Tibetan
་མཐའ་གཉིས་སྤོང་བའི་ཚིག་ཏུ་གདགས་པ་ཙམ་སྟེ། མདོ་ལས། བདེན་དང་རྫུན་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་མཐའ་ནི་གཉིས་ཀ་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལ་ཡང་ནི་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དོན་གྱི་དབུ་མ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གནས་པའི་དང་པོ་རང་རྒྱུད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར། །འདོད་པ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡི་ལུགས། །དེ་སྐད་དུ་འཁྲུལ་འཇོམས་ལས། དམིགས་བཅས་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དུ། །དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ཀུན་ལས་གྲོལ། །ཞེས་པ་ལྟར། སྣང་བའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་། དོན་དམ་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་གདགས་གཞིའི་ངོས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་དུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་གཤིས་ལ་བདེན་པ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ དུ་བྱས་པར་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་དང་། ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའང་མེད་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་བ་ལྟ་བུ་ཉིད། རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་ཏུ་གྲུབ་ཀྱང་བསོད་ནམས་པའི་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རྣལ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་མ་སྐྱེས་ཤིང་མེད་པའོ། །ཞེས་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེར་དང་མཚན་ཉིད་ཞི་བའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་རང་ན་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གལ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེའང་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞིའི་རིག་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། དམིགས་བསལ་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་རེ་རེས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཕྲ་མོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིག་པའི་རྣམ་གྲངས་ཐ་དད་པ་
Chinese
仅仅是安立为舍弃二边的词句。经中说：真和假这也是边，有和无这也是边，因此舍弃二边后，智者也不住在中。因此，究竟的中观是双融二谛的方式。其中安住于自续和应成二者的前者，自续派是：如何显现的一切在名言中，成立为如幻的自性，在胜义中无成立犹如虚空。这是自续中观派的观点。如《摧魔论》中说：有境是名言，在胜义中，所缘能缘皆解脱。如是，显现的一切从名言的角度看如幻，但在胜义中丝毫也不真实成立，犹如虚空。从所依的角度，一切法依赖于心识而安立为名言和胜义，即使自性上不成立真实，也在名言的角度上认为是自己的体性，因此称为自续派。其中，对于不承认胜义谛是明觉的对境的观点，和承认的观点，有两种差别。第一种是：在名言中，没有显现也明明显现，犹如梦境的错乱。在自续中，仅仅成立为显现生起，但从福德的明觉的对境二谛等，乃至轮涅的一切法都不成立。如《中观根本慧论》中说：瑜伽士，一切法在胜义中无自性，涅槃也不生也不灭。因此，二谛的差别和体性，仅仅是安立寂灭的自性，因此看作是名相上的胜义谛。因为非名相的胜义谛，超越了所知和言说之境，为了避免以一和多，有和无等推理而产生的邪分别，应以断除戏论的方式来理解。而且，中观的论典中，以四大推理的明觉来确定胜义谛无生灭是众所周知的。特别是《根本慧论》的每一品，也都是确定空性的细微之处的不同明觉的类别。
English
It is merely established as words that abandon both extremes. As the sutra says: 'Truth and falsehood are also extremes; existence and non-existence are also extremes. Therefore, having completely abandoned both extremes, the wise do not even dwell in the middle.' Therefore, the ultimate Middle Way is solely the way of uniting the two truths. Among those who abide in the two, Svatantrika and Prasangika, the former, the Svatantrika, is: 'How all appearances are established as illusion-like in conventional truth, while in ultimate truth, there is no establishment, like the sky. This is the system of the Middle Way Svatantrika.' As it says in the 'Destruction of Delusion': 'Conventional truth with objects, in ultimate truth, all objects and subjects are liberated.' Thus, all aspects of appearance seem like illusions from the perspective of conventional truth, but in ultimate truth, they are not established as true in the slightest, like the sky. Moreover, from the standpoint of the basis of designation, all phenomena are established as conventional and ultimate depending on the mind. Even though truth is not established in their nature, they are considered to be their own characteristics from the standpoint of designation, hence they are called Svatantrika. Among these, there are two distinctions: those who do not accept ultimate truth as an object of knowledge and those who do. The first is: in conventional truth, even without appearance, it clearly appears, like the confusion of a dream. In Svatantrika, it is only established as appearing to arise, but from the perspective of the objects of meritorious knowledge, such as the two truths, all phenomena of samsara and nirvana are not established. As it says in the 'Intermediate Mother': 'Yogis, all phenomena are without inherent nature in ultimate truth, so nirvana is neither born nor ceases.' Therefore, the distinction and characteristics of the two truths are merely the establishment of the nature of peace, so they are regarded as nominal ultimate truths. Because the non-nominal ultimate truth is beyond the realm of knowable and expressible, it should be understood as a way of cutting off elaboration, in order to avoid false imputations arising from reasoning such as one and many, existence and non-existence. Moreover, it is well known that in the Middle Way treatises, the ultimate truth of no arising and ceasing is established by the knowledge of the four great reasonings. In particular, each chapter of the 'Root Wisdom' also establishes different categories of knowledge that determine the subtle points of emptiness.
Tibetan
ཡོད་དེ། དཔེར་ན་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་དང་པོས་རྒྱས་བཤད་མི་འདྲ་བ་བཅུ་དང་། མཇུག་བསྡུ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཏེ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ནི་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟིགས་མ་དང་། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་སྟེ། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་ གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག་པ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དོན་སྤྱི་ཙམ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དགག་བྱའི་འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། །མེད་དམ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ཡང་། །རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །མེད་ན་གང་གིས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། །ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདི་ཡང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་གསུམ་ཀས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྟེ། འདི་ལྟར་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་འཇུག་པ་ལས། དུ་མས་དངོས་པོ་གཅིག་མི་བྱེད། །དུ་མས་དུ་མ་བྱེད་མ་ཡིན། །གཅིག་གིས་དུ་མའི་དངོས་མི་བྱེད། །གཅིག་གིས་གཅིག་བྱེད་པའང་མིན། །ཞེས་པས་འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་དམ་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤོས་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་། དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་། དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བའི་མུ་བཞིས་སྐྱེ་བ་སྟོང་བའོ། །དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ཞེས་གདགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་དང་། མེད་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་ བ་དེ་ཡང་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྨིག་སྒྱུ་གཡོ་བ་བཞིན་སྣང་བའི་རྟེན་འབྲེ
Chinese
是的，例如，《中论》第一品阐述了十种不同的广释和两种不同的结论，共十二种。 这里，暂时以四种广为人知的方式来理解：金刚抉择，有无生灭，四句生灭，以及大缘起。 第一种是：通过分析所破的因，来破除所破。如《中论》所说：非自生，非他生，亦非共，无因生。诸法亦不于何处，有生是事终不然。因此，作为法，仅仅是事物本身，在胜义谛中，不是从自、他、二者和无因而生，凡是生起的事物都空无，例如，仅仅是总相而没有事物一样。 第二种是：通过分析所破的果来破除。 如：有无之义亦不然，缘亦不应于彼成，无已何能有缘生，有者何用缘所为。因此，作为法，显现的缘起，在胜义谛中，也空于因上的果的有、无、生三种。 如此，凡是从因上生果的有和无都是空性的，并且也空于一切生起的事物，例如，虽然没有事物，却以自性来表示一样。 第三种是：通过分析因果二者来破除。 如《入二谛论》所说：多不作一，多不作多，一不作多物，一亦不作一。 因此，如此显现的事物，在胜义谛中，也空于从一产生一，从一产生多，从多产生多，从多产生一的四句生灭。 例如，对于没有事物的事物，安立为空性一样。 第四种分为两种：以非是之否定作为论式，通过分析大缘起自身的体性来破除，以及以是之否定作为论式，远离一和多。 第一种是：凡从因缘所生者，是即非生彼性空。因此，缘起也是远离生灭等八边，因此空于真实的自性，例如，如阳焰晃动般显现的缘起。
English
Yes, for example, the first chapter of the Root Wisdom Treatise explains ten different detailed explanations and two different conclusions, totaling twelve. Here, for the time being, it should be understood through four well-known methods: the Vajra Splinter, the refutation of existence and non-existence of arising, the refutation of arising through the four extremes, and the Great Dependent Arising. The first is: refuting the object to be refuted by examining the cause of the object to be refuted. As stated in the Root Wisdom Treatise: Not from self, not from other, nor from both, nor without cause. Things that arise, anywhere, never exist. Therefore, as a phenomenon, even just a thing itself, in ultimate truth, does not arise from self, other, both, or without cause, and whatever arises is empty, just as there is no thing in a mere generality. The second is: refuting by examining the result of what is to be refuted. As it says: The meaning of existence or non-existence is also not suitable, and conditions should not be established for them. If there is nothing, how can there be conditions? If there is something, what is the use of conditions? Therefore, as a phenomenon, this dependent arising appearance is also empty of the three aspects of existence, non-existence, and arising of the result in the cause in ultimate truth. Thus, whatever is empty of the arising of existence and non-existence of the result from the cause, and is empty of all arising things, is like indicating the essence even though there is no thing. The third is: refuting by examining both cause and effect. As stated in the Entering the Two Truths: Many do not make one thing, many do not make many, one does not make many things, nor does one make one. Therefore, in this way, what appears is also empty of arising from one to one, from one to many, from many to many, and from many to one in ultimate truth. For example, like designating emptiness for something that does not exist. The fourth has two aspects: establishing the non-affirmative negation as a reason, refuting by examining the nature of the Great Dependent Arising itself, and establishing the affirmative negation as a reason, being separate from one and many. The first is: Whatever arises from conditions is unborn; it does not have the nature of being born. Therefore, dependent arising is also free from the eight extremes such as arising and ceasing, and therefore is empty of true nature, like the dependent arising that appears like a mirage shimmering.