Tibetan
ཀུན། །གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་འོངས་ལ། །གང་དུའང་མ་སོད་མི་གནས་པ། །གཤིས་ལ་གནས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་ལྟར། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་ཤར། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ། །དབུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེ་ལ་སྣང་བ་ནི་བསླུ་ཞིང་རྫུན་པ། །སྲིད་པ་ནི་གཡོ་ཞིང་འདུ་བྱེད་ལ། །འཁོར་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་རང་རྒྱུད་ལྡན། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་རང་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་མིང་གི་གདགས་པ་ཉིད་དེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་འོངས་པ་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་དུ་གང་དུའང་གནས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་སྟེ་ད་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མར་གང་དུ་འགྲོ་བའང་མེད་པས་མི་འབྱུང་བ་སྟེ་མ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ལས། ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དུས་གསུམ་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པ་དག་སྟེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་བར་ དུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་འཁྲུལ་གཞི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་མེད་དེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་གཟུགས་རྣམས་མེ་ལོང་ལ། །གཅིག་དང་གཞན་རྣམས་རྣམ་སྤངས་པར། །སྣང་ཡང་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ཀའི་གཞུང་ཆེ་ཆུང་རྣམས་སུ། བདེན་པར་མེད། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད། དེ་ཁོ་ནར་མེད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་གནས་སྐབས་མཐའ་དག་ཏུ་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གང་ཞིག་དབུ་མའི་ལམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་རྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ། དག་དང་མ་དག་བློ་བུར་བ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་བཞིན་སྣང་། །ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན། །རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པས་མཐའ་བཞི་བྱུང་། །ཡོད་དང་མེད་དང་རྟག་ཆད་དང་། །དབུས་ལ་གནས་པའང་མཁས་པ་མིན། དེ་ལ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣ
Chinese
一切。从任何处也未来，于任何处也未逝不住留，安住于自性的缘起，有法本身也如生灭般，显现之时即是空性显现，不住于戏论之边，显示中观之自性。于此，显现是欺骗且虚假的，有是狡诈且造作的，轮回是普生且具自性的，涅槃也是自性之法性上名言安立，如是有法与法性所显现的一切法，最初从任何处也未到来故称之为无生，不是过去。中间于任何处也不住留故无自性，不是现在。最后于任何处也不去故不生，不是未来。如是《父子相会经》中说：此等一切法，以三时平等性而平等，过去时中一切法无自性，乃至现在生起之时 也远离自性。又如此，此显现仅是显现为多种，除此之外，成为自性的错乱之基，如是即使在世俗中也不存在。如《楞伽经》中说：如影像于镜中，一与异等皆远离，显现然彼非有。如是等等所说。因此，在应成自续二者的论典大小中，无有真实，无有自性，非唯有等，以之于胜义谛作观察之理，所破微细的一切，于遮遣一切场合中，有法于共同显现中无成立，依于空性而安立，如何是中观之道的方式。《根本慧论》中说：缘起法即是空性，即是依于而安立，彼即是中观道。如是断绝道之戏论的方式，清净与不清净是暂时的，意义上虽无却如无般显现，以遍计所执而取受，以分别与观察而生四边，有与无与常断，安住于中也不是智者。其中，随顺理智的法称等中观应成派不承认阿赖耶识，然《菩提心释》中说：如是阿赖耶识之
English
All. From nowhere does it come, nor does it stay where it has passed away, the dependent arising that abides in its own nature, the phenomenon itself is like arising and ceasing, the moment it appears, emptiness appears, not abiding at the edge of elaboration, it shows the nature of the Middle Way. In this, appearance is deceptive and false, existence is deceitful and fabricated, samsara is the origin of all and has its own nature, nirvana is also a name given to the dharma nature of its own nature, thus all the dharmas that appear as phenomena and dharma nature, initially do not come from anywhere, hence it is called unborn, it is not the past. In the middle, it does not stay anywhere, so it has no self-nature, it is not the present. Finally, it does not go anywhere, so it does not arise, it is not the future. As it is said in the Sutra of Meeting Father and Son: All these dharmas are equal by the equality of the three times, in the past, all dharmas are without self-nature, even until the time of arising in the present it is also separated from self-nature. Again, in this way, this appearance is only an appearance of various kinds, apart from that, it is the basis of confusion that has become its own nature, and such a thing does not exist even in the conventional. As it is said in the Lankavatara Sutra: Like images in a mirror, one and other are completely separated, appearing but not existing. So on and so forth. Therefore, in the great and small treatises of both Prasangika and Svatantrika, there is no truth, no self-nature, not only that, etc., by which the reason for observing the ultimate truth, all the subtle objects to be refuted, in all the occasions of negation, the phenomenon is not established in the common appearance, relying on emptiness, how is the way of the Middle Way established? The Root Wisdom says: Whatever arises dependently is said to be emptiness, that is established by relying on, that is the Middle Way. In this way, the way to cut off the elaboration of the path, purity and impurity are temporary, although there is nothing in meaning, it appears as if there is nothing, it is taken by complete imputation, and the four extremes arise from discrimination and observation, existence and non-existence, permanence and annihilation, and abiding in the middle is not wise either. Among them, the Madhyamaka Prasangika, such as Dharmakirti, who follows reason, does not accept the Alaya Consciousness, but the Bodhicitta Commentary says: Thus, the Alaya Consciousness
Tibetan
