Chinese
《入定王经》中说： 具有如黄金般色泽的身体， 世间怙主，处处庄严。 谁将心安住于此对境， 彼菩萨即名为入定。 又，修持的基础是心，心的自性在《宝积经》中，世尊说心是无论如何也无法找到的。 凡是找不到的，就是不可见的。 凡是不可见的，就既不是过去，也不是未来，也不是现在。 因此，无论是物质性的事物，还是非物质性的事物，都可以作为专注的对境。 一切对外境的散乱平息后，将戏论的显现融入法性一味的自性中。 虽然融入很舒适，但并非陷入了显现停止的愚痴状态，而是自性寂静。 因为无有实体，所以微细，因为体性未成立，所以难以观察。 显现的对境并未停止，却断除了执着的念头，是具有完全断除过患的禅定。 如前所说： 禅定是平静之地， 寂静微细难以见， 断除一切诸念头， 因此称为禅定。 如是状态中，以正念之绳系缚，使对境持续不断，不被沉没、掉举等因素所夺，即是止。 完全了解其自性，即是观的确定之理。如圣《宝云经》中说： 止是心一境性， 观是如实分别。 因此，心不作意于对境而安住，由此产生身心极度调柔，这就是入定，即止的自性，但也必须与观相结合。 止只能暂时压制烦恼，不能断除障碍。 唯有与止同一本体、同一作用、同一时间断除障碍的分别智慧，才能彻底摧毁习气，并且如实见到一切法如幻化，因此是具有后得的观。 如是《圣解深密经》中说： 禅定能调伏烦恼， 智慧能摧毁习气。 以及，无分别
English
From the Samadhiraja Sutra: 'With a body like the color of gold, The protector of the world, beautiful in every way. Whoever places their mind on that object, That Bodhisattva is said to be in Samadhi.' Furthermore, the basis of practice is the mind, and its nature is as stated in the Ratnakuta Sutra, where the Buddha said that the mind cannot be found no matter how much it is sought. Whatever is not found is invisible. Whatever is invisible is neither past, nor future, nor present. Therefore, any object, whether material or immaterial, can be used as an object of focus. When all distractions towards external objects are pacified, the appearance of elaboration dissolves into the nature of the single taste of Dharmata. Although dissolving is comfortable, it is not falling into the foolish state of cessation of appearances, but is naturally peaceful. Because it lacks substance, it is subtle; because its essence is not established, it is difficult to observe. The object of appearance has not ceased, yet the thought of clinging to it is destroyed, which is a Samadhi endowed with the complete abandonment of faults. As previously stated: 'Samadhi is a place of tranquility, Peaceful, subtle, and difficult to see. Because all thoughts are destroyed, Therefore, it is called Samadhi.' In such a state, bound by the rope of mindfulness, the object of focus is continuous and not stolen away by factors such as sinking or excitement, this is Shamatha. Fully understanding its nature is the certainty of Vipassana. As stated in the Holy Cloud Jewel Sutra: 'Shamatha is single-pointedness of mind, Vipassana is perfect discernment.' Therefore, when the mind abides without conceptualizing objects, whatever arises from the extreme pliancy of body and mind is Samadhi, which is the nature of Shamatha, but it must be connected with Vipassana. Shamatha can only temporarily suppress afflictions and cannot eliminate obscurations. Only the discriminating wisdom that is of the same essence, the same function, and at the same time eliminates obscurations, can thoroughly destroy habitual tendencies and truly see all phenomena as illusory, thus it is Vipassana endowed with subsequent attainment. As it says in the Holy Sandhinirmocana Sutra: 'Dhyana subdues the afflictions, Wisdom destroys the habitual tendencies.' And, non-conceptual
Tibetan
