབ་པའི་གནས་རྒྱ་ཆུང་ངུ་ལས་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་རང་ལ་ཐོས་བསམ་མཐིལ་ཕྱིན་ན་དེའི་དོན་མ་འཁྲུལ་བ་ཉམས་སུ་ལོངས་ཤིང་། དེ་ལྟར་དེ་ལམ་དུ་སོང་ན་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ནང་ན་སྐྱེ་བ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བསྒོམ་པ་དེ་མ་ནོར་བའི་རྟགས་སུ་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་པ་དེ་ཙམ་དུ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཇེ་ཆེར་འཕེལ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ རྟོགས་པ་དང་། དོན་དམ་རྟོགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཞན་དག་ཚར་གཅད་རྗེས་གཟུང་དང་། །བདག་ཉིད་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་བརྩོན་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར། བསྟན་པ་ལ་མ་དད་པ་རྣམས་ཚེར་བཅད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རིག་པ་དང་། དད་པ་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་བཟོ་དང་གསོ་བ་རིག་པ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནང་རིག་པ་འཚོལ་བ་ནི་སྐབས་འདིའི་དགོས་པ་བྱེ་བྲག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་འཚོལ་ན་ནི་བྱེ་བྲག་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །འདིར་ནི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་འཇལ་བ་དང་། མངོན་གྱུར་གྱི་སྒོ་ནས་འཇལ་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། འཇལ་བྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྡེ་མིག་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། གཞལ་བ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་དྲང་ངེས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ནི། གཞལ་བྱའི་ཆོས་ལ་འཇལ་བྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །དྲང་ངེས་གཉིས་དང་ལྡེམ་དགོངས་རྣམ་བཞིར་གཞལ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་ཉིད། །རྣམ་ཐར་གསུམ་དུ་གནས་པ་ངེས་དོན་ཡིན། །ཆོས་ཅན་སྣང་ཚོད་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །རིགས་པས་གཞལ་ནས་སྒྲོ་བཏབས་དྲང་བའི་ལམ། །གཉིས་པོས་དྲང་ངེས་གང་ལ་རྟོན་མི་རྟོན། །ཤེས་དེ་གསུང་རབ་བལྟ་བའི་ལྡེ་མིག་ཡིན། །དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་ཅིང་། མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། ཞེ་སྡང་སྤངས་པ། གཏི་མུག་ལེགས་པར་བཅོམ་པ། སྲིད་པ་མེད་པར་གྱུར་བ། ངོ་བོ་ཉིད་ལའང་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ། ནི་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཆོས་ཅན་སྣང་ཚོད་ལྟར་འཇུག་པ་སྐྱེ་འགག་དང་། འགྲོ་འོང་དང་། དག་གྲོལ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་ཞིང་། བློ་དང་། སྙམ་བྱེད་དང་། བརྗོད་པས་ཐུག་ཅིང་། རིག་པའི་མཐུས་གཞལ་དུ་ཡོད་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་། དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་གང་དག་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཅེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་། གང་ཟག་དང་། ཤེད་ལས་སྐྱེས་དང་། ཤེད་བདག་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། ཚོར་བ་པོ་དང་། སྒྲ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་བཤད་པ་དང་། བདག་པོ་མེད་པ་ལ་བདག་པོ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་བྱུང་བ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་མེད་པ་དང་། སྲོག་མེད་པ་དང་། གང་ཟག་མེད་པ་དང་། བདག་པོ་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོའི་བར་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་གྱི། དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་མི་རྟོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཆ་ཤས་ཞིབ་མོར་ཕྱེ་ན་རྟོན་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་གཞག་གིས་གཞལ་བའི་ཚུལ། གཙུན་པ་ཤ་ར་དྭཱ་ཏིའི་བུ། འདི་དག་གི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྟོན་པ་ བཞིའང་མི་ཟད་པ་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། །དོན་ལ་རྟོན་གྱིས་ཚིག་འབྲུ་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་གྱིས་དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་
Chinese
因此，这依赖于如理如实地理解。现在，不要因为那些微小的智慧而感到沮丧，如果不根据自己的智慧能力努力学习，就会出现对法和人的偏颇。因此，要习惯于在所要修习的对境上进行彻底的闻思，并学习最终增长智慧的力量。为什么呢？即使所要修习的对境范围很小，但如果对它进行彻底的闻思，就能毫不混淆地体验它的意义。如果这样走上正道，那么由修习而生的智慧就会在内心产生，因为它是通过量成立的。因此，作为修习没有错误的标志，需要修习多少，就要有多少分别的智慧增长，因为以如所有性和如量性为目标的智慧的自性是胜观的智慧。而且，智慧的分类有两种：世俗谛的证悟和胜义谛的证悟。第一种，如《经庄严论》所说：“如果不对五种明处努力，即使是殊胜的圣者也不会成为一切智者。因此，为了折伏他人、摄受他人和自己通达一切，应该为此而努力。”如是说，为了折伏不信仰佛法的人，要学习声明和因明；为了摄受有信仰的人，要学习工巧明和医方明；为了自己通达一切，要寻求内明，这是此时的特殊需要。如果为了获得佛果而发起菩提心去寻求这一切，就没有特殊差别了。这里，为了从总义的角度和现观的角度来衡量无我的真如，为了安置衡量者智慧的钥匙和所衡量者圣法的宝藏，正确定位二谛，即：以衡量者的智慧衡量所衡量的法，分为直说、隐喻、双关、表意四种。一切法的自性即是真如，安住于三解脱门的是了义。为了使有法显现的现象进入正道，通过推理衡量并进行肯定，是直说的道路。通过这两种方式，要知道应该依赖哪种直说和了义，不应该依赖哪种。这就是阅读经文的
English
