Tibetan
ས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། རིག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་སྡེ་ལས། ཐེག་པའི་དང་པོ་བཅུ་དྲུག་མགོན། །ཞེས། སྣང་བ་དང་། མཆེད་པ་དང་། ཐོབ་པ་དང་། ཉེར་ཐོབ་རེ་རེར་བཞི་བཞིར་དབྱེ་བས་ས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཞག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་གསུངས་པ་ལས། ཐེག་པ་འོག་མ་ལྟར་བགྲོད་ཅིང་བསགས་པས་ཐོབ་པའི་རིམ་པ་མཐོ་དམན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཡེ་ནས་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོལ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་བཤད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་པཎྜི་ཏ་རོང་པས། འབྲས་བུ་ལ་བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་དུ་བསྡུ་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས། ལམ་ལ་ཉེ་རིང་བྱུང་ན་འབྲས་བུ་ལ་བཟང་ངན་ཅི་ནས་ཀྱང་ཡོད་དགོས་པ་ཡིན། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་འབྲས་གོ་མ་ལོག་པ་དགོས་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་སྔ་རབས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པའང་འགོད་པར་བྱ་ན་མཻ་ཏྲི་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་ལམ་ནས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པར་ཁ་ཚོན་བཅད་ནས་ཕར་ཕྱིན་བསྟན་པའི་དགོས་པ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་སྟེགས་སུ་བཤད་པ་དང་། ནཱ་རོ་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་སྒོར་ཞུགས་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནི་ཐོབ་སྟེ། གསང་སྔགས་དང་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བདེ་བར་སྐྱོབ་བ་དང་། མྱུར་སྐྱོབ་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདི་དྲངས་ནས་ཀུན་ཏུ་ འོད་ཀྱི་ས་བས་ད་དུང་སྔགས་ལམ་ལ་ཞུགས་ནས་མྱུར་ལམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་སངས་རྒྱས་གདོད་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འཆད་དེ། ལུང་དེའི་དོན་ནི་དེ་ཙམ་དུ་འགྲེལ་བར་མི་མངོན་ནོ། །དེ་ལ་མདོ་སྔགས་གཉིས་རིམ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ན། འབྲས་བུ་ལ་ཁྱད་པར་ཞུགས་པ་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆུ་དང་འོ་མས་བཅུས་པའི་སྐྱུ་རུ་ར་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བརྟགས་ནས་མདོ་ནས་ས་བཅུ་པ་སངས་རྒྱས་སུ་བཤད་པ་ཉེ་བ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཏགས་པ་བར་བཤད་པ་དང་མཚུངས་པར། སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅུ་གཅིག་པ་ཡང་ཉེ་བ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཏགས་པ་བར་འདོད་པ་བཞིན་དུ། བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་དེ་ནི་བླ་ན་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཉི་ཚེ་བ་དང་། བཅུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གོ་འཕང་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འདོད་པ
Chinese
地的名詞的分類，以及《大智慧續部》中說：「十六勝乘之首。」意思是，將顯現、增長、獲得、近獲得，各自劃分為四個，從而安立為十六地。同樣地，劃分為二十一個等等的安立方式有無數種。這些的自性，是身和智慧的功德的本性。而不是像下乘那樣，通過行進和積累而獲得的次第高低的區別。而是說法身無相的法界，本來就是清淨、平等、廣大的自性，是智慧的壇城，是無勤的本性。如是，班智達絨巴說：「如果果有差別，就不能歸納為三乘。」這樣說。即使如此，孟加拉的班智達說：「如果道有遠近，果必然有好壞。因為所有內道佛教的法，都需要因果不顛倒。」暫且將古代學者的觀點也記錄下來，彌勒巴斷言從波羅蜜多的自道不能成佛，並將宣說波羅蜜多的必要性解釋為密咒道的階梯。那若巴說：「即使進入波羅蜜多乘的門，也能成佛。但密咒和二者的區別是安樂救護和迅速救護的作用。」引用這段話後，普光地認為還必須進入密咒道，通過速道來成就佛果。但那段引文的意義似乎並非如此解釋。對此，如果顯密二者、二次第等的因有差別，那麼果有差別是法性，就像用水和牛奶浸泡的余甘子一樣。經過考察，認為經部所說的十地是佛，是考慮到近的緣故而假立的，與此相同，相對於密咒的果位金剛持，第十一地也是考慮到近的緣故而假立的。同樣，第十一普光地是無上的暫時佛，第十三金剛持的果位是無上的不可思議的佛。
English
The classification of the term "ground," and in the Tantra of Great Wisdom, it says, "The foremost of the sixteen victorious vehicles." This means that appearance, increase, attainment, and near attainment are each divided into four, thereby establishing the sixteen grounds. Similarly, there are countless ways of establishing them, such as dividing them into twenty-one. The nature of these is said to be the essence of the qualities of body and wisdom. It is not spoken of as the distinction of high and low order attained through progression and accumulation like the lower vehicles. Rather, it is said that the Dharmakaya, the realm without characteristics, is inherently pure, equal, and vast in nature, the mandala of wisdom, and the essence of effortless activity. As such, the Pandit Rongpa said, "If there are differences in the fruit, then it cannot be categorized into the three vehicles." So he said. Even so, the Pandit of Bengal said, "If there is near and far on the path, then there must be good and bad in the fruit. Because all the Buddhist teachings of the inner path require that cause and effect are not inverted." For the time being, let us also record the views of the ancient scholars. Maitripa asserted that enlightenment cannot be attained from the path of the Paramitas themselves, and explained the necessity of teaching the Paramitas as a stepping stone to the Mantrayana path. Naropa said, "Even by entering the gate of the Paramitayana, one can attain enlightenment. But the difference between Secret Mantra and the two is the function of saving with ease and saving quickly." After quoting this passage, the Ground of Universal Light explains that one must still enter the Mantrayana path and accomplish enlightenment through the swift path. But the meaning of that quote does not seem to be interpreted in that way. In this regard, if there are differences in the causes of Sutra and Tantra, the two stages, etc., then it is the nature of things that there are differences in the fruit, just like amla fruit soaked in water and milk. After examining, it is considered that the tenth ground in the Sutras is said to be Buddhahood, which is based on the consideration of nearness and is a provisional designation. Similarly, relative to the fruit of Vajradhara in the Mantras, the eleventh ground is also considered to be based on the consideration of nearness and is a provisional designation. Likewise, the eleventh Ground of Universal Light is a supreme temporary Buddha, and the thirteenth, the state of Vajradhara, is considered to be a supreme, inconceivable Buddha.
Tibetan
འང་སྣང་ངོ་། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ངེས་པའི་དོན་དུ་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའང་འདོད་དཀའ་སྟེ། རྒྱུ་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཟེར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དེས་ཁྱབ་པ་དང་། རིམ་པ་གཉིས་ལ་ཟེར་ན་དེ་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཤོས་ནི་ཐབས་གཅིག་ཤོས་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཐབས་མྱུར་ཤིང་། ཤེས་རབ་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་ལས། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངང་དུ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྫས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་དོན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དུ་འགལ་བ་མི་འདུའོ། །རང་སའི་ལམ་ནས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་སྐུར་བྱང་ཆུབ་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐ་ དད་པ་དང་། གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་ཐབས་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྣང་ཆ་མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་སོ་སོའི་ཁམས་དང་། དབང་པོ་དང་། རྣམ་པར་རིག་པ་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་ཤར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་ཏུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་རྣམ་རིག་གི་དོན་ཐ་དད་པའང་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་བྷ་ག་ཝན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ན་དེ་སྐད་དུ་གྲགས་པ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་བྷ་ག་ནི་སྐལ་པ་སྟེ་ཝན་ནི་ལྡན་པ་ལའང་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ལེགས་ལྡན་ནམ།་ སྐལ་ལྡན་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱང་། མདོར་བསྡུ་ན། འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་གཟུངས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བྷ་ག་ཝན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་པོའི་ཆ་ནས་ཆགས་བྲལ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་། གཉིས་པའི་ཆ་ནས་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྔགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དང་། གསུམ་པའི་ཆ་ནས་དུ་མ་རོ་གཅིག་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་ཚིག་བླ་དྭགས་སུ་བྱས་པའི་དོན་ཏེ། སཾ་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་ལ་རྐྱེན་བྱིན་པས་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རིགས་ཀྱི་སེམས་དང་། རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་དང་། འབྲས་བུའི་སེམས་ཀྱི་བར་དུ་དབྱེར་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ར
