Tibetan
།ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནས་གནང་བ་ནི་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་བློའི་རིམ་པ་དང་། ནུས་པ་ལ་དགོངས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གསུང་ལ་བསྟོད་པ་ལས། གནང་བ་དང་ནི་བཀག་པ་ལ། ཁྱོད་བཀའ་ལ་ལར་གཅག་ཏུ་ངེས། །ལ་ལར་ངེས་པ་མ་ལགས་ལ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བ་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲང་ངེས་དང་། །ལྡེམ་དགོངས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གནང་བའང་པདྨ་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པ་ལྟར། ས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ན་སྡོམ་པའི་དཀའ་ཐུབ་ལ་འཇིགས་པ་དག་གིས་ཚིག་ཙམ་དུ་འཁྲུལ་བར་མི་བྱ་བའི་ཚུལ། ཡུམ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ལ་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ཡང་སྟོན་ཏེ། ཉམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་མེད་དོ། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན། དེ་ལྟ་ནའང་རྒྱལ་སྲས་སྡོམ་པ་ལ། །རང་དོན་ཞི་བདེ་གཉེར་དང་བྱ་དཀའ་སྤང་། །གཞན་ཕྱིར་ཕན་པ་མི་བསྒྲུབ་གང་དང་གང་། ། ལྟུང་བའི་རྒྱུ་རུ་གཅིག་པར་གསུངས་པ་ཡིན། །དེ་ལ་གནང་བཀག་གི་གནས་གང་ལའང་རང་རང་གི་བློའི་མཐུ་དང་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་དགག་བསྒྲུབ་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་མ་བརྟགས་པར་བརྩམ་པར་བྱ་བའི་གནས་མཐོང་ཡང་ཞི་བདེའི་བློ་དང་དུ་བླངས་ནས་དེ་ཉིད་བཟློག་པའམ། བཟློག་པར་བྱ་བའི་གནས་མཐོང་ཡང་བསླབ་པའི་གནས་འོག་མ་བྱ་དཀའ་བ་ལ་འཇིགས་ནས་སླངས་ཏེ། གོང་མ་བབ་ཅོལ་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། འཇུག་ལྡོག་གཉིས་ཀའི་གཞི་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྟུང་བའི་རྒྱུ་རུ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྟུང་བ་དང་། དེའི་གཟུགས་བརྙན་དང་། ལྟུང་མེད་དང་། དེའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་འཆད་པའི་མུ་བཞི་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་དུ་སྦྱར་ན་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་སྲོག་གཅོད་པ་ལྟུང་བ། ཕན་སེམས་ཀྱིས་གསོད་པ་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན། སྙིང་རྗེས་མི་གསོད་པ་ལྟུང་མེད། གཞན་ལ་ཕན་ཀྱང་མི་གསོད་པ་ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ལ། སེར་སྣས་མི་སྟེར་བ་ལྟུང་བ། ཕན་སེམས་ཀྱིས་མི་སྟེར་བ་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན། བསམ་པ་དག་པས་སྟེར་བ་ལྟུང་མེད། གཞན་ལ་གནོད་ཕྱིར་སྟེར་བ་ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ། ནད་པའི་རིམ་གྲོ་མ་བྱས་པ་ལྟུང་བ། དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ལྟུང་
Chinese
大乘的开许，应当理解为是顾及到清净与不清净众生的智慧层次和能力。如经中所赞叹的：“开许与遮止，您的教诲，有时确定，有时不确定，彼此之间没有矛盾。” 应当以这种方式了解了义与不了义、隐义与密意。如此开许，也如莲花不为淤泥所染一般，如果是针对安住于大地的菩萨，具有空性与慈悲的精髓，就不要因为害怕戒律的苦行而仅在字面上产生误解。如《母经》中说：“大菩萨想要修习甚深般若波罗蜜多，有些为了使众生完全成熟，也会示现圆满受用五种妙欲，但实际上并没有被染污。” 因此，如果那样做，对于菩萨戒来说，凡是追求自身寂静安乐、舍弃难行之事、不为他人成办利益的，都被称为堕落之因。对于开许与遮止的任何情况，都应当根据各自的智慧和经验来衡量，如果不考察取舍的合理与否就贸然行动，或者看到应当遮止的情况却因为贪图安乐而接受，或者看到应当接受的情况却因为害怕下位的难行之学而放弃，从而随意行持上位之学，或者对进退两种情况都采取中庸态度，所有这些都是堕落之因。如此，如果将堕落、堕落之影、不堕落、不堕落之影这四种情况与三种律仪相结合，那么在别解脱戒中，以嗔恨心杀生是堕落，以利他心杀生是堕落之影，以慈悲心不杀生是不堕落，即使利益他人也不杀生是不堕落之影。在摄善法戒中，以吝啬心不给予是堕落，以利他心不给予是堕落之影，以清净心给予是不堕落，为了损害他人而给予是不堕落之影。在饶益有情戒中，不照顾病人是堕落，为了成办大事而违背这一点是堕落
English
The permission from the Mahayana should be understood as considering the levels of intelligence and abilities of sentient beings, both pure and impure. As praised in the scriptures: "In permission and prohibition, your teachings are sometimes definite, sometimes indefinite, yet there is no contradiction between them." In this way, one should understand the definitive and provisional, the hidden and the intended meanings. Such permission, like a lotus unsoiled by mud, if it is intended for bodhisattvas who dwell on the earth and possess the essence of emptiness and compassion, one should not be mistaken