Tibetan
ལྟ་བུས་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེགས་པའི་དུས་དེ་ལྟར་འདོད་ན། དེས་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་དུ་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་དོན་ལ་རྟོན་པའི་ཆ་ནས་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་པ་མ་རྟོགས་པར། བདེན་པ་གཉིས་ཤ་བའི་རྭ་ལྟར་ཐ་དད་དུ་ལྡང་བའི་ཐ་སྙད་ལ་དཔྱོད་པའི་བློའི་དགག་བྱ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མཐར་ཐུག་དཔྱད་རིག་གིས་དགག་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་དང་། རེག་པ་གང་གིས་ཀྱང་དགག་མི་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་བཟོད་པ་ཞེས་མཆོག་གཟིགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དག་བཞེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པའི་མཐོང་བ་ཡི། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་ཡུལ་རྣམས་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པའི་ཚེ། མཐར་ཐུག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་བློས་ཕྱེ་བ་འདི་ཐ་སྙད་ ཀྱི་བློས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་གསང་ཚིག་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་འཇུག་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་རྣམས་ལ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟག་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱིས་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཕྲེང་བའི་རིག་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དང་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟེད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཅན་ནོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དཔྱད་བཟེད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་རིག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པའང་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་དེ་ཡང་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་བཤད་པའི་ཕྱིར། བློས་དཔྱད་པའི་རིག་ཤེས་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང་། སྤྲོས་པ་བཀག་པ་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པས། དེ་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་ནའང་ཀུན་རྫོབ་དེ་བས་ལོགས་སུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་སྣམ་བུའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་སྣམ་བུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དུས་ནའང་། ཀུན་རྫོབ་དེ་བས་ལོགས་སུ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་ཡང་འགྱུར་བས། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དུས་གཅིག་འཇུག་པ་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རིག་པ་ལྔས་གནོད་བྱེད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་དུ་གྱུར་བའམ། དེ་ཉིད་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། གཅིག་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་འདོད་པ་ལྟར་ན། ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་དོན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་སྣང་ཡང་དོན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རིག་གོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དུས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་པར་འདོད་པ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གསལ་ལོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ། ལ་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཟུང་ཆར་ ཤར་བ་དང་། སང་དུས་ཀྱི་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་ཚོད་ཀྱི་དངོས་པོ་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་འགྲོ་བ་དང་། རྫས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའང་། ཕྱི་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀས་སྟོང་བཞིན་དུ་ཐོག་མ
Chinese
如果像这样认为以见解来焚烧分别的薪柴之时，那么，由于在思维智慧的境地中，不依赖言辞而依赖意义，如果没有现量证悟二谛双运的法性，就会完全执着于以辨析名言的智慧所要破斥的对境，使二谛如兔角般成为异体。像这样，最极的分析理性所能破斥的，就是不可分析的；任何接触都不能破斥的，就是可分析的，至高眼界的伟大人物们是这样认为的。如《入行论》中也说：“诸物真实虚妄见，得物自性即执持，真实所见为何者，胜义谛即说妄见，皆是世俗谛。”当诸境依赖于有境而安立时，以最终的错与不错之识来区分，这是名言之识难以证悟的无上密语。以这样的方式来确定所知，其量有二：就世俗谛而言，对于显现的缘起法，龙树菩萨说：“如刹那有边际，初始中央亦应观，以是三刹那性故，世间刹那不住留。”像这样，以离一异的方式来成立的理智，以随顺于因明的后生智，通过比量来遮破可分析的第一真谛的势力，从而确定不可分析的所知，这是具有决定性的自相。就胜义谛而言，即使获得衡量可分析的最终分析理性的量，并通过各别自证的不分别智慧来证悟，但那些凡夫俗子们，也以随顺于因明的理智比量来确定。因此，自性是理智比量，是无生、离戏、可分析的胜义谛的自相，自续派这样认为也不是最终的，因为以在胜义中无有，而在世俗中存在的理由来成立的唯识宗，也没有超出常与断的法，在《六十正理论释》中说：凡是
English
If one thinks that the firewood of conceptualization is burned by views, then, because in the state of wisdom of thought, one does not rely on words but relies on meaning, if one does not directly realize the nature of the union of the two truths, one will completely cling to the object to be refuted by the wisdom that analyzes terms, making the two truths stand as different entities like rabbit horns. Like this, what can be refuted by the ultimate analytical reason is what cannot be analyzed, and what cannot be refuted by any contact is what can be analyzed, so the great beings with supreme vision think. As it is said in the Engaging in the Bodhisattva's Deeds: "All things are seen as true and false, and the nature of things is grasped. Whatever is seen as true is the ultimate truth, and all false views are said to be the conventional truth." When objects are established in