Therefore, it depends on understanding correctly and as it is. Now, do not be discouraged by those with small intellects, for if you do not strive to learn according to your own intellectual capacity, there will be bias towards the Dharma and people. Therefore, accustom yourself to thoroughly studying and contemplating the object of practice itself, and learn to ultimately increase the power of wisdom. Why? Even if the scope of the object of practice is small, if you thoroughly study and contemplate it, you will experience its meaning without confusion. If you go on the right path in this way, then the wisdom arising from practice will arise within you, because it is established through valid cognition. Therefore, as a sign that the practice is not mistaken, the more you practice, the more the wisdom of discernment should increase, because the nature of wisdom that aims at suchness and the extent of suchness is the wisdom of insight. Moreover, the classification of wisdom is twofold: the realization of conventional truth and the realization of ultimate truth. The first is, as stated in the Ornament of the Sutras: "If one does not strive in the five fields of knowledge, even the supreme noble ones will not become omniscient. Therefore, one should strive for this in order to subdue others, to take care of others, and to know everything oneself." As it says, in order to subdue those who do not believe in the Dharma, one should study grammar and logic; in order to take care of those who have faith, one should study crafts and medicine; and in order to know everything oneself, one should seek inner knowledge, which is the special need of this time. If you generate bodhicitta to seek all of this in order to attain Buddhahood, there is no special difference. Here, in order to measure the suchness of selflessness from the perspective of general meaning and from the perspective of manifestation, in order to establish the key of the wisdom that measures and the treasure of the sacred Dharma that is measured, the correct positioning of the two truths is: The Dharma that is measured is measured by the wisdom that measures, and is divided into four types: direct, metaphorical, ambiguous, and intentional. The nature of all dharmas is suchness, and that which abides in the three doors of liberation is definitive meaning. In order for the phenomena that appear as entities to enter the path, measuring through reasoning and affirming is the path of direct statement. Through these two methods, one should know which direct and definitive meanings one should rely on and which one should not. This is reading the scriptures.
Chinese
是钥匙。因此，一切法的法性，进入解脱之门，即空性、无相、无愿之果，不现行，离贪，断嗔，善破痴，成为无有生存，自性中也无自性，远离生、住、灭三者。 是究竟之义。有法如所见般显现生灭、往来、清净解脱、蕴、界、处等种种相，为心、所思、言语所及，以智慧之力可衡量者，皆是假立而宣说，称为不了义。如圣者慧藏所说之经中云：何为究竟义之经？何为不了义之经？若有经典为了进入道而宣说，则称为不了义。若有经典为了进入果而宣说，则称为究竟义。若有经典宣说我、有情、命、士夫、补特伽罗、有生、有主、作者、受者等种种名相，以及将无主者说成有主者，则称为不了义。若有经典宣说空性、无相、无愿、不现行、无生、无有、无物、无我、无有情、无命、无补特伽罗、无主，以及直至解脱之门皆无有，则称为究竟义。因此，应依止究竟义之经，不应依止不了义之经。如是说。若更细致地分析，则是以具备四依的方式来衡量。尊者舍利弗之子，这些是菩萨们不尽的四依。何为四依？即应依止义，不依止语；应依止智慧，不依止识；应依止究竟义之经，应依止不了义之经。
English
is the key. Therefore, the nature of all dharmas enters the gate of liberation, which is emptiness, signlessness, and wishlessness, and attains the fruit of non-manifestation, being free from attachment, abandoning hatred, thoroughly destroying delusion, becoming without existence, and even in its essence, being without inherent existence, and being free from the three states of arising, abiding, and ceasing. This is the definitive meaning. The appearance of phenomena, as they seem to appear, with their arising and ceasing, coming and going, purification and liberation, aggregates, elements, sense bases, and so forth, in various forms, and all that is taught by imputation, which is accessible to the mind, thought, and speech, and measurable by the power of intelligence, is called provisional meaning. As it is said in the Sutra taught by the noble Inexhaustible Intellect: What is a Sutra of definitive meaning? What is a Sutra of provisional meaning? Those Sutras that are taught for the purpose of entering the path are called provisional meaning. Those Sutras that are taught for the purpose of entering the fruit are called definitive meaning. Those Sutras that explain various terms such as self, sentient being, life, person, individual, born of power, possessor of power, agent, feeler, and those that teach what is without a lord as having a lord, are called provisional meaning. Those Sutras that teach emptiness, signlessness, wishlessness, non-manifestation, unborn, non-existent, non-object, selfless, without sentient beings, without life, without individual, without a lord, and without even the gate of liberation, are called definitive meaning. Therefore, one should rely on the Sutras of definitive meaning and not rely on the Sutras of provisional meaning. So it is said. Furthermore, if analyzed in detail, it is a way of measuring with a system that possesses four reliances. O son of Sharadvati, these are the inexhaustible four reliances of the Bodhisattvas. What are the four? They are: rely on the meaning, not on the words; rely on wisdom, not on consciousness; rely on the Sutras of definitive meaning, rely on the Sutras of provisional meaning.