by the mere words out of fear of the asceticism of vows. As stated in the Mother Sutra: "Great bodhisattvas who wish to practice the profound Prajnaparamita, some, in order to fully ripen sentient beings, may also show the complete enjoyment of the five desirable qualities, but in reality, they are not defiled by them." Therefore, if that is the case, for the bodhisattva vows, whatever seeks one's own peace and happiness, abandons difficult practices, and does not accomplish benefits for others, is said to be a cause of downfall. Regarding any situation of permission and prohibition, one should measure according to one's own intelligence and experience. If one acts rashly without examining the rationality of acceptance and rejection, or if one sees a situation that should be prohibited but accepts it out of greed for comfort, or if one sees a situation that should be accepted but abandons it out of fear of the difficult practices of the lower levels, thereby engaging in the practices of the higher levels carelessly, or if one adopts a neutral attitude towards both advancing and retreating, all of these are causes of downfall. Thus, if we combine the four categories of downfall, shadow of downfall, non-downfall, and shadow of non-downfall with the three trainings in ethics, then in the Pratimoksha vows, killing out of hatred is a downfall, killing with altruistic intention is a shadow of downfall, not killing out of compassion is not a downfall, and not killing even when benefiting others is a shadow of non-downfall. In the training of accumulating virtuous dharmas, not giving out of stinginess is a downfall, not giving with altruistic intention is a shadow of downfall, giving with pure intention is not a downfall, and giving in order to harm others is a shadow of non-downfall. In the training of benefiting sentient beings, not caring for the sick is a downfall, and deviating from this in order to accomplish a great purpose is a downfall.
Tibetan
བའི་གཟུགས་བརྙན། བརྩེ་བས་ནད་གཡོག་བྱེད་པ་ལྟུང་མེད། དེ་ལ་རིམ་གྲོ་བ་ཡོད་བཞིན་དུ་རང་གི་དགེ་བའི་ལས་དོན་ཆེན་པོ་དོར་ནས་ནད་གཡོག་བྱེད་པ་ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་བྱ་ན། དགེ་བའི་ཆ་དང་། འབྲེལ་བར་ས་ བརྐོ་བ་དང་རྩ་འདྲེག་པ་ལ་སོགས་དོན་མེད་པའི་ཉེས་བྱས། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་ན་ལྟུང་མེད། དོན་མེད་དྲན་པས་མ་ཟིན་པར་ས་ལ་རི་མོ་འབྲི་བ་སོགས་ཕྱོགས་མཐུན། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱ་བ་བསླབ་བྱ། བསླབ་པ་དྲན་ནས་ཕྱིར་འཆོས་ཤིང་སྡོམ་པ་ཕྱིར་བཅོས་ཏེ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་རྩ་བ་འདོད་པ་སྤངས་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཐོག་མར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་བྱ་བའི་ཚུལ། དང་པོའི་ལས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། །བློ་ནི་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤྱོད་གཙོ་བས། །ཐོག་མར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་དག་པར། །གཞན་གཉིས་གཙོ་བོར་གཉེར་ན་བར་ཆད་མང་། །རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་བཤད། །དེ་ལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སྐྱོན་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་ཤེས་ནས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་སོ་ནམ་རྣམ་པ་བཞི་སྤངས། ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བར་བྱས་ནས་དགེ་སློང་དུ་གྱུར་པའི་རྟེན་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ལས་དང་པོ་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་གཉིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་སྟོབས་སུ་འགྱུར་དཀའ་བས་གཉེན་པོ་ཕྲ་ས་ནས་བརྟེན་ཏེ་རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་བསྲུང་བའི་དུས་ཡིན་པས་ན། འཇམ་དཔལ་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་། ཤཱ་རིའི་བུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཡོན་ཏན་བཅུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏོ། །བཅུ་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། དགོན་པའི་ གནས་ལ་དགའ་བ་རྙེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐོབ་པ་དང་། ཆུང་མ་དང་བུའི་ཆགས་སྲེད་དང་བྲལ་བ་དང་། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་རྣམས་སྤོང་བ་དང་། བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལས་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་དང་། དེ་ལ་ལྷ་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། དེ་ལ་མི་མ་ཡིན་རྣམས་བསྲུང་བར་འགྱུ
Chinese
的形象。以慈爱之心护理病人没有堕落。即使有侍者，为了护理病人而放弃自己伟大的善行也没有堕落的形象。因此，在一切情况下，对于身语意三门所做的一切行为，都应该这样理解。例如，与善事相关，挖掘土地和砍伐树木等无意义的罪行。如果是为了善事，就没有堕落。无意义地，心不在焉地在地上画画等是相似的。应该以正念和正知来摄持行为，学习应该学习的。忆念所学，改正错误，恢复戒律，从而了解五种特征。因此，菩萨的戒律也依赖于断除欲望，所以首先要清净守护戒律的方式。对于最初的业者菩萨们来说，智慧是越来越重要的行为。如果最初没有清净守护戒律，而主要致力于其他两种，就会有很多障碍。出家的菩萨，在《经庄严论》中被认为是特殊的。对于凡夫俗子来说，认识到欲望的烦恼是过患和罪过，从而从家庭出家，放弃四种农耕。远离外在的欲望之物，成为比丘的所依，从而清净守护戒律。为什么呢？因为对于最初的业者来说，积累善法和利益众生这两件事很难像字面意思那样变得强大，所以要从细微之处依赖对治，因为这是守护自己烦恼的时候。在《文殊师利庄严佛土经》中也说：舍利子，对于出家而感到非常高兴的菩萨来说，会完全持有十种功德。哪十种呢？就是不贪著欲望，喜爱寂静处，获得佛的行境，远离妻子和儿子的贪爱，舍弃恶趣，依靠善趣之法，不完全丧失以前的善根，获得圆满的善根，诸天对此非常欢喜，非人会守护他。
English
The image of. Caring for the sick with love is without transgression. Even with attendants, abandoning one's great virtuous deeds to care for the sick is an image without transgression. Therefore, in all circumstances, one should understand all actions of body, speech, and mind in this way. For example, in relation to virtuous deeds, digging the ground and cutting trees are meaningless offenses. If it is for the sake of virtuous deeds, there is no transgression. Meaninglessly, absentmindedly drawing on the ground is similar. Actions should be controlled with mindfulness and awareness, and what should be learned should be learned. Remembering what has been learned, correcting mistakes, and restoring vows, thereby understanding the five characteristics. Therefore, the Bodhisattva's precepts also depend on abandoning desires, so first one must purify the way of guarding the precepts. For the initial practitioner Bodhisattvas, wisdom is the most important practice, progressing from higher to higher. If one does not initially purify the precepts of guarding, and mainly focuses on the other two, there will be many obstacles. The ordained Bodhisattva is considered special in the Ornament of the Sutras. For ordinary people, recognizing the afflictions of desire as faults and sins, they renounce the household and abandon the four types of agriculture. Separating from external objects of desire, becoming a monk's support, thereby purifying the precepts of guarding. Why? Because for the initial practitioner, accumulating virtuous Dharma and benefiting sentient beings are difficult to become powerful as the literal meaning, so one must rely on remedies from subtle places, because this is the time to protect one's own afflictions. In the "Mañjuśrī's Pure Land Adornment Sutra" it also says: Shariputra, for the Bodhisattva who is very happy to be ordained, he will fully hold ten qualities. Which ten? That is, not being attached to desires, delighting in solitary places, obtaining the realm of the Buddha's conduct, being separated from the attachment to wives and children, abandoning the paths of evil, relying on the Dharma of the paths of happiness, not completely losing the previous roots of virtue, obtaining perfect roots of virtue, the gods are very happy about this, and non-humans will protect him.