Tibetan
ལ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དགོད་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མས་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་ན་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟག་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་པས་ཉིན་མཚན་དང་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོའི་བར་རམ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔགས་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཚས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་སྟེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་གཅིག །གཅིག་གིས་དངོས་པོར་ཡོང་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ། དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངོས་པ་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང་། དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བདག་གི་བླ་མ་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་དེ་བཞེད་པས་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོའི་གོ་དོན་བོད་སྔ་རབས་ལ་འཆད་རྒྱུ་མེད་ཅེས་སྤྱི་བརྟོལ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཁས་ལེན་པའི་ རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་པ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་གང་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་རིག་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་དེ་བློས་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་སམ་མ་ལྟོས། མི་ལྟོས་ན་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་འགལ་ཞིང་། ལྟོས་ན་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་ལ་ཡོད་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བློ་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་། འདིར་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་རིག་རྣོན་པོས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་མ་ཚང་འདྲུ་བའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་མེ་
Chinese
根本没有停止。第二，通过立宗、建立同品、以遍知以量来分析这三者来理解。其中第一点是：如果遍于远离一和多，那么它就遍于空无真实之事物。第二点是，圣天论师说：如同刹那有边际一样，初始和中间也应当观察。因为是三个刹那的自性，所以世界不住于刹那。这样，从日夜和早晚之间，或者从前后刹那之间存在的标志，推测出具有三个部分，从而成立了远离胜义谛无分一体的同品。第三点是，理自在说：凡是有作用能力者，在此并非胜义存在。也就是说，仅仅遮止了存在之事物是多的事物，就成了一。一在成为事物的时候就确定了。当存在之事物仅仅被认为是存在于一或存在于多时，这个被视为一和多的周遍对象的存在之事物本身，即使是胜义谛的事物，也摧毁了对其一和多不周遍的疑惑产生的能力，从而胜义谛的事物以确定周遍的特征而间接成立。我的上师，已经到达了自他宗派之海的彼岸，就是这样认为的，所以不要产生说早期西藏没有对中观大论式的意义进行讲解的轻蔑之念。 第二，关于承认的
English
It has not stopped at all. Secondly, it should be understood through establishing the thesis, establishing the probandum, and analyzing with valid cognition through pervasive certainty, these three. Among these, the first is: if it is pervasive with being separate from one and many, then it is pervasive with being empty of truly existent entities. The second is, as stated by the venerable teacher Āryadeva: Just as an instant has an end, so should the beginning and middle be examined. Because it is the nature of three instants, the world does not abide in an instant. Thus, from the sign of existing between day and night, or between morning and evening, or between prior and subsequent instants, it is inferred to possess three parts, thereby establishing the probandum of existing separately from the indivisible one that lacks ultimate parts. The third is, as stated by the Lord of Reasoning: Whatever has the ability to perform a function, that is not ultimately existent here. That is to say, merely by negating that an existent entity is a multiple entity, it becomes one. When one comes into being as an entity, it is determined. When an existent entity is directly recognized as being either one or many, this very existent entity that is seen as the pervasive object of one and many, even if it is an ultimately existent entity, destroys the ability to give rise to doubts that it is not pervaded by its one and many, thereby the ultimately existent entity is implicitly established through the manner of defining the certainty of pervasion by one and many. My lama, who has reached the other shore of the ocean of self and other tenets, holds this view, so do not generate the contemptuous thought that there was no explanation of the meaning of the great Madhyamaka reasonings in early Tibet. Secondly, the classification of acceptance is: the definition of truth is any dharma that lacks inherent existence. The definition of conventional truth is any subject that cannot be analyzed by reasoning. The definition of ultimate truth is that which can be analyzed by reasoning. If that is the case, does that which can be analyzed by reasoning depend on conceptual imputation or not? If it does not depend, then it contradicts the term "analyzable." If it depends, then that which can be analyzed contradicts ultimate truth. If you think like that, at the time of meditative wisdom, since the superior seeing non-conceptual wisdom possesses the definition of ultimate truth, it is like that when it transcends the object of ordinary beings' minds. But here, with the sharp analysis of the wisdom of thought, the individual discriminating wisdom that thoroughly excavates the way things exist in their nature...