Tibetan
་དཔགས་ནས་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་འདོད་ཅིང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་བེམ་རིག་གི་འཇུག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཞིང་ཁམས་གཞན་དུ་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་སོགས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་བའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང་། གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཙམ་འདོད་ཀྱང་། དེ་དག་གང་ཟག་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་མི་འདོད་ཅིང་། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ཚེ་རྣམས་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དུ་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་དེ་འདིར་ནི། །དོན་དམ་ཡོད་མིན་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། །དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། །མདོ་སྡེ་བའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། །འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱི་ངོས་ནས་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མདོ་སྡེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྗེས་འབང་གི་མདོ་སྡེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བཀར་འདོད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་པོའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལས་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་ཅིང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་ཆོས་ཀྱི་མིང་གང་ཟག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དཔེ་དང་འབྲེལ་བར་སྟོན་པས་དཔེ་སྟོན་བཞེས་ཀྱང་གྲགས་སོ། །གཞིའི་ཆོས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གི་བདེན་པར་འཇོག་པ་ནི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་བློ་ཀུན་རྫོབ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་ མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ལ། མངོན་སུམ་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང་། རང་མཚན་དང་། དངོས་པོ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །འདིར་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་པའི་ཁས་བླངས་ལྟར་འདོད་དེ་ངོ་བོ་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་མཐུན་པར་གནས་སོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ཉིད་ཀྱང་མིང་གིས་བཏགས་པ་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྐྱང་བ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་མ་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐེག་དམན་རང་ལ་མ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་དེ་དང་སེམས་ཅན་ལའང་ཕན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟུང་དུ་སྒྲེལ་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་དང་། དམན་མཆོག་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་པ་ལས། ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་ནས་བརྗོད་ན་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྐྱང་བ་ཙམ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་ཙམ་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་བྱེད་ནི་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མྱང་འདས་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་ འགོག་བདེན་རྣམས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང་། ལམ་བདེན་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འདོད་པའོ། །ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་དྲུང་ནས་བྱུང་སྟེ། སྤངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ལྡན་དང་། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱིས་རང་དོན་མཐར་ཕྱིན་པའི་བདེ་གཤེགས་གཉིས་ལས་གཞན་དོན་མཐར་ཐུག་སྐྱོབ་པས་གདུལ་བྱ་ལ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ཏེ་སྨིན་གྲོལ་ལ་འགོད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེའང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བཞིར་འདོད་དེ་ཇོ་བོས། ཉན་ཐོས་རྣམ་བཞི་སྤྲུལ་པ་དང་། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྱུར་བ་དང་། །ཞི་བ་གྲོད་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལས། སྤྲུལ་པའི་ཉན་ཐོས་ནི་མཆོག་ཟུང་དང་རབ་འབྱོར་དང་མ་འགགས་པ་ལ་སོགས་སོ། །མྱང་འདས་ལས་ནི་ལྷས་བྱིན་དང་དྲུག་སྡེ་ཡང་དེར་བསྡུས་སོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བཤད་མ་ཐག་པ་མཛོད་རྩ་འབྲེལ་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །ཞི་བ་བགྲོད་ན་ནི་རང་ལམ་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་འཇུག་པའོ། །གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ནི་བསམ་པ་ཐེག་ཆེན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །དེའང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས།
Chinese
推测为有余依阿罗汉。因为从涅槃后安住于无余之界，所以断绝了物质和意识的进入，不再在其他刹土示现色身的幻化等，也不承认受用圆满报身等的安立，也不承认有异于有余和无余二者的不住涅槃。同样，虽然只承认四双八辈士夫的安立，但因为他们是补特伽罗，所以不承认是僧宝，而是承认他们相续中的有学和无学的生命是僧宝。经部师：凡有作用能力的，在此即是胜义有，其余皆是世俗有。这也是用自相和共相的体性来解释的。经部师的宗义本质上与正理派相符。如此，从执著真实的方面，凡是承认外境和自识二者的，进入宣说小乘宗义的补特伽罗，就是经部师的体性。从分类的角度来说，有随经和随理的经部师两种。前者认为分别说部所喜爱的七部阿毗达磨是舍利弗等七位阿罗汉的论著，并从此宗义出发进行宣说。后者则从量论七部等进行阐述，依靠经部来宣说宗义，因此对法的名称执著于补特伽罗，因为诸法都与比喻相关联地进行阐述，所以也被称为譬喻师。在基法上，安立何者为世俗谛的真实呢？就是分别念所假立的意识是世俗谛，因为它遮蔽了以自相见事物本来面目的缘故。如此，分别念的显现境被共相所遍及，共相与无实法和世俗谛等无有他体的周遍关系。现量之显现境被自相所遍及，自相与实物和胜义谛等是周遍关系。在此，《释量论》中说：凡有作用能力的，在此即是胜义有，其余皆是世俗有，这些都是在解释自相和共相的体性。就是按照这样的承诺来承认，本质上与正理派相符。
English
It is inferred that they are Arhats with residue. Because after Nirvana, they abide in the realm of no residue, the entry of matter and consciousness is cut off, and they no longer manifest the illusion of form bodies in other Buddha-fields, nor do they acknowledge the establishment of enjoyment of the complete Sambhogakaya, etc., nor do they acknowledge the non-abiding Nirvana that is different from the two, residue and no residue. Similarly, although they only acknowledge the establishment of the four pairs and eight types of persons, because they are individuals, they do not acknowledge them as the Sangha Jewel, but acknowledge the lives of learners and non-learners in their continuum as the Sangha Jewel. The Sutrantika: Whatever has the ability to function, that here is the ultimate truth, the rest is the conventional truth. This is also explained by the nature of self-character and general-character. The Sutrantika's doctrine is essentially in accordance with logic. Thus, from the aspect of clinging to truth, whoever acknowledges both external objects and self-awareness, and enters into the statement of the Hinayana doctrine, is the nature of the Sutrantika. From the perspective of classification, there are two types of Sutrantika: those who follow the scriptures and those who follow reason. The former believes that the seven Abhidharma treatises favored by the Vibhajyavada are the treatises of the seven Arhats, such as Shariputra, and speaks from that doctrine. The latter is explained from the seven treatises on valid cognition, etc., and relies on the Sutras to speak of the doctrine, so the name of the Dharma is attached to the individual, because all Dharmas are explained in relation to metaphors, so they are also known as the Exemplifiers. On the basis of Dharma, what is established as the truth of conventional truth? It is the consciousness that is merely imputed by conceptual thought that is conventional truth, because it obscures the seeing of the true nature of things with its own characteristics. Thus, the appearing object of conceptual thought is pervaded by the general characteristic, and the general characteristic and the non-existent Dharma and the conventional truth are in a relationship of co-extensiveness without otherness. The appearing object of direct perception is pervaded by the self-characteristic, and the self-characteristic and the real thing and the ultimate truth are in a relationship of co-extensiveness. Here, in the Commentary on Valid Cognition, it is said: Whatever has the ability to function, that here is the ultimate truth, the rest is the conventional truth, these are all explaining the nature of self-characteristic and general-characteristic. It is in accordance with such a commitment to acknowledge that the essence is in accordance with logic.
