Tibetan
གནས་པས་གཅིག་ཤོས་བཅད་ཀྱང་གཞན་དྲུག་པོ་རང་སར་གནས་པ་ལྟར་འདོད་དེ་སོ་སོ་ཐར་བའི་འགྲེལ་བར་ཡང་། ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་གཅིག་བླངས་པ་ཡི། །ཐམས་ཅད་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བཞིན། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་གཅིག་བཏང་བས་ཀྱང་། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་ལུང་ལས། བཙུན་པ་ལས་དུ་མཆིས། ཉེ་བར་འཁོར་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གོ །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ལས་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གི་ཆོ་ག་ནུབ་ནས་འབགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མེད་པས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། སྡོམ་པ་སྔར་ཡོད་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་མ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས། ལུང་ཆོས་ནུབ་པ་ཙམ་གྱིས་སྡོམ་པ་སྔར་ཡོད་མི་གཏོང་སྟེ། རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་མི་ནུབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་དེའི་ཚེ་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་མེད་དོ། །འབོགས་བྱེད་ཀྱི་ཆོ་གའི་རྣམ་གཞག་མེད་པའི་ཕྱིར། གསུང་ངོ་། །ཕྱི་མའི་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་སྨད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་ཕམ་པར་གྱུར་བ་ལ་ནི་སྡོམ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐག་རིང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེའི་སྡོམ་པ་ནི་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བར་པའི་དོན་ལ་འཇུག་གོ །འོན་ཀྱང་དང་པོའི་ལས་ཅན་བསམ་པ་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་དང་། ཚོར་བས་གཟིར་ནས་སེམས་རྣལ་དུ་མི་ཕབས་པའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ནས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ལ་སྡེ་ལྔའི་དངོས་བཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་བསྐྱེད་དེ། ཉམས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་གཉིས་ལྟུང་བ་ལ་སྦྱོར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་ནི་བར་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། འཆབ་བཅས་ཀྱིས་ གཏོང་ཡང་། འཆབ་མེད་གསོར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཚུལ་ནི། མི་སྤྲོ་བ་ནན་ཏུར་གྱིས་བཅོས་པ་དང་། སྤྲོ་བ་མཐོལ་བཤགས་ཀྱིས་བཅོས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྡིགས་པ་དང་། དམོད་པ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། ཕྱིར་འགྱེད་པ་སྟེ་བཞི། གསོ་དགག་བཞག་པ་གཉིས་ཏེ་དྲུག །མ་མཐོང་བ་གནས་ནས་དབྱུང་བ། ཕྱིར་མི་འཆོས་པ། སྡིག་ལྟ་ཅན། འཐབ་ཀྲོལ་བྱེད་པ། འཐབ་ཀྲོལ་གྱི་རྒྱུ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ། དགེ་སློང་མ་དང་འདྲིས་ཤིང་གནས་པ། ཆོས་རྣམ་པར་གཏན་ཕབ
Chinese
安住者认为，即使断了一个，其余六个也如常安住，因此在《别解脱经释》中也说：犹如取一方，不变成取一切，同样舍一方，也不变成舍一切。如此说。对此，如果按照第一种说法，经中说：比丘有多少事？近侍一百零一。如是，一百零一事的仪轨消失后，由于没有染污的安立，所以即使没有新产生，也没有舍弃原有戒律的因，因为不能损减其相续的证悟正法。如是无著兄弟说：仅仅经法消失，不会舍弃原有的戒律，因为证悟的正法不会消失。然而，那时没有以前没有的新生，因为没有染污的仪轨安立。如此说。后者的意义在《广大释》中受到贬低，因为即使比丘已经失败，仍然有戒律，但即使如此，也会变得没有必要，因为没有与梵行者一起安住和受用，而且正确受持戒律是为了解脱，但他已经使解脱变得遥远，因此他的戒律如同没有一样。跟随其后而进入中间的意义。然而，对于第一种有业者，如果心不自然安住，被感觉所折磨而心不能平静，变成他者自在而不能成办，则五部的四种事物不能如实生起，如果将衰损和不染污两者结合到堕罪上，则是恶作。因为这样说的缘故。因此，这里与中间的意义相关联，即使以隐瞒的方式舍弃，没有隐瞒的方式仍然可以恢复。对此，恢复的方式有两种：以不悦意强制恢复，以及以悦意忏悔恢复。第一种是：恐吓、诅咒、驱逐、遣返，这是四种。恢复、遮止、安住，这是两种，总共六种。从住所驱逐未见者，不予恢复，持邪见者，争斗者，亲近争斗之因，与比丘尼亲近而住，彻底废除佛法。
English
Those who abide consider that even if one is cut off, the other six remain in their own place, as it is said in the commentary on the Pratimoksha: Just as taking one side does not become taking all, similarly, abandoning one side does not become abandoning all. So it is said. In this regard, according to the first view, the sutra says: How many duties does a monk have? One hundred and one attendants. Thus, when the ritual of one hundred and one duties has disappeared, even though there is no new arising because there is no establishment of defilement, there is no cause for abandoning the existing vows, because the realization of the Dharma in its continuum cannot be diminished. As the brothers Asanga said: Merely the disappearance of the sutras does not abandon the existing vows, because the realization of the Dharma does not disappear. However, at that time there is no new birth that did not exist before, because there is no establishment of the ritual of defilement. So they said. The meaning of the latter is disparaged in the Extensive Commentary, because even if a monk has failed, he still has vows, but even so, it becomes unnecessary, because he does not abide and enjoy with those who practice pure conduct, and taking vows correctly is for liberation, but he has made liberation distant, so his vows are like nothing. Following that, one enters into the meaning of the intermediate. However, for the first type of person, if the mind does not naturally abide, and is tormented by feelings and the mind cannot be calmed, becoming dependent on others and unable to accomplish, then the four realities of the five classes do not arise as they are. If both deterioration and non-attachment are combined with transgression, it is an offense. Because it is said so. Therefore, here it is related to the meaning of the intermediate, even if abandoned in a concealed way, it can still be restored in an unconcealed way. In this regard, there are two ways of restoring: restoring by forcing with displeasure, and restoring by confessing with pleasure. The first is: threatening, cursing, expelling, sending back, these are four. Restoring, forbidding, abiding, these are two, making a total of six. Expelling the unseen from the residence, not restoring, holding wrong views, fighting, being close to the cause of fighting, being intimate with and living with nuns, completely abolishing the Dharma.
Tibetan
་པས་ཞི་བར་མ་བྱས་པ་སྟེ་གནས་དབྱུང་བདུན་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་སྔ་མའི་དྲུག་པོ་ལ་བསྲེས་པས་ནན་ཏུར་བདུན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འོག་ཏུ་གཞུག་ཅིང་གཤུང་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ཡང་དགེ་འདུན་བྱ་འགྱུར་གྱི་དགག་བྱ་མེད་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་། དབྱར་གྱི་ནང་མ་ཡིན་པ་དང་། གླེང་དྲན་དང་། གཞམས་བསྒོས་བགོ་བར་བྱ་བ་དང་། བྱ་བ་ངན་པ་རྒྱུ་བཅས་ལས་བཟློག་ནས་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་སུ་འཇུག་པའོ། །དེ་ལྟར་ནན་ཏུར་ལ་བརྟེན་ནས་ནོངས་པ་འབུལ་ན་དགེ་འདུན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་དེ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཐོབ་པའི་བཟོད་པ་བླང་བ་ཆོ་ག་བཞིན་བྱས་ལ་རྗེས་སུ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །སྤྲོ་བ་མཐོལ་བཤགས་ཀྱིས་བཅོས་པ་ནི། ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དེ་སྦེད་པར་འདོད་པ་ནི་འཆབ་སེམས་དང་། ཀུན་སློང་ངེས་བསྐྱེད་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ནི་འཆབ་པའི་ལྟུང་བ་སྟེ། དམྱལ་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བཞིའི་ནང་ཚན་དུའང་འདུ་སྟེ། བྱམས་པ་སེང་གེ་སྒྲ་ལས། བཞི་བོ་འདི་དག་ནི་ང་རྒྱལ་བར་མདའ་འཕངས་པ་བཞིན་འགྲོ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་རྙེད་པ་ལ་ཕྲག་དོག་བྱེད་པ་དང་། སྡོམ་པ་དང་སའི་མདོ་སྡེ་ཐོས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉེས་པ་འབྱིན་པ་དང་། བཀའ་དང་བསླབ་པ་ལས་ འདས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉེས་པ་འཆབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་དད་པས་བྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ལྟུང་བ་དང་ལྟུང་མིན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་ཤིང་དྲན་པའི་དགེ་སློང་གིས། དགེ་འདུན་ལྷག་མའི་སྤོང་སྤྱོད་ལས་ཞག་ཏུ་བཅབས་ཤིང་། ཕས་ཕམ་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་དང་འགྲོགས་ན་ཚེ་འདིར་ལྟུང་བ་དེ་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གསོར་མི་རུང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ནས་ཕྱིར་འབྱེད་པའི་འོས་ཡིན་ཡང་། གལ་ཏེ་དེ་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དགེ་འདུན་དང་ལྷན་ཅིག་ལོངས་སུ་སྤྱོད་དུ་མི་དབང་ཡང་། གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་པ་སོགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་ཞིང་། དེ་འདྲ་བས་བཟོད་པར་གསོལ་བ་དང་དུ་མ་བླངས་ན། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་གནས་ཆོས་ཀྱི་རྙེད་པའི་རིན་ཐང་ཚང་བ་དེའི་ཚེ་དགེ་འདུན་ལ་ཕམ་པ་འབྱུང་བར་བཤད་དོ། །འདིར་སོར་ཆུད་པར་འོས་པ་ནི་ཉེས་པ་གང་ཞིག་འཆབ་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། སེམས་ཙམ་པ་ཡན་ཆད་དགེ་འདུན་ལ་དངོས་པོ་བརྗོད་དེ་བཤགས་ནས་སླར་ཡང་གསོལ་བ་བཞིའི་ལས་ཀྱི་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པའི་རྗེས་ལ་ཆད་པ་ལས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེར་ཞིང་། དེས་ཀྱང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་དམན་པའི་སྤྱོད་
Chinese
未以寂止，即是将七种安置法合为一体，与之前的六种混合，称为“难陀七法”，意为置于下处并进行调伏。即，对于比丘僧团应作之事无有遮止，且行事者具足相，非夏季之中，忆念所言，应分与所施之物，从恶行及其因由中逆转，从而使堕罪得以补救。如是，若依仗难陀法而忏悔过失，则具足相之僧团应如法接受其自然安住之忍可，并于其后生起欢喜。以欢喜坦白忏悔而补救者，即欲隐藏所犯堕罪之心为覆藏心，以及由能确定发起之身语之业为覆藏之堕罪，此亦包含于堕入地狱之四因之中。如慈氏狮子吼经云：“此四者如箭射向我慢者，即嫉妒他人之利养，听闻律仪及地经后宣说戒律之过失，违越教令和学处仍以我慢覆藏罪过，以及明知故享用由信心所施之物。”如是宣说。如是，了知堕罪与非堕罪之差别并具念之比丘，若于僧残之舍弃行中隐瞒时日，或与四种他胜法之任何一种同行，则此生之堕罪不可补救，因其已成不可救药之相续。如是之人虽应从僧团中驱逐，然若其为持藏者，则虽无权与僧团一同受用，然应以住处及受用施予等方式摄受之，若其未接受如是之忍可祈请，则自彼时起，若住处法之利养价值圆满，则说僧团将遭致他胜。此处应令恢复者，即是无有覆藏之罪过，仅是唯识宗以上者，于僧团陈述事物而忏悔后，复次施予四羯磨之比丘戒，其后施予减损之业之学处，且彼亦应尽其一生行持下劣之行
English
Not pacified, that is, the seven placements are combined into one, mixed with the previous six, and called the "Seven Nanda Methods," meaning to place below and subdue. That is, there is no prohibition for what the Sangha should do, and the actor has the characteristics, is not in the middle of summer, remembers what was said, should divide the offerings, and reverse from evil deeds and their causes, so that the fallen sins can be remedied. Thus, if one relies on the Nanda method to confess faults, the Sangha with characteristics should accept the acceptance of its natural abiding as it should be, and then generate joy. Those who are remedied by joyful confession are those who want to hide the fallen sins, which is the mind of concealment, and the actions of body and speech that can be determined to arise are the fallen sins of concealment, which are also included in the four causes of falling into hell. As Maitreya Lion's Roar Sutra says: "These four are like arrows shot at the arrogant, that is, being jealous of others' gains, proclaiming the faults of precepts after hearing the Vinaya and the Earth Sutra, concealing sins with arrogance even if they violate the teachings and precepts, and knowingly enjoying what is given by faith." Thus it is said. Thus, a monk who knows the difference between fallen sins and non-fallen sins and has mindfulness, if he hides the days in the abandonment practice of the Sangha, or walks with any of the four Parajikas, then the fallen sins of this life cannot be remedied, because it has become an incurable continuum. Although such a person should be expelled from the Sangha, if he is a holder of the Pitaka, then although he has no right to enjoy with the Sangha, he should be taken care of by giving dwellings and offerings, etc. If he does not accept such a request for acceptance, then from that time on, if the value of the gains of the dwelling Dharma is complete, it is said that the Sangha will suffer defeat. What should be restored here is the sin that is not concealed, only those above the Mind-Only School, after stating things to the Sangha and confessing, again give the Bhikshu precepts of the four karmas, and then give the precepts of the diminishing karma, and he should also practice inferior conduct for the rest of his life.