Tibetan
སྡེ་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་ལ་རྟོན་གྱིས་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཚིག་འབྲུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་། དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་འདས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་ལ་ཉེ་བར་འགྲོ་ཞིང་གནས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕུང་པོ་བཞི་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །དྲང་བའི་དོན་ནི་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པའོ། །ངེས་པའི་དོན་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་བལྟ་བ་ལ་གནས་པ་སྟེ། དབྱེ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་མདོ་སྡེ་དེའི་བམ་པོ་དྲུག་པས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཞེས་བྱ་ལ། གཤིས་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་ཐབས་རྣམ་པ་མང་པོས་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་དྲང་ཞིང་། མ་དག་པ་འཁྲུལ་བ་དང་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་གསུང་རབ་བལྟ་བའི་མེ་ལོང་དང་། འབྱེད་པའི་ལྡེ་མིག་དང་པོ་ཡིན་པར་བཟུང་ངོ་། །ཡང་། དེ་དག་རང་བཞིན་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། །དོན་གྱི་དགོངས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དགོངས་ལྡེམ་གཉིས་བཤད་དང་པོ་དགོངས་པ་ནི། །ཅུང་ཟད་སྒྲོ་བཏགས་བཤད་དུའང་ཡོད་ལ། །གདུལ་བའི་ཡུལ་རྣམས་རེ་ཞིག་ཁ་དྲང་བ། །གཅིག་པུའི་སླད་དུའང་མ་ཡིན་དགོས་ཆེད་དང་། །བཅས་ནས་དགོངས་པ་རྣམ་བཞིར་སྟོན་པ་སྟེ། ། ཞེས་གཞུང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བར་ས་བཅད་ནས། ཕྱོགས་དང་པོ་བཤད་བྱའི་དོན་མཐའ་དག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རྫོགས་པས་ད་དུང་དགོངས་གཞི་ལ་ལུས་ཤིང་། ཕ་རོལ་པོའི་དོན་དུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་དགོངས་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མཉམ་པ་ཉིད་དང་དོན་གཞན་དང་། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་དུས་གཞན་དང་། །གང་ཟག་གི་ནི་བསམ་པ་ལ། །དགོངས་པ་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། མཉམ་པ་ཉིད་དགོངས་འགལ་བའང་གཅིག་ཏུ་བསྟན། །དོན་གཞན་ལ་དགོངས་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་བསྟན། །དུས་གཞན་ལ་དགོངས་འབད་མེད་འཚང་རྒྱ་བསྟན། །གང་ཟག་ལ་དགོངས་དེ་དེའི་མཆོག་འཛིན་སྨད། །དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ནི་བདེན་པ་མ་མཐོང་བས་ཆུ་རོལ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་སྣང་ངོར་འཁོར་འདས་དང་། བཟང་ངན་དང་། བླང་དོར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འགལ་བར་གནས་པ་
Chinese
不要依赖宗派，要依赖法性，不要依赖补特伽罗。如是说。其中，词句是指世间法，意义是指超越世间法。名识是指接近并安住于色、受、想、行。智慧是指完全了知安住于四蕴中的名识之蕴。正直之义是为了进入道而宣说。决定之义是为了进入果而宣说。法性是指无有改变等等。补特伽罗是指安住于视补特伽罗为实有，其差别不可思议，此由该经的第六品所宣说。总之，主要宣说自性之实相者，称为不了义经。为了进入该自性，以多种方便正直引导有情之心，以及宣说一切不净之迷惑及其种种差别者，称为了义之法。此被认为是观看经论的镜子和开启的第一个钥匙。又，为了使彼等自性显明，以及为了证悟意义之密意，宣说两种密意和隐义，首先是密意，其中也有稍微的增益之说，为了暂时正直引导所化之境，并非仅仅为了一个目的，而是有必要和限定，从而宣说四种密意。如是，以论典之自性清楚地分科判后，第一方面，所说之义一切如实未圆满，因此仍然留下密意之基础，以及为了他者之义，不按字面意义转变，如何密意之四种方式，如《经庄严论》中：平等性与异义，如是还有异时性，以及于补特伽罗之意乐，当知密意有四种。为了进入此，将平等性密意与相违也一同显示。于异义作密意，则显示不成立。于异时作密意，则显示不费力成佛。于补特伽罗作密意，则贬低彼之执为殊胜。其中，于平等性作密意，乃因未见真谛，故在见水波者之显现中，轮回与涅槃，好与坏，应取应舍之体性极度相违而存在。
English
Do not rely on sects, rely on the nature of Dharma, do not rely on individuals. Thus it is said. Among them, words and phrases refer to worldly Dharma, and meaning refers to that which transcends worldly Dharma. Consciousness refers to approaching and abiding in form, feeling, perception, and volition. Wisdom refers to fully knowing the aggregate of consciousness that abides in the four aggregates. The meaning of straightforwardness is taught for the sake of entering the path. The meaning of definiteness is taught for the sake of entering the fruit. Dharma-nature refers to immutability and so on. A person refers to abiding in viewing a person as real, and its distinctions are inconceivable, which is taught by the sixth chapter of that sutra. In short, those that mainly teach the reality of nature are called sutras of definitive meaning. In order to enter that nature, all those who guide the minds of sentient beings in a straightforward manner with various methods, and who teach all the impurities of delusion and their various distinctions, are called the Dharma of provisional meaning. This is regarded as the mirror for viewing scriptures and the first key to opening them. Furthermore, in order to clarify the nature of these and to realize the intention of the meaning, two kinds of intention and hidden meaning are explained. First, the intention, in which there is also a slight exaggeration, is to temporarily guide the objects to be tamed in a straightforward manner, not only for one purpose, but with necessity and limitation, thereby showing four kinds of intention. Thus, after clearly dividing the sections by the nature of the treatise, the first aspect is that all the meanings to be explained are not completely fulfilled as they are, so the basis of intention still remains, and for the sake of others, it does not change according to the literal meaning. The four ways of how to intend are as in the Ornament of Sutras: Equality and different meanings, likewise also different times, and the intention of the person, know that there are four kinds of intention. In order to enter this, the intention of equality and contradiction are also shown together. If you intend to have a different meaning, it shows that it is not established. If you intend to have a different time, it shows that you will attain Buddhahood without effort. If you intend to have a person, it degrades his holding of it as superior. Among them, the intention of equality is because the truth is not seen, so in the appearance of the one who sees water ripples, samsara and nirvana, good and bad, the nature of what should be taken and what should be abandoned exists in extreme contradiction.