Chinese
也顯現啊！ 對此應當如此解說：就究竟意義而言，也很難認為因有差別。如果說因是指如來藏，那麼它遍及一切有情眾生的界，以它來遍及；如果說是二次第，那麼這二者也是，一個是方便，一個是智慧，因為六波羅蜜多安住於方便和智慧二者的自性中，所以密咒方便迅速，智慧深奧的差別。在禪定和智慧的狀態中，生起次第和圓滿次第的本質並非實質相違。因此，一切如來在法界中一味，以本質相同之義，在智慧的狀態中沒有矛盾。從自身之道的角度，在相好之身中，菩提的自性有種種差別，以及調伏所化眾生的方便和事業的顯現，經部和密咒的所化眾生各自的界、根、以及識本身，與之相應而顯現的智慧，是周遍顯現的大自在者，是周遍行者，因此識的意義不同也不相違，應當以名為「佛」的語詞來理解，即如所謂的「薄伽梵」（藏文：བྷ་ག་ཝན་，梵文天城體：भगवान्，梵文羅馬擬音：bhagavan，漢語字面意思：薄伽梵）就是「世尊」的意思，因為具有降伏煩惱等的功德，所以被稱為如此。另一種解釋是，「薄伽」（藏文：བྷ་ག་，梵文天城體：भग，梵文羅馬擬音：bhaga，漢語字面意思：薄伽）是福分的意思，「梵」（藏文：ཝན་，梵文天城體：वन्，梵文羅馬擬音：van，漢語字面意思：梵）也包含具有的意思，因此諸佛具有權勢圓滿等，所以被稱為「具吉祥」或「具福分」。同樣，雖然語詞所指的對象不同，但總而言之，因為具有不離不散的總持，所以是「薄伽梵」（藏文：བྷ་ག་ཝན་，梵文天城體：भगवान्，梵文羅馬擬音：bhagavan，漢語字面意思：薄伽梵）。因此，從最初的角度來說，是離欲的佛；從第二個角度來說，是權勢圓滿的密咒佛；從第三個角度來說，是多數一味，不離不散，對於未曾區分法性的任何意義，都作為佛的尊稱，因為在梵語（藏文：སཾ་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་，梵文天城體：संस्कृत，梵文羅馬擬音：saṃkṛta，漢語字面意思：梵語）中給予詞綴，所以能夠成就三種意義。如此，一切佛陀的身語意的金剛自性是什麼呢？就是菩提心，而這在種姓的心、因位的心的和果位的心之間，無有差別地成為菩提的
English
It also appears! Therefore, it should be explained as follows: In the definitive sense, it is difficult to accept that there is a difference in the cause. If the cause is said to be the Tathāgatagarbha, then it pervades all sentient beings' realms, and it pervades with it; if it is said to be the two stages, then one of the two is skillful means and the other is wisdom. Because the six pāramitās abide in the nature of both skillful means and wisdom, the mantra skillful means are swift, and the difference of profound wisdom. In the state of samādhi and wisdom, the essence of the generation stage and the completion stage are not substantially contradictory. Therefore, all Tathāgatas are of one taste in the Dharmadhātu, and in the sense of being of one essence, there is no contradiction in the state of wisdom. From the path of one's own ground, in the form of the marks and signs, the nature of enlightenment has various differences, and the means of taming the trainable beings and the appearances of activities, the realms of the trainable beings of the sutras and mantras respectively, and the wisdom that arises in accordance with the faculties and the consciousness itself, is the great lord who appears everywhere, the one who goes everywhere, so the different meanings of consciousness do not contradict each other. The word "Buddha" should be understood to mean "Bhagavan" (Tibetan: བྷ་ག་ཝན་, Sanskrit Devanagari: भगवान्, Sanskrit Romanization: bhagavan, Chinese literal meaning: Bhagavan), which means "Victorious One," because he possesses the qualities of subduing afflictions and so on, he is called that. Another explanation is that "Bhaga" (Tibetan: བྷ་ག་, Sanskrit Devanagari: भग, Sanskrit Romanization: bhaga, Chinese literal meaning: Bhaga) means fortune, and "van" (Tibetan: ཝན་, Sanskrit Devanagari: वन्, Sanskrit Romanization: van, Chinese literal meaning: Van) also includes the meaning of having, so the Buddhas are called "Auspicious One" or "Fortunate One" because they possess power and abundance. Similarly, although the objects to which the words refer are different, in short, because they possess the dhāraṇī that is inseparable, they are "Bhagavan" (Tibetan: བྷ་ག་ཝན་, Sanskrit Devanagari: भगवान्, Sanskrit Romanization: bhagavan, Chinese literal meaning: Bhagavan). Therefore, from the first point of view, it is the Buddha who is free from desire; from the second point of view, it is the mantra Buddha who has abundant power; from the third point of view, it is the many in one taste, inseparable, and for any meaning that has not been distinguished from the nature of reality, it is used as the honorific term for Buddha, because the suffix is given in Sanskrit (Tibetan: སཾ་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་, Sanskrit Devanagari: संस्कृत, Sanskrit Romanization: saṃkṛta, Chinese literal meaning: Sanskrit), it is possible to accomplish three meanings. Thus, what is the vajra nature of the body, speech, and mind of all Buddhas? It is the Bodhicitta, and this, without distinction