མ་ཤེས་ནི། །བདེན་མིན་བདེན་པ་བཞིན་ཏུ་ནི། །གང་ཚེ་འགྲོ་འོང་གཡོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་དྲུག་ལངས་པས་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ངོ་བོ་ལ་མེད་བཞིན་གློ་བུར་དུ་ སྣང་བ། མ་རིག་པས་བསླང་བ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་བློས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བཞིར་ཐལ་བའི་མཐའ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ཚངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལའང་ཡོད་དེ། དངོས་པོར་བདེན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་བདེན་དངོས་པོ་མེད་མ་ཡིན། །དེ་དག་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་མཐོང་བ། །དེ་ནི་ང་ཉིད་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་སྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཞེན་པ་དངོས་སུ་བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་ཞིང་དབུས་ལའང་མི་གནས་པ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟོག་ཅན་དག་གིས་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བཏགས། །དེ་ལྟར་དཔྱོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་ན་གཞི་ཐ་དད་པའི་རྟག་ཆད་སེལ་བ་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་ལའང་ཡོད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་གཅིག་སྟེ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་མཚུངས། །རྟག་པ་དང་ནི་ཆད་པ་མཚུངས། །ཞེས་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཚུལ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །འདོད་པའི་གྲུབ་མཐས་རང་ཉིད་བཅིངས། །འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས། །སྐྱེ་འགག་གནས་དང་འགྲོ་འོང་མིན། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །སྤྲོས་པ་མཐའ་ དག་ཉེར་ཞི་བའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །བསམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ངོ་བོ་ཡིན། འདི་ལྟར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྲུབ་མཐས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་མཐས་གཞལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་གཞལ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་མཐའ་དབུས་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་རང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས་སྔ་རབས་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དར་གྱི་སྲིན་བུ་ལ་འཆིང་བྱེད་ག
Chinese
不了解的缘故。如实地，不是真实的真实。何时生灭变动。如是，仅于意识上假立的阿赖耶识，生起六种识聚，以外境显现的错觉，本体上本无而忽然显现。由无明所生起。具遍计所执的识，落入有无等四边，仅见边见，在梵天的宗义中也有。事物有真实存在，非真实事物不存在。见到彼等二边，即是见到我。因为如此宣说。因此，并非遮破世俗谛而成立虚假，或遮破胜义谛的戏论而成立无戏论，而是直接遮止所执著的，但以间接的方式什么也不成立，以这种方式从执边的见解中解脱，也不安住于中道，这才是应成中观派的不颠倒的观点。如《三摩地王经》中说：有分别者立为有与无，如是思择不能息灭痛苦，有与无二者皆是边，清净与不清净此亦是边，智者不住于中亦不生。如是。如果不了解这样的实相，仅仅遣除异体的常断，在世间人的见解中也有，因此在《不退转法轮经》中说：有称为一边，无称为二边，彼等我与无我相同，常与断相同。如是宣说了遣除过失的方式。因此，如蚕作茧，以欲的宗义束缚自己。于此，以理智假立的法，非生非灭非住非去来。非一非异，非常非断。一切戏论寂灭的，了知自性即是，思所成慧的体性。如此，将有无常断等意义以宗义确定后，虽然需要进入无自性的意义，但以宗义作为衡量者的智慧和所衡量的法相的角度来看，由于此宗义在边与中都不安住，因此一些古人如此认为是不好的，因为束缚蚕的，
English
Because of not understanding. As it is, the truth that is not true. When does arising, ceasing, and moving occur? Thus, the Alaya, which is merely imputed on consciousness, gives rise to the six aggregates of consciousness, and the illusion that appears as external objects is suddenly manifested, even though it is not inherently existent. It is aroused by ignorance. The mind with complete imputation falls into the four extremes of existence and non-existence, and merely seeing the extreme view is also present in the tenets of Brahman. Things do not have true existence, and non-true things do not have non-existence. Seeing those two extremes is seeing myself. Because it is said so. Therefore, it is not like refuting the conventional truth and establishing falsehood, or refuting the elaboration of the ultimate truth and establishing non-elaboration, but directly refuting what is clung to, but not establishing anything indirectly. In this way, one is liberated from the view of clinging to extremes and does not abide in the middle way either. This is the non-inverted view of the Prasangika Madhyamaka school. As it is said in the Samadhiraja Sutra: Those with concepts establish existence and non-existence, thus thinking does not pacify suffering, both existence and non-existence are extremes, purity and impurity are also extremes, the wise do not abide in the middle and do not arise. Like that. If one does not understand such a state, merely eliminating the permanence and annihilation of different entities is also present in the views of worldly people. Therefore, in the Sutra of the Wheel of Non-Regression, it is said: Existence is called one extreme, non-existence is called the second extreme, they are the same as self and non-self, permanence and annihilation are the same. Thus, the way of eliminating faults was taught. Therefore, like a silkworm making a cocoon, one binds oneself with the tenets of desire. Here, the Dharma imputed by intelligence is neither arising nor ceasing, neither abiding nor coming and going. Neither one nor different, neither permanent nor impermanent. Knowing that all elaborations are pacified is the nature of wisdom born of thought. In this way, although it is necessary to enter the meaning of selflessness after establishing the meaning of existence, non-existence, permanence, and annihilation with tenets, from the perspective of the wisdom that measures with tenets and the characteristics of what is measured, since this tenet does not abide in either the extreme or the middle, it is not good for some ancient people to think so, because what binds the silkworm is