Tibetan
གཅོད་པ་དང་། །བྱིན་ལེན་མ་བྱས་ཟ་བ་དང་། །གསོག་འཇོག་བྱས་པ་ཟ་བ་ལས། །ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་དེ་བཞིན་གཞན། །རྗེས་མཐུན་དྲུག་ནི་ཆོས་སུ་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཕྱོགས་མཐུན་བསྡམ་བྱ་ནི། ཉེས་མེད་བདུན་མ་གཏོགས་པ་དགེ་སློང་མ་དང་བསླབ་གཞི་མཐུན་པའོ། །ཉེས་མེད་བདུན་ནི། འཆང་དང་འབྲལ་དང་མེ་རེག་དང་། །བླངས་པ་ཟ་དང་ས་བོན་འཇིག །རྩྭ་སྔོན་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་དག་ཏུ། །མི་གཙང་འདོར་དང་ཤིང་ལ་འཛེག །ཅེས་སོ། །དག་སློང་རྩྭ་བའི་ཕམ་པ་བཞི་དག་དང་། །ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་ཕམ་ལྟུང་སུམ་ཅུ་དང་། །ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་དགུ་བཅུ་ཐམ་པ་དང་། །སོར་བཤགས་སྡེ་བཞི་ཉེས་བྱས་བརྒྱ་བཅུ་གཉིས། །ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་རྣམ་གྲངས་དང་། །ཞེས་བསླབ་པའི་གནས་ཉིས་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་པས་བསྡུ་བ་ལས། དང་པོ་སྡོམ་པའི་རྩ་བ་ཕམ་པ་བཞི་པོ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བཅས་ལྡན་དགེ་སློང་གིས་སྤྱད་ནས་སྐད་ཅིག་མའི་ཡུན་དུ་བཅབས་ཀྱང་སྡོམ་པ་ལྷག་མ་མེད་པར་གཅོད་པར་འགྱུར་བ་རྩ་ བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ལྗོན་ཤིང་གི་རྩ་བ་བཅད་ན་ཡན་ལག་རྣམས་བླ་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མཐུ་མེད་པར་བཅོམ་པས་ན་ཕམ་པའམ། ལྟུང་བ་འདིས་ཕས་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་སྤྱོད་པས་ན་ཕས་ཕམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་འདུལ་བ་གླེང་གཞིས་འཆད་པ་ཡིན་པས། སྟོན་པ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ལོ་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་ཡུལ་སྤོང་བྱེད་དུ་གང་ཟག་དགེ་སློང་བཟང་སྦྱིན་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་སྔན་ཆད་ཀྱི་ཁྱིམ་ཐབ་ལ་མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤྱད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་པ་འདི་མཛད་དོ། །མི་ཚངས་སྤྱོད་དེ་ལའང་གཞི་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་གི་ཡན་ལག་བཞི་ཚང་པ་ལས་ཕམ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་ནི། བརྟེན་བྱ་ཡུལ་འཁྲིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བའི་རོ་མྱང་ནུས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་དེ་ཉིད་ཚང་ཞིང་ཆ་ཀུན་ནས་བཟུང་བར་འོས་པ་དེའི་མཚན་ནམ། གཤང་ལམ་མམ། ཁའི་སྒོ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་རུང་བར། བསམ་པ་ངོ་ཚ་དང་འཇིགས་སྐྲག་མེད་ཅིང་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ལ་ཆགས་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལས་ཀུན་སློང་རེག་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་འདོད་ཀྱིས། སྦྱོར་བ་བསྟེན་བྱ་གང་ཡིན་པ་བསྟེན་བྱེད་དབང་པོ་ནད་མེད་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་སྩལ་ཤིང་དྲུད་པས། མཐར་ཐུག་ལམ་གསུམ་གྱི་མཚམས་ལས་འདས་ནས་སིམ་པ་ཐོབ་པ་སྟེ་ཡན་ལག་བཞི་པོ་ཚང་ན་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕས་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཚངས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པའོ། །གཉིས་པ་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་གཞི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་དགེ་སློང་ནོར་ཅན་གྱིས་རང་གི་ཁང་བ་བརྩིག་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་དགྲའི་ཤིང་བརྐུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི། གཞན་གྱིས་བདག་ཏུ་བྱས་པའི་རྫས་རིན་ ཐང་ཚང་བ་སྟེ། རིན་ཐང་གི་ཚད་ནི་ཀརྵ་པ་ཎའི་བཞི་ཆའོ། །འགྲོན་བུ་བསྲེགས་ཐལ་ནི་གོ་ལ་དང་འདབ་མར་བསྡེབས་ནས་བཟའ་བར་བྱེད་པས་འགྲོན་བུ་ཉི་ཤུ་ཐམ་པ་ལ་ཀ་ཀ་ནི་གཅིག་ཀ་ཀ་ནི་བཞི་ལ་མ་ཤ་ཀ་གཅིག་སྟེ་འགྲོན་བུ་བརྒྱད་ཅུ། མ་ཤ་ཀ་ཉི་ཤུ་ལ་ཀརྵ་པ་ཎ་གཅིག་སྟེ་འགྲོན་བུ་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་འོད། དེའི་བཞི་ཆ་ལ་འགྲོན་བུ་བཞི་བརྒྱ་ཐམ་པ་མ་ཤ་ཀའི་རིན་ཐང་གི་ཚད་དེ། སྤྱིར་རིན་ཐང་དུས་ཀྱིས་འགྱུར་འགྲོ་བས། སངས་རྒྱས་ཞལ་བཞུགས་པའི་དུས་མ་ཤ་ཉི་ཤུ་ལ། ཀརྵ་པ་ཎ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱི་དུས་རིན་ཐང་ཆགས་ནས་མ་ཤ་དྲུག་ཅུ་ལ་ཀརྵ་པ་ཎར་བརྩི་བ་ཡིན། འདིར་མདོ་རྩ་བ་ལས་འབྲིང་ཚད་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ལྗང་རྡོར་མངའ་བདག་རལ་བ་ཅན་གྱི་དུས་རྒྱ་གར་དང་བསྟུན་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་གསེར་ཐང་དུ་བརྩི་ན། མ་ཤ་ཀ་ལ་གསེར་སེ་བ་དོ། །དེ་ལྔ་ལ་ཀརྵ་པ་ནའི་་བཞི་ཆ་སྟེ་གསེར་སེབ་བཅུའམ། དེ་རི་བའི་ནས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདུལ་བ་ཀཱ་རི་ཀ་ལས། ཀརྵ་པ་ནིའི་བཞི་ཆ་བརྐུས། དེ་བརྐུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར། བསམ་པ་གཞན་གྱི་རྫས་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ། ཀུན་སློང་ཕ་རོལ་པོའི་ནོར་ལ་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་བརྐུ་བར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་གིས་བདག་གིར་བྱས་ཤིང་། །མཐར་ཐུག་རང་གིས་བརྐུས་པའམ། གཞན་ལ་བརྐུར་བཅུག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་རྫོགས་ཤིང་རང་ལ་ཐོ་བ་བློ་སྐྱེས་པའོ། །གསུམ་པ་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་གཞི་ཡུལ་སྤོང་བྱེད་སྒྲོན་ཤིང་གི་ཚལ་དུ། བསམ་གཏན་པ་དྲུག་ཅུ་མི་སྡུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ། ལུས་མི་གཙང་བས་ཡིད་ཕྱུང་ནས་དགེ་སྦྱོང་སྤང་དེ་གསོད་དུ་ བཅུག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི་མིའམ་མིར་ཆགས་པ་རང་ལས་རྒྱུད་གཞན་པའོ། །བསམ་པ་ནི་བསད་བྱ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ལ། ཀུན་སློང་ཞེ་སྡང་ངམ་དེའི་ཆར་གཏོགས་པས་གསོད་སེམས་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་། སྦྱོར་བ་དུག་མཚོན་ནམ། དེ་ལ་འཆི་བའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་དེ་འཆིར་འཇུག་པའམ། གཞན་གསོད་དུ་འཇུག་པ་དང་། གསོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ། མཐར་ཐུག་རང་གི་སྔོན་དུ་བསང་བྱའི་སྲོག་འགགས་པའོ། །དེའང་གཅིག་གིས་བསད་ཀྱང་གསོད་པའི་གྲོས་སུ་ཐེ་བ
Chinese
断绝，不予取而食，积蓄而食，如是之外名为“逆”。随顺六法想为法。如是。顺同应守护者：除无罪七事外，与比丘尼学处相同。无罪七事：持、离、火触及，取食、坏种子，于有青草之处，弃不净及攀树。如是。具足比丘根本四堕罪，十三僧残三十堕，九十单堕，四波罗提提舍尼，百一十二恶作，二百五十三种学处。如是，以确定二百五十三种学处之数而摄集。初、守护之根本四堕罪中，任何已受戒之比丘，若行不净行，纵于一刹那间隐藏，亦将毫无剩余地断绝其戒律，是为根本堕罪。譬如树木之根若断，则枝叶等亦不能向上生长。因以无力之对治摧伏不顺品，故名“堕”或“胜”。此堕罪因行者而致堕落，故名“胜堕”。此乃以律藏事为依据而宣说。导师于证悟成佛后第十三年，在舍卫国，比丘善施因烦恼贪欲所使，对先前之眷属行不净行，以此为缘而制定此戒。此不净行，亦须具足地、想、加行、究竟四支方成堕罪。地：所依处，即能享受性行为所生之乐受之肢体，其自身圆满且一切支分皆应摄持之彼之阴处，或大便道，或口之三门中任何一处。想：无羞耻与恐惧，且意识不颠倒，具足贪心，由欲受触乐之动机。加行：将所依之物，施与能行淫事之无病且堪能之根，并加以摩擦。究竟：超过三道之界限而获得乐受，此四支若圆满，则名以不净行而胜堕，即从梵行中退失。二者，不予而取之堕罪，其事为