dependence on the subject, this distinction between ultimate error and non-error is a supreme secret word that is difficult to realize with the mind of terms. There are two valid cognitions that determine the way of engaging with knowable objects. In terms of conventional truth, for the dependent arising of appearances, Master Nagarjuna said: "As a moment has an end, so should the beginning and middle be examined. Because it is the nature of three moments, the world does not remain for a moment." In this way, the intellectual knowledge that follows the reasoning of establishing through the separation of one and many, by the force of refuting the first truth that can be analyzed by inference, it is determined that the knowable is unanalyzable, and it is a characteristic that is definite. In terms of ultimate truth, even if one obtains the valid cognition that determines the measure of the ultimate analytical reason that can be analyzed, and realizes it with the non-conceptual wisdom of individual self-awareness, ordinary beings determine it with the intellectual knowledge of inference that follows reasoning. Therefore, the self-nature of intellectual knowledge of inference is the self-nature of the unborn, free from elaboration, analyzable, and ultimate truth, but the Svatantrika Madhyamikas' assertion is not ultimate, because the Mind-Only school, which establishes that something exists conventionally because it does not exist ultimately, does not transcend the entities of permanence and annihilation. In the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: Whatever
Chinese
因为说了如果在虚假中承认，就会变成常，如果认为在胜义中不存在，就会变成断等。用智慧分析的理智，即唯识宗的自性，不能成为真实的意义。仅仅遮止戏论并没有超出戏论的范畴。因此，《解深密经》中说： 即使现证了胜义谛，也因为观待世俗而有所不同，所以不能获得涅槃。与世俗和事物相异的胜义谛，不会成为世俗谛的法性。就像瓶子不是布的法性一样，因为两个谛是不同的，仅仅没有完全成立的世俗的自性，不会成为胜义谛。就像没有完全成立的瓶子不是布一样。即使在现证胜义谛而获得涅槃的时候，也因为观待世俗而变成一切烦恼。因此，在一个人的相续中，一切烦恼和清净同时存在也不会相违。这就是用五种理智进行破斥。因此，远离一切戏论的胜义谛，既不能说是变成了与世俗谛不同的事物，也不能说是与它相同，也不是仅仅遮止相同而产生的不同。还有一些人，按照随经部行中观宗的观点，虽然外境本身并没有直接显现在意识中，但是因为将自己的形象赋予了对境的意识，所以在生起与对境相似的形象时，就认为这是对境的认知，以这种缘取的方式来完全受用对境，认为在不同时期的能取所取存在于世俗中。还有一些人，按照瑜伽行中观宗的观点，认为在世俗中显现的一切都是意识的本体，没有外境，这与有相派的观点一致。有些人认为，就像在梦境中显现的雨和早上掉落的梳子上的头发的形象和总义等，既不是对境也不是意识的本体一样，世间上通常所说的山、房屋、行走和物质的形状等事物，虽然空于外境和意识的本体，但从一开始
English
Because it is said that if one affirms in falsehood, it becomes permanent, and if one thinks it does not exist in ultimate truth, it becomes annihilation, and so on. The intellectual knowledge that analyzes with intelligence, which is the very nature of the Mind-Only school, cannot be the true meaning. Merely negating elaboration does not go beyond the category of elaboration. Therefore, it is said in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: Even if one directly realizes the ultimate truth, one will not attain nirvāṇa because one still focuses on the conventional. The ultimate truth that is different from the conventional and from things will not become the nature of the conventional truth. Just as a pot is not the nature of cloth, because the two truths are different, merely the non-establishment of the conventional self will not become the ultimate truth. Just as a non-established pot is not cloth. Even at the time of attaining nirvāṇa by directly realizing the ultimate truth, one will also become completely afflicted because one still focuses on the conventional. Therefore, it will not be contradictory for all afflictions and purification to occur simultaneously in the mindstream of one person. This is what is said to be refuted by the five kinds of reasoning. Therefore, the ultimate truth that is free from all elaboration cannot be said to have become a different thing from the conventional truth, nor can it be said to be the same as it, nor is it merely the difference that arises from negating sameness. Furthermore, according to the view of some who follow the Sutra School Madhyamaka, although external objects themselves do not directly appear in consciousness, because they entrust their own image to the consciousness of the object, when an image similar to the object arises, they consider this to be the cognition of the object, and in this way of apprehending, they completely enjoy the object, believing that the grasper and the grasped exist in the conventional in different times. And some, according to the Yogācāra Madhyamaka, say in accordance with the aspectarians that all that appears in the conventional is the entity of consciousness, and that there is no external object. Some think that just as the appearance of rain in a dream and the hair falling from a comb in the morning, the image and the general meaning, etc., are neither the object nor the entity of consciousness, so too, the things commonly known in the world, such as mountains, houses, walking, and the shapes of substances, etc., although empty of both external objects and the entity of consciousness, from the beginning