པར་འཇུག་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་འདྲ་བར་མཉམ་པར་མཐོང་ངོ་། །དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་ནི་སྒྱུ་མ་དང་། སྨིག་སྒྱུ་དང་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་དོན་རབ་འབྱེད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་རྣམ་གསུམ་ལས། །རྟོག་དཔྱོད་ཡོད་མེད་མུ་བཞིའི་བསམ་གཏན་བཞི། །དེ་བཞིན་གཟུགས་མེད་བཞི་སྟེ་རྣམ་པའི་གྲངས། །ལམ་མ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ནི། །བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་གྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཡིན། །ལམ་ཞུགས་ཚོགས་དང་སྦྱོར་བའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །ཐར་ལམ་མངོན་བྱེད་དོན་རབ་འབྱེད་པར་གྲགས། །དང་པོའི་ས་ཡན་འཕགས་པའི་ཏིང་འཛིན་ཏེ། །ཟག་པ་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེ་ཡིན། །དེ་སྐད་དུ་ལང་དཀར་གཤེགས་པ་ལས་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་བསམ་གཏན་དང་། དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ཏེ། །ཞེས་པ་ལས་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་ལམ་དུ་ལ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམ་ ལ་ཡོད་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ལས། དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐར་བའི་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ནི་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟག་པ་མེད་པའོ། །ཀུན་ཀྱང་ངོ་བོ་ནང་དུ་སེམས་འཛིན་ལ། །རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་བརྩོན་འགྲུས་ཅན། །རྣམ་པར་གཡེང་ན་སླར་ཡང་དེ་ལ་བསླན། །བྱེད་ལས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲུབ། །འབྲས་བུ་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་ཐོབ་པ་ཡིན། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་སེམས་ནང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཉིད་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སེམས་ནི་ནང་དུ་གནས་པ་དང་། །དྲན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་པ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁུགས་ནས་རྣམ་པར་གཡེང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་གསུངས་པའི་འཇོག་ཚུལ་དགུས་ཞི་གནས་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། བཀའ་བསྩལ་པ་དེ་དང་དེ་ལ་སོམས་འཇོག་གོ །རྒྱུན་དུ་འཇོག་གོ །བླན་ཏེ་འཇོག་གོ །ཉེ་བར་འཇོག་གོ །འདུལ་བར་བྱེད་དོ། །ཞི་བར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་དོ། །མཉམ་པར་འཇོག་གོ །ཞེས་སོ །དེ་ལ་ད
Chinese
如是刊印者言：以出世间之智慧，视一切法皆如虚空般平等。其后所证得者，则如幻术、阳焰、水中之月般虚幻不实。如是说。若区分之，则有童子近行、义善分别，如来善之三禅定。又有具伺察与无伺察之四种四禅定，以及四无色定，总计其种类繁多。未入道者相续中的等持，乃是修习禅定与无色定之近行。已入道之资粮道与加行道之等持，则被称为能显现解脱道之义善分别。初地以上圣者之等持，因无漏故，是如来善。如是《楞伽经》中说：童子近行禅定，义善分别禅定，如来善禅定。其中，童子近行之禅定，乃是未入道者相续中的等持，以及有色界和无色界之禅定，是世间道。二种出世间道中，义善分别之禅定，乃是已入道者，以资粮道和加行道之等持，能显现解脱道。如来善之禅定，乃是初地以上圣者相续中的无漏等持。总而言之，其体性是内心专注，其因是持续不断的忆念和精进。若心散乱，则应重新专注于此。其作用是生起安乐，成就神通。其结果是获得现量等功德。其中，禅定之体性是内心专注一境。成就此禅定之因，必须依赖持续不断的忆念，以及精进之助缘。如《经庄严论》云：心住于内，依于忆念与精进。如是宣说。彼时，若作意懈怠而心散乱，则应以般若波罗蜜多中所说的九种住心之法，使寂止稳固。即：系念住、续住、还住、近住、调伏、寂静、极寂静、专注一趣、等住。如是说。彼等
English
As it is printed, it says: With the wisdom that transcends the world, all phenomena are seen as equal, like the center of the sky. What is attained after that is seen as illusory, like a mirage and the moon in water. Thus it is said. If divided, there are the Child's Practice, the Meaningful Distinction, and the Tathagata's Virtue, the three concentrations. There are also the four concentrations with and without investigation, and the four formless concentrations, making a variety of types. The samadhi in the continuum of one who has not entered the path is the practice of concentration and the formless realms. The samadhi of one who has entered the path, the accumulation and application paths, is known as the Meaningful Distinction, which manifests the path of liberation. The samadhi of the noble ones from the first ground onwards is the Tathagata's Virtue, because it is without outflows. As it is said in the Lankavatara Sutra: the Child's Practice concentration, the Meaningful Distinction concentration, and the Tathagata's Virtue concentration. Among these, the Child's Practice concentration is the samadhi in the continuum of one who has not entered the path, and the concentrations of the form and formless realms are worldly paths. Among the two transcendental paths, the Meaningful Distinction concentration is that which, having entered the path, manifests the path of liberation through the samadhi of the accumulation and application paths. The Tathagata's Virtue concentration is the samadhi without outflows in the continuum of the noble ones from the first ground onwards. In general, its essence is the mind holding inward. The cause is continuous mindfulness and diligence. If distracted, one should return to it again. Its function is to generate happiness and accomplish miraculous powers. Its result is the attainment of direct perception and so forth. Among these, the essence of concentration is the mind abiding single-pointedly within. The cause for accomplishing this concentration is that it must be accomplished by relying on continuous mindfulness and the condition of diligence. As it is taught in the Ornament of the Sutras: The mind abides within, relying on mindfulness and diligence. At that time, if the attention is weak and the mind is distracted, one should stabilize calm abiding with the nine ways of settling the mind taught in the Perfection of Wisdom, namely: fixing the mind, continuing to fix it, restoring it, closely fixing it, taming it, pacifying it, completely pacifying it, making it one-pointed, and evenly fixing it. Thus it is said. Those
Tibetan
ང་པོ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཤེས་ནས་དེ་སྤོང་བའོ། །བཞི་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་ནས་ཕྱི་ཕྱིར་བརྟུན་དེ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཇོག་པའོ། །ལྔ་པ་ནི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་མེ་དགའ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་དོ། ། བདུན་པ་ནི་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ལ་སོགས་པ་སེལ་བའོ། །བརྒྱད་པ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པས་འཇུག་པར་མེད་པའོ། །དགུ་པ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་བ་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་ཏུ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སླང་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ། སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བཅུ་བ་ལས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། གནས་པ་དང་སྤྱད་པར་མི་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་བཅུ་ཡོད་དེ། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ངན་པ་འདི་ལས་འགའ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ཡང་། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཙམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་འགྲུབ་བོ། །ཅི་སྟེ་གྲུབ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཐག་ཏུ་ཕྱིར་སྟོར་ཅིང་ཉམས་པར་གྱུར་ན་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་དང་། ཐེག་པ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཐོས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བཅུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ཁ་ཅིག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་འདོད་ཀྱང་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་བྲེལ་བས་འཚོ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་འདོད་ཀྱང་ཞེས་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ནས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མང་པོ་བྱེད་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བལྟ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྟས་བཟང་ངན་ལ་ཆགས་ཏེ་ལུས་དང་སོམས་མདུལ་བ་དང་། སེམས་གཡོ་ཞིང་རྒོད་པས་འཕགས་པ་ལ་མི་གཞོལ་ཏེ་དབང་པོ་རྒོད་པ་དང་། ཕྲ་མ་བྱེད་པ་ལ་དགའ་བས་དབྱེན་བྱེད་པ་དང་། ངག་རྩུབ་བོས་འཕགས་པ་ལ་སྨོད་ཅིང་དབང་ཟ་བ་དང་། ཚིག་འཁྱལ་བ་དང་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་ཕྲག་དོག་གིས་གཞན་གྱི་ཁེ་དང་བསྟི་སྟང་དང་། རྙེད་པ་ལ་ནི་དགའ་བ་དང་། ཞེ་སྡང་དང་བཅས་པས་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ལོག་པར་བལྟ་བ་དང་བཅས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པར་བལྟ་བའོ། །ཞེས་དང་། འདི་ལྟ་སྟེ། ལས་སུ་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་དགའ་ཞིང་ཆགས་པ་དང་། བྲེ་མོའི་གཏམ་ལ་དགའ་ཞིང་ཆགས་པ་དང་། གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ལ། ཟང་ཟིང་འཚོལ་བ་ལ། གཟུགས་བཟང་པོ་ལ།
Chinese
第一是专注目标。第二是持续专注于该目标。第三是知道散乱并舍弃它。第四是舍弃散乱后，再三努力专注于该目标。第五是生起喜悦。第六是看到散乱的过患，使喜悦完全平息。 第七是消除昏沉和睡眠等。第八是没有造作而进入。第九是当心变得平等时，保持舍弃。弥勒怙主如是宣说了这些术语。那时，应当努力对治禅定的违品。《地藏十轮经》中说：此后，世尊告诉大梵天：有十种不应居住和修习的法。如果瑜伽行者追随这些恶行中的任何一种，甚至连欲界的善根也无法完全成就。即使成就了，也会迅速失去和退转，更不用说色界和无色界的禅定，以及三乘和一乘的证悟了。这十种是什么呢？例如，有些世人想要修习禅定，却因生活琐事而烦恼，被生计所困扰。有些人想要修习禅定（以下皆可类推），但戒律破损，做了许多不应做之事。颠倒观看，执着于世间的吉凶之兆，玷污身体和心灵。心浮躁不安，不倾向于圣者，放纵感官。喜欢搬弄是非，制造分裂。言语粗暴，诽谤圣者，专横跋扈。言语空洞，说谎。因贪婪和嫉妒，对别人的利益和尊重，以及获得感到高兴。怀着嗔恨，对众生生起害心。怀着邪见，认为没有因果。等等。例如，喜欢和执着于工作的事物。喜欢和执着于闲聊。被睡眠所迷惑。追求物质利益。美好的外貌。
English
The first is to focus the mind on the object. The second is to continuously focus on that same object. The third is to recognize distraction and abandon it. The fourth is to abandon distraction and, through repeated effort, focus on that same object. The fifth is to generate joy. The sixth is to see the faults of distraction and completely pacify that joy. The seventh is to eliminate dullness and sleep, etc. The eighth is to enter without mental fabrication. The ninth is to maintain equanimity when the mind becomes balanced. Thus, the Protector Maitreya taught these terms. At that time, one should strive to counteract the opposing factors to samadhi. In the *Ten Wheels of Ksitigarbha Sutra*, it says: Thereafter, the Bhagavan told Great Brahma: There are ten kinds of dharmas that should not be dwelt in or practiced. If a practitioner follows even one of these evil practices, even the roots of virtue in the desire realm will not be fully accomplished. Even if they are accomplished, they will quickly be lost and degenerate, let alone the samadhis of the form and formless realms, and the realization of the three vehicles and the one vehicle. What are these ten? For example, some people in the world want to practice samadhi, but are troubled by the necessities of life and afflicted by the means of livelihood. Some people want to practice samadhi (this can be applied to all the following), but their discipline is broken, and they do many improper things. They view things perversely, cling to worldly omens of good and bad, and defile their body and mind. Their minds are restless and agitated, they do not incline towards the noble ones, and they indulge their senses. They delight in gossiping and creating discord. They are harsh in speech, revile the noble ones, and are domineering. They speak empty words and lie. Out of greed and jealousy, they rejoice in the gains, respect, and acquisitions of others. With hatred, they generate harmful thoughts towards sentient beings. With wrong views, they believe that there is no cause and effect. And so on. For example, liking and clinging to things that are to be worked on. Liking and clinging to idle talk. Being deluded by sleep. Seeking material gain. Beautiful appearances.