English
Cutting off, eating what is not given, eating what is hoarded, other than these, it is called 'reversal'. The six conforming practices are considered Dharma. Thus it is. Those to be restrained in accordance with the same category are those who share the same training with nuns, except for the seven faultless actions. The seven faultless actions are: holding, separating, touching fire, eating what is taken, destroying seeds, discarding impurities in places where there is green grass, and climbing trees. Thus it is. A fully ordained monk has four root defeats, thirteen remainders, thirty defeats, ninety expiations, four confessions, one hundred and twelve misdeeds, and two hundred and fifty-three categories. Thus, it is gathered by determining the number of two hundred and fifty-three objects of training. First, among the four root defeats of the basis of vows, if any monk who has taken vows engages in impure conduct, even if he conceals it for a moment, his vows will be cut off without remainder, which is the root defeat. For example, if the root of a tree is cut, the branches and leaves will not grow upwards. Because the opponent of the unfavorable side is defeated without power, it is called defeat. This defeat is called defeat because it is practiced by those who will be defeated. This is explained based on the Vinaya. In the thirteenth year after the Teacher attained enlightenment, in Shravasti, the monk Sangha, being under the influence of defilements and desire, engaged in impure conduct with his former family, and this precept was established based on this. This impure conduct also requires the completion of the four branches of ground, thought, action, and culmination to become a defeat. Ground: The object of reliance is the organ that is capable of experiencing the pleasure arising from sexual intercourse, which is complete in itself and worthy of being taken in all parts, its genitals, or anus, or any of the three doors of the mouth. Thought: Without shame and fear, and with undistorted consciousness, with attachment, with the motivation to experience the pleasure of touch. Action: Giving what is to be relied upon, the healthy and capable organ of the one who performs the act, and rubbing it. Culmination: Obtaining bliss after passing the boundary of the three paths, if these four branches are complete, it is called defeated by impure conduct, that is, fallen from celibacy. The second defeat is taking what is not given. The basis of the story is
Chinese
