Tibetan
་དུ། དབྱེ་བྱ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དགེ་འདུན་བརྒྱད་དུ་ལོངས་པ། མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོན་པ་ལྷས་བྱིན་དང་། དམ་ཆོས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་པ་ལྷས་བྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལྔ་ལ་ལམ་དུ་བཟོད་ཅིང་ཚུལ་ཤིང་བླངས་པ་ན་བྱེ་བའོ། །དེ་བས་ན་དུས་འདི་ཙམ་ན་སྟོན་པ་འཚོ་ཞིང་གཞེས་པ་ཡང་མེད་ལ། བསྟན་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་བྱུང་བའི་དུས་དང་། མཆོག་ཟུང་གཅིག་བསྐོས་པའི་མཚམས་ནང་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་འདི་འདྲའི་ཉེས་དམིགས་ནི་བློས་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་འདུན་བྱེ་ནས་མ་འདུམས་ཀྱི་བར་ལ་སྟོན་པ་གཅིག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ལམ་ལྔ་གང་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོས་མི་མཐུན་པར་སྨྲས་པའི་ཚིག་ཕྱིར་སེམས་གཞོལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཉིད་ལ་འཁོན་དུ་འཛིན་པའི་འཁྲུག་ལོང་སྟེ། ནང་གི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ། ཕྱིའི་རྒྱུ་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྟེར། གདམས་ངག་སྤོང་བ། ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ། ལས་ལ་མི་མཐུན་པ་སྦྱིན་པ་སྟེ་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་ཞི་བའི་ཆོ་ག་རྩ་བའི་ལུང་ལས། མངོན་གསུམ་དྲན་པ་མ་སྨྱོས་དང་། །དེ་བཞིན་གང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད། །རྩྭ་རྣམས་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཁས་བླངས་པར་ནི་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཞི་བྱེད་བདུན་ནོ། །དེ་ལ་སྡེ་བ་བཞི་ནི། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཕལ་ཆེན་བ་དང་། གནས་བརྟན་པ་དང་། མང་པོས་བཀུར་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་རྒྱལ་རིགས་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་བདུན་ནི། གཞི་ཡོད་པ། འོད་སྲུང་བ། ཆོས་སྲུང་བ། མང་དུ་ཐོས་པར་སྨྲ་བ། ས་སྟོན་པ། གོས་དམར་ཅན། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའི་སྡེ་དང་བདུན་ནོ། །ཕལ་ཆེན་པ་ནི་རིགས་བྲམ་ཟེ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོའི་ བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་ལྔ་ནི། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེ། གངས་རིར་གནས་པའི་སྡེ། བཏགས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེའོ། །གནས་བརྟན་པ་ནི། རིགས་སྨྱིག་མ་མཁན་ཀཱཏྱ་ཡ་ནའི་བརྒྱུད་པ། དེ་ལས་གྱེས་པ་གསུམ། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་ན་གནས་པའི་སྡེ། འཇིགས་མེད་རི་ལ་གནས་པའི་སྡེ། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་གནས་པའི་སྡེའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་ནི། འདྲེག་མཁན་གྱི་རིགས་ཉེ་བར་འཁོར་གྱི་བརྒྱུད་པ། དེ་ལས་གྱེས་པ་གསུམ་ནི། ས་སྒྲོག་རིགས་ཀྱི་སྡེ། གྲུང་བ་པའི་སྡེ། གནས་མ་བུའི་སྡེ་སྟེ་སྤྱིར་དྲིལ་བས་ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་འདུལ་བ་ལུང་ནའང་འཐོར་ཏེ་བཞུགས་པ་འོད་ལྡན་དང་། བཀླག་པའི་འཁོར་ལོ། །སྡེ་བའི་གྱེས་མདོ་རྣམས་ལས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །བོད་དུ་དར་ཆེ་བ་ནི་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་དེ། དེ་དག་རྣམ་པ་མི་མཐུན་ཀྱང་རབ་བྱུང་སྡེ་ལྔའི་སྤྱོད་པ་དང་འབྲེལ་ཞིང་སྟོན་པའི་བཅས་པས་མ་ཁྱབ་པ་མི་སྲིད་པས་ཀྲྀ་ཀྲིའི་རྨིས་ལྟས་དང་མཐུན་པར་བཀར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ན་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་ནན་ཏན་དུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མ་བསྲུངས་ན་རྩ་ལྟུང་ལྟ་བུའི་ངོས་ནས་འཆབ་མེད་པ་བསླབ་པ་སྦྱིན་ནས་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་ཀྱང་། སོ་ཐར་གྱི་རང་འབྲས་མཐར་ཐུག་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་དེ་སྲིད་དུ་ཕམ་པའི་དངོས་གཞི་ལྷག་མ་མེད་པར་ཟད་མི་ནུས་པས་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ་པ་ལ་ཡུན་རིང་འགྱང་བ་ཉིད་དེ། འདུལ་བ་ལུང་ལས། དམ་ཆོས་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་ལ། །ཐོས་པ་མྱུར་དུ་བརྗེད་པར་འགྱུར། །ས་ལམ་རྟོགས་པའང་ཡོངས་མི་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །ཉམས་པའི་ཉེས་པས་ཨེ་ལའི་འདབ་མ་ཅན་བཞིན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང་། ཕམ་ལྷག་སྦོམ་ལྟུང་སོར་བཤགས་ཉེས་བྱས་སོ་སོའི་ལྕི་།།།གི་ཁྱད་ པར་ལས་རིམ་པར་ཚ་བའི་དམྱལ་བ་ནས་ཡང་སོས་ཀྱི་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། །བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། སྤྱིར་ཚེ་འདིར་ནད་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་དང་། ཕོངས་པ་ལས་ཐར་བའི་བསམ་པས་བསླབ་པ་བླངས་པ་ནི་འཇིགས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཕྱི་མར་ལྷ་མིའི་བདེ་འབྲས་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ལེགས་སྨོན་གྱི་ཚུ་ཁྲིམས་ཏེ། གཉིས་པོས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་ཡང་གནས་སྐབས་ཙམ་དུ་དེ་དང་དེའི་བདེ་འབྲས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུས་གའི་ལྷས། རབ་བསྔགས་ནོར་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཤིང་། །ལྷ་ཡི་ཁང་བཟང་དམ་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་སྐྱེས་པ་ན་སོ་སོ་ཐར་བ་མཚན་ཉིད་པར་འགྱུར་ཏེ་སྡོམ་པ་འདི་ནི་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བཅུ་པའི་མདོ་ལས། སྲིད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བལྟ་བར་བསྲུང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེའང་འདི་ལྟར་གཅུད་དགའ་བོའི་ལེགས་སྨོན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟོན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྟན་པས་སོ་སོ་ཐར་བ་མཚན་ཉིད་པར་གནས་གྱུར་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསམ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་པོ་བལ་ཆེ་ཐང
Chinese
的时候。所区分的是，各个孩童的僧团达到八人。最终，除了佛陀之外的导师提婆达多，以及除了正法之外的提婆达多的五种苦行，如果容忍为道路并采纳为行为准则，那就是分裂僧团。因此，在这个时候，导师既没有活着也没有在世，也是教法出现过失的时候，并且因为没有指定双贤等术语。一般来说，这样的过失并非不可能发生，因为从僧团分裂到未和解之间，在一个导师的刹土中，五道中的任何一道都不会产生。如是说。这是因为对方说了不一致的话，所以由于心怀偏颇，而对那件事怀恨在心的争端。内部的原因是执着于我，外部的原因是颠倒地证明事物的真如。舍弃教诲，伴随着堕落，布施与业不一致，这四种争端的原因，在寂静仪轨的根本经文中说：显现忆念未疯狂，如同任何事物的自性，如同散布草一样，不应承诺。如是说，这就是七种平息争端的方法。其中，四部是：一切有部，大众部，上座部，大众敬奉部。其中，第一部是国王种姓罗睺罗的传承，从中分出的七部是：说一切有部，饮光部，护法部，多闻部，地说部，赤衣部，分别说部等七部。大众部是婆罗门种姓大迦叶波的传承，从中分出的五部是：东山部，西山部，雪山部，假名部，出世部。上座部是甘蔗种姓迦旃延的传承，从中分出的三部是：住于胜林部的，住于无畏山部的，住于寺院部的。大众敬奉部是屠夫种姓阿难陀的传承，从中分出的三部是：弥沙塞部，犊子部，善岁部，总而言之，声闻部共有十八部。
English
time. What is distinguished is that the Sangha of individual children reaches eight people. Ultimately, if the teacher Devadatta, who is other than the Buddha, and the five ascetic practices of Devadatta, which are other than the true Dharma, are tolerated as the path and adopted as the code of conduct, then that is the division of the Sangha. Therefore, at this time, the teacher is neither alive nor in the world, and it is also a time when faults have occurred in the teachings, and because there are no terms such as designating the two supreme ones. In general, such faults are not impossible to occur, because from the division of the Sangha to the non-reconciliation, none of the five paths will arise in the realm of one teacher. Thus it is said. This is because the other party has said inconsistent words, so due to being biased, it is a dispute of holding a grudge against that matter. The internal cause is attachment to self, the external cause is to perversely prove the suchness of things. Abandoning the teachings, accompanied by downfall, giving alms inconsistent with karma, these four causes of dispute are said in the root text of the pacification ritual: Manifest remembrance is not mad, like the self-nature of anything, like spreading grass, one should not promise. Thus it is said, these are the seven methods of pacifying disputes. Among them, the four schools are: Sarvastivada, Mahasamghika, Sthavira, and Sammatīya. Among them, the first school is the lineage of the royal caste Rāhula, and the seven schools that branched out from it are: Sarvastivada, Kāśyapīya, Dharmagupta, Bahuśrutīya, Haimavata, Kāśyapīya, and Sautrāntika. The Mahasamghika is the lineage of the Brahmin caste Mahākāśyapa, and the five schools that branched out from it are: Eastern Mountain School, Western Mountain School, Snow Mountain School, Prajñaptivāda, and Lokottaravāda. The Sthavira is the lineage of the sugarcane caste Kātyāyana, and the three schools that branched out from it are: the school residing in Jetavana, the school residing in Abhayagiri, and the school residing in the monastery. The Sammatīya is the lineage of the butcher caste Ānanda, and the three schools that branched out from it are: the Vātsīputrīya, the Dharmottarīya, and the Bhadrayānīya. In general, the Śrāvakayāna has eighteen schools.
Chinese
这些差别在《毗奈耶经》中也有零星记载，在《光明》、《讽诵轮》和《部派分别论》等中都有明确阐述。在藏地，说一切有部最为盛行。虽然这些部派形式各异，但都与五部僧团的行持相关，不可能超出释迦牟尼佛所制定的范围，因此，如同克哩克哩的占相一样，经过仔细甄别和收集，务必在获得所有戒律的权力后，认真守护。如果未能守护，那么从如同根本堕罪的角度来看，即使毫无隐瞒地传授戒律并进行补救，但在尚未获得别解脱的最终果位——阿罗汉果位之前，失败的根本原因无法完全消除，因此获得解脱将会被长久延误。正如《毗奈耶经》所说： 不闻正法， 闻已速忘， 地道证悟， 亦不生起。 违犯戒律的过患，如同艾叶一般，会导致转生为畜生。根据犯戒的轻重程度，如他胜罪、僧残罪、堕罪、恶作罪等，将依次从热地狱转生到复活地狱。这种情形在经典中广为阐述。 守护戒律的利益是：一般来说，今生为了摆脱疾病、国王的惩罚和贫困等而受持戒律，这被称为“怖畏救护之戒”；来世仅仅为了获得人天福报而受持戒律，这被称为“善愿之戒”。这两种戒律虽然不能使人从轮回中解脱，但可以在暂时的阶段中，与各自的安乐果报相结合。正如时嘎拉天所说： 殊胜赞颂财富圆满树， 转生天界殊胜之宫殿。 何时在其相续中生起出离心，那时便成为具相的别解脱戒，因为此戒的自性必定是从轮回中解脱。正如《地藏十轮经》所说：不顾一切有情成熟之相而守护之。也就是说，像这样，具足喜悦的善愿之戒，通过显示地狱痛苦的神通，使别解脱戒转变为具相，从而获得阿罗汉果位。因此，所有具备辨别能力的人，不应只满足于仅仅是戒律的形式。
English
These differences are also scattered in the Vinaya Pitaka, and are clearly explained in "Light," "The Wheel of Recitation," and "Divisions of the Sects." In Tibet, the Sarvastivada school is the most prevalent. Although these schools differ in form, they are all related to the practices of the five monastic communities, and it is impossible to go beyond the scope established by Shakyamuni Buddha. Therefore, like the omens of Krika, after careful discernment and collection, it is necessary to diligently guard after obtaining the authority over all precepts. If one fails to guard them, then from the perspective of fundamental downfalls, even if the precepts are taught without concealment and remedies are applied, the fundamental cause of failure cannot be completely eliminated until the ultimate fruit of individual liberation, the state of Arhat, is attained. Therefore, the attainment of liberation will be greatly delayed. As the Vinaya Pitaka says: One will not hear the true Dharma, Having heard it, one will quickly forget it, The realization of the stages and paths Will also not arise. The fault of violating the precepts, like an Ela leaf, will lead to rebirth as an animal. Depending on the severity of the violation, such as parajika, sanghavasesa, sthulatyaya, patayantika, and dushkrta, one will be born in succession from the hot hells to the reviving hells. This situation is extensively explained in the sutras. The benefits of guarding the precepts are: Generally, taking precepts in this life with the intention of escaping from diseases, the punishment of kings, and poverty is called the "precept of protecting from fear"; aiming only to obtain the happiness of gods and humans in the next life is called the "precept of good wishes." Although these two precepts cannot liberate one from samsara, they can, in a temporary stage, be combined with their respective fruits of happiness. As the god of the hour, Sigala, said: Auspiciously praised, wealth is a perfect tree, Reborn in a sacred palace of the gods. When the thought of renunciation arises in one's mind, then it becomes a characteristic individual liberation vow, because the nature of this vow is definitely to be liberated from samsara. As the Sutra of the Ten Wheels of the Essence of the Earth says: Guard it without looking at all the ripening aspects of existence. That is to say, in this way, the precept of good wishes, full of joy, transforms the individual liberation vow into a characteristic one by showing the miraculous power of the suffering of hell, thereby attaining the state of Arhat. Therefore, all those with discernment should not be satisfied with merely the form of the precepts.