Tibetan
འི་དགེ་སློང་ཡོད་དོ་ཅོག་པ་ཕམ་པ་འབྱུང་སྟེ། མཛོད་ལས། དམག་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་ལྡན། །ཞེས་སོ། །བཞི་བ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་བཞི་ཡུལ་ཡངས་བ་ཅན་དུ་ཉ་བ་ལྔ་བརྒྱ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་སྙེད་ཀྱིས་མི་ཆོས་བླ་མའི་བརྫུན་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི་གང་ལ་སྨྲ་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པའི་མིའི་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྨྲ་ཤེས་པ། དོན་གོ་བ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། མ་ནིང་དང་། མཚན་མ་གཉིས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གང་སྨྲ་བའི་སྒྲ་ལས་འདོད་ཁམས་ལས་གོང་དུ་འཕགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གང་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ལྷ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་བཅུ་གསུམ་པོའི་གཟུགས་མ་མཐོང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལྟར་དང་། སྒྲ་མ་ཐོས་བཞིན་དུ་ཐོས་པ་ལྟར་དང་། དེ་དག་བདག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོང་བའི་ཚུལ་དང་། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲེ་བ་ ལ་སོགས་འདྲེ་བ་བཞི་དང་། དེ་བཞི་དང་གྲུ་སྡེ་གཅིག་པ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཚུར་མཐོང་བ་དང་། བདག་གི་སྒྲ་ཐོས་པ་དང་། བདག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོང་བ་དང་། དེ་རྣམས་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྡེ་བརྒྱད་དང། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉན་ཐོས་རང་གི་མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་བར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའོ་དང་། འདོད་པའི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་ལུས་པ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ཐོབ་བོ་ཞེས་པ་དང་། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མ་ཟད་པར་ཕྱིར་མི་འོང་བའོ་ཞེས་པ་དང་། སྲིད་རྩེའི་སྤང་བྱ་རྣམས་མ་སྤངས་པར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པོ་ཟེར་བ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་བཅུ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་བཞིན་དུ་རང་སངས་རྒྱས་སོ་སྐད་པ་དང་། འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ། བསམ་པ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་བརྫུན་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ཀུན་སློང་དང་ལྡན་པས། སྦྱོར་བ་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་ངག་ཡིན་པ། རང་གི་ཡིན་པ། བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ། མ་ནོར་བ། གསལ་པོར་དང་། མངོན་སུམ་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ངག་གིས་མིའི་ཆོས་བླ་མའི་རྫུན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་སྨྲ་བའམ། གཞན་གྱིས་སྨྲ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བརྩམ་པ་དག །མཐར་ཐུག་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟ
Chinese
所有比丘都将犯堕罪。如《俱舍论》所说：为战争等同一目的，所有参与者皆如作者一般。第四个是妄语的堕罪：在广阔的莲花城，五百名出家人因妄称自己证得殊胜人法而被判堕罪。所依之境，即所说话的对象，需具备五种人语的特征，且由自身之外的其他相续所摄持：能说话，能理解意义，意识自然存在，非人妖，且非两性人。所说之语，是指高于欲界的初禅乃至佛果之间的任何出世间功德。例如，对于世间法，如同没有见到人与非人、天神、龙等十三类众生的形色却说自己见到了，没有听到声音却说自己听到了，说他们为了看我而来，以及和他们交谈等四种情况；与这四种情况同属一类；他们看到我，听到我的声音，为了看我而来，以及他们和我交谈等八类情况。对于出世间法，在没有获得声闻的见道之前，就说自己是入流者；没有在欲界只剩一生的情况下，就说自己获得了一来果；没有断尽欲界的生，就说自己是不还果；没有断除有顶的所断，就说自己获得了阿罗汉果；在没有证得十二缘起的果的情况下，就说自己是独觉；以及没有获得圣者的殊胜功德，却说自己已经获得等等。以改变想法和认识，怀着说谎的意愿，凭借想要说谎的动机，通过修行，即使没有神通等超越他人的功德，也以虚构的方式，用符合以下六种特征的语言，说自己证得了殊胜人法，或者赞同他人所说：是自己的语言，与自身相关，没有错误，清晰，明确地说出。最终，他人也如此认为。
English
All monks will commit defeat. As stated in the Treasury of Knowledge: 'For the sake of a single purpose such as war, all participants are like the author.' The fourth is the defeat of lying: In the vast lotus city, five hundred ordained people were judged to be defeated for falsely claiming to have attained superior human qualities. The basis is the object to whom the speech is addressed, which must possess five characteristics of human language and be included in a continuum other than oneself: able to speak, able to understand meaning, consciousness existing naturally, not a hermaphrodite, and not a person with two sets of genitals. The speech uttered refers to any supramundane qualities superior to the desire realm, from the first dhyana to Buddhahood. For example, regarding worldly phenomena, it is like saying one has seen the forms of humans and non-humans, gods, nagas, etc., the thirteen types of beings, without actually seeing them, or saying one has heard sounds without actually hearing them, or saying that they have come to see me, and engaging in conversations with them, etc., these four situations; being in the same group as these four situations; they see me, hear my voice, come to see me, and they engage in conversations with me, etc., these eight categories. Regarding supramundane phenomena, before attaining the path of seeing of a Shravaka, saying that one is a stream-enterer; without only one life remaining in the desire realm, saying that one has attained the once-returner fruit; without exhausting the birth in the desire realm, saying that one is a non-returner; without abandoning the objects to be abandoned of the peak of existence, saying that one has attained the Arhat fruit; without attaining the result based on the twelve links of dependent origination, saying that one is a Pratyekabuddha; and saying that one has attained the superior qualities of the noble ones without actually attaining them, etc. By changing one's thoughts and perceptions, with the intention of lying, with the motivation of wanting to lie, through practice, even without qualities that surpass others such as clairvoyance, one claims to have attained superior human qualities in a fabricated way, using language that meets the following six characteristics, or agreeing with what others say: it is one's own language, related to oneself, without error, clear, and explicitly stated. Ultimately, others also think so.
Tibetan
ར་གོ་ན་ཕམ་པའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞི་པོ་གང་ལ་སྤྱད་ཀྱང་རང་རང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་སམ། ཡན་ལག་མཐའ་དག་མ་ཚང་ན་སྦོམ་པོ་དང་། ཚང་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་ལ་མཚོན་ན། མི་མ་ཡིན་པའི་འགྲོ་བ་གསད་ན་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པའི་སྦོམ་པོ་དང་། དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བ་ཐ་སྙད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་གསད་ན་ཕམ་པའི་ཕྱོགས་མཐུན་ནམ། ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས། དམག་ནང་དུ་ འགྲོ་བ་ཕྱོགས་མཐུན། སྤྲུལ་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་གསད་ན་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས། མ་བྱིན་བླང་ལ། མི་མ་ཡིན་གྱི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་བླངས་ན་ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་སྦོམ་པོ། སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་བརྐུ་སེམས་ལོག་ན་བཤགས་བྱའི་ཉེས་བྱས། བྱིན་འཕྲོག་དང་། བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་སྦེད་པ་དང་། མ་བསྐོ་བར་སྟན་པ་འདུག་པ་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས། མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ། ཆགས་སེམས་ཀྱིས་ཁུ་བ་འབྱིན་པ་དང་། བུད་མེད་ལ་རེག་པ་འཁྲིག་ཚིག་གསལ་པོར་སྨྲ་བ། སྨྱན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་ཕྱོགས་མཐུན་ནམ། ཕམ་པའི་དངོས་གཞི་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་སོགས་བསྡམ་བྱ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ། ཕྲ་མ་དང་། སྐྱོ་སྡོགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕམ་འདྲའི་ཉེས་བྱས། ཟུར་གྱིས་སྟོན་པ་དང་། སྒྲོ་བཏགས་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་བསྐུར་བ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡམ་བྱའི་ཉེས་བྱས་ཏེ། དགེ་ཚུལ་དང་ཐུན་མོང་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་ནི་ལེགས་པའི་ལམ་བསྟན་པའི་གཏམ་ལས། ལྟུང་བ་འདི་བྱུང་བར་གྱུར་ན་མལ་སྟན་དང་། ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་དགེ་འདུན་རྒན་པོ་དང་། བར་མ་དང་། གཞོན་ནུའི་རྗེས་ལ་ལྷག་མར་སྤྱོད་པས་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། དེའི་རྒྱུད་ལ་ད་དུང་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་གི་ལྷག་ལུས་ཤིང་། དགེ་འདུན་ལ་བསྟེན་ནས་བཅས་འགལ་གྱི་ལྟུང་བ་གང་དག་ལྷག་མའི་མང་གིས་ཕྱིར་བཅོས་ན་དག་ཏུ་རུང་ཡང་། དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་གྲལ་གཤམ་ལ་གནས་ཤིང་། བཟའ་བཏུང་གི་ལྷག་མ་ལ་སྤྱོད་པས་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལའང་དབྱེ་ན། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ལྔ། ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པ་གཉིས་ཏེ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་གྱུར་བ་ བདུན། གནོད་པ་ལས་གྱུར་བ་གཉིས། བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་བ་བཞི་སྟེ་བཅུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་ནི། །གླེང་གཞི་མཉན་ཡོད་དུ་འཆར་ཀ་ལ་བཅས་ཏེ། བགྲོད་བྱའི་ཡུལ་ལམ་གསུམ་མ་ཡིན་པའི་རང་ངམ་གཞན་གྱི་ཡན་ལག་གི་གནས་སུ་འདོད་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ
Chinese
拉果那，是失败。像这样说完之后，无论对四者中的哪一个使用，如果各自的因缘聚合或者所有支分不齐全，就是粗罪，齐全就是失败。同样，就杀生而言，如果杀死非人众生，就是属于正行的粗罪；如果杀死一个有名称的畜生，就是随顺失败，或者类似于失败的恶作；在战争中行进是随顺（失败）；如果杀死化身和影像，就是应呵责的恶作。就偷盗而言，如果盗取非人所拥有的东西，就是类似于失败的粗罪；在行为的时候，如果生起偷盗之心，就是应忏悔的恶作；抢夺财物、为了嬉笑而隐藏、未经允许而坐卧，都是应呵责的恶作。就非梵行而言，以贪欲之心射精，以及触摸妇女、说淫秽之语、做媒等等，都是随顺（失败），或者类似于失败的正行。从不如理作意产生的快乐，以及从梦的习气产生的快乐等等，都是应呵责的。就说谎而言，离间语、抱怨等等，全部都是类似于失败的恶作；暗示，以及依靠少许的捏造而进行诽谤等等，都是应呵责的恶作。这些是和沙弥共同的。十三僧残，是从开示善道的言论中说，如果发生这种堕罪，床座、食物等等，在年长的、中等的、年轻的僧众之后剩余的而享用，所以是僧残。就像这样，在他的相续中，还残留着清净戒律的残余，依靠僧众，对于违犯戒律的堕罪，如果多数僧众进行忏悔，就可以清净，但是因为处于僧众的下位，享用饮食的残余，所以称为僧残。其中也有分类，对内在有情生起贪恋有五种，对外在资具有贪恋有两种，总共是七种从贪欲方面产生的；两种从损害方面产生的；四种从教诫方面产生的，总共是十三种。第一种是驱摈的僧残：事由是安住在舍卫城，制定了遮止（的行为），对于非可行走的道路或者不是三条道路的地方，在自己或者他人的肢体部位上享受贪欲的快乐。
English
Ragoṇa, it is defeat. Having spoken thus, whichever of the four is used, if the causes and conditions of each, or all the limbs are not complete, it is a gross offense, and if complete, it becomes defeat. Similarly, concerning killing, if one kills a non-human being, it is a gross offense in the form of the actual deed; if one kills a domestic animal with a name, it is in accordance with defeat, or a similar misdeed; going to war is in accordance (with defeat); if one kills an emanation or an image, it is a misdeed to be restrained. Concerning taking what is not given, if one takes what is possessed by a non-human, it is a gross offense similar to defeat; during the act, if the thought of stealing arises, it is a misdeed to be confessed; seizing by force, hiding for the sake of laughter, and sitting or lying down without permission are all misdeeds to be restrained. Concerning unchaste conduct, emitting semen with lustful thoughts, as well as touching a woman, speaking obscene words, acting as a matchmaker, etc., are all in accordance (with defeat), or misdeeds similar to the actual deed of defeat. Pleasure arising from improper attention, and pleasure arising from the imprints of dreams, etc., are all to be restrained. Concerning lying, divisive speech, complaining, etc., are all misdeeds similar to defeat; hinting, and relying on a slight fabrication to slander, etc., are all misdeeds to be restrained. These are common with a novice monk. The thirteen Saṃghāvaśeṣa are from the words of teaching the path of virtue, if this offense occurs, bedding, food, etc., are used as leftovers after the elder, middle, and younger Saṃgha, therefore it is Saṃghāvaśeṣa. As such, in his continuum, there still remains a residue of pure vows, relying on the Saṃgha, if the majority of the Saṃgha confess the offenses that violate the vows, they can be purified, but because they are in the lower ranks of the Saṃgha and use the leftovers of food and drink, they are called Saṃghāvaśeṣa. There are also divisions within them: five kinds of attachment to internal sentient beings, and two kinds of attachment to external resources, totaling seven kinds arising from the side of desire; two kinds arising from harm; and four kinds arising from instruction, totaling thirteen kinds. The first is the Saṃghāvaśeṣa of expulsion: The basis of the story is that it was established in Śrāvastī, prohibiting (the behavior), enjoying the pleasure of desire in the limbs of oneself or others in places that are not passable roads or not three roads.