在王舍城，因为比丘诺坚为了建造自己的房屋而偷盗了未生怨王的树木，因此制定了戒律。根本是：他人所拥有的物品，价值完整，价值的尺度是喀尔沙巴拿的四分之一。烧过的海螺灰与球和叶子混合食用，二十个海螺等于一个卡卡尼，四个卡卡尼等于一个玛沙卡，即八十个海螺。二十个玛沙卡等于一个喀尔沙巴拿，即一千六百个海螺。它的四分之一是四百个海螺，是玛沙卡的价值尺度。一般来说，价值会随着时间而变化。在佛陀住世的时候，二十个玛沙等于一个喀尔沙巴拿。但是，在学士释迦光（Śākyaprabha）的时代，价值下降，六十个玛沙才被认为是一个喀尔沙巴拿。这里，如《根本律经》中所说，中等尺度是五个玛沙卡。那么，如果像绿松石领主发髻王（Ralpacan）时代那样，按照印度的方式确定为金唐，一个玛沙卡就是两颗金色的赛瓦。五个玛沙卡就是喀尔沙巴拿的四分之一，即十颗金色的赛瓦，或者相当于山上的大麦等。如《律本事》中所说：“偷盗喀尔沙巴拿的四分之一，偷盗者将失去戒律。”意思是：明知是别人的东西，心怀贪恋，想要偷盗他人的财物。行为上，通过身语将其占为己有。最终，无论是自己偷盗，还是让别人偷盗，都对物品造成了损害，自己也产生了罪恶感。第三个是杀生的根本堕罪：起因是在抛弃之地的灯树园中，六十个禅修者修习不净观，因为身体不净而厌恶，于是让比丘们去杀掉那些禅修者，因此制定了戒律。根本是人或已成人形，且与自己是不同的相续。想法是：对于要杀的对象没有认错。动机是：由于嗔恨或属于嗔恨的一部分，一心想要杀人。行为上，用毒药、武器，或者赞美死亡来让他们死亡，或者让别人去杀，或者对杀人表示赞同等等，以此为条件。最终，在自己之前，被杀者的生命断绝。即使是一个人杀的，只要参与了杀人的计划，也...
English
In the city of Rajagriha, the rule was established because the monk Norcan stole trees belonging to King Ajatashatru in order to build his own house. The basis is: an object owned by another, with complete value, the measure of value being one-fourth of a Karshapana. Burnt conch ash is mixed with spheres and leaves and eaten, twenty conches equal one Kakani, four Kakani equal one Masha, which is eighty conches. Twenty Masha equal one Karshapana, which is one thousand six hundred conches. One-fourth of that is four hundred conches, which is the value of a Masha. Generally, value changes with time. In the time when the Buddha was alive, twenty Masha equaled one Karshapana. However, in the time of the scholar Shakya Light (Śākyaprabha), the value decreased, and sixty Masha were considered one Karshapana. Here, as stated in the Root Sutra, the medium measure is five Mashakas. Now, if we consider it as gold tang, as it was determined in accordance with India during the time of the turquoise lord Ralpa Can, one Mashaka is two golden Sevas. Five of those are one-fourth of a Karshapana, which is ten golden Sevas, or equivalent to mountain barley, etc. As stated in the Vinaya Karika: "Stealing one-fourth of a Karshapana, the thief will lose the precepts." It means: knowing that it is someone else's property, with a mind of greed, wanting to steal another's wealth. In action, taking possession of it through body and speech. Ultimately, whether stealing oneself or having someone else steal, damage is done to the object, and one's own mind generates guilt. The third is the root downfall of taking life: The basis is in the Lamp Tree Grove in the land of abandonment, sixty meditators meditating on the contemplation of ugliness, disgusted by the impurity of the body, so they had monks kill those meditators, and thus the rule was established. The basis is a human being or one who has taken human form, and is a different continuum from oneself. The thought is: not being mistaken about the object to be killed. The motivation is: seeking to kill out of anger or belonging to anger. The action is: using poison, weapons, or praising death to cause them to die, or having others kill, or expressing approval of killing, etc., as conditions. Ultimately, before oneself, the life of the one to be killed is cut off. Even if one person kills, as long as they are involved in the plan to kill, they...