Chinese
并且安住在和谐之中。关于道的分类，对四圣谛的行相，如无常等十六种行相，仅仅是了悟名言所诠释的补特伽罗，空性，即证悟补特伽罗无我的智慧，如果仅仅是证悟空性的智慧，而不与方便大悲等相结合而修持，则不属于小乘自宗。如果将该智慧与欲利益有情之殊胜发心相结合，则是大乘的修持方式。小乘和大乘的道之行进方式与前者相似，但在道的所断，即障碍方面，也仅仅是补特伽罗我执和有染污的无明，以及非染污的无明等的名言，而不承认法我执和所知障等的名言。从果的角度来说，仅仅修持无常等十六种行相，断除有染污的无明，现证阿罗汉果位，是小乘的菩提。同样，以涅槃二者为代表的灭谛是法宝，道谛是僧宝。如果与方便大悲等大乘道相结合而修持，则能从根源上断除二种无明的种子，通过具足三种殊胜的断证功德，从二利圆满的善逝中，以究竟利他而救护，为所化众转动四圣谛法轮，安置于成熟解脱，这被认为是无上菩提之果。对此，从种姓的角度分为四种，如觉窝（阿底峡尊者）所说：声闻四种为化身，圆满菩提转变身，寂灭行持宗派执。其中，化身声闻为舍利弗和目犍连以及不退转者等。从涅槃来说，提婆达多和六群比丘也包括在其中。转变为圆满菩提是指在加行道获得忍位后，转变为佛陀的方式，如《俱舍论》根本颂所说。如果行持寂灭，则如自宗所说的那样进入。宗派执持是指具有大乘发心者执持声闻的宗派。对此，《经庄严论》中说：
English
And abide in harmony. Regarding the classification of the path, the aspects of the four noble truths, such as the sixteen aspects of impermanence, are merely the understanding of the emptiness of the person, which is expressed by name, that is, the wisdom that realizes the selflessness of the person. If one only cultivates the wisdom of realizing emptiness without combining it with skillful means, great compassion, etc., then it does not belong to the Hinayana school itself. If one combines that wisdom with the excellent intention to benefit sentient beings, then it is the way of practicing the Mahayana. The way of progressing on the path of the inferior and the superior is similar to the former, but in terms of the obstacles to be abandoned on the path, there are only the terms of the self-grasping of the person and the afflicted ignorance, as well as non-afflicted ignorance, etc., and it does not acknowledge the terms of grasping at the self of phenomena and the obscurations to knowledge, etc. From the perspective of the result, merely meditating on the sixteen aspects such as impermanence, abandoning only the afflicted ignorance, and manifesting the state of an Arhat is the Bodhi of the Hinayana. Similarly, the cessation of suffering, represented by the two, Nirvana, is considered the Dharma Jewel, and the path is considered the Sangha Jewel. If one cultivates in conjunction with the Mahayana path of skillful means, great compassion, etc., then the seeds of both ignorances will be uprooted, and through possessing three special qualities of abandonment and three special qualities of realization, from the Sugatas who have perfected their own benefit, one ultimately protects others by turning the wheel of Dharma of the four noble truths for the disciples and placing them in maturation and liberation, which is considered the fruit of unsurpassed Bodhi. In this regard, it is considered to be divided into four types in terms of lineage, as Jowo (Atisha) said: "The four types of Shravakas are emanation, transformation into perfect Bodhi, peaceful conduct, and adherence to tenets." Among them, the emanation Shravakas are Shariputra and Maudgalyayana, as well as the non-regressors, etc. From Nirvana, Devadatta and the group of six are also included in it. Transforming into perfect Bodhi refers to the way of transforming into a Buddha after obtaining forbearance on the path of application, as stated in the root verses of the Abhidharmakosha. If one practices peacefulness, then one enters as it is explained in one's own tradition. Adherence to tenets refers to those with Mahayana intention adhering to the tenets of the Shravakas. On this, the Ornament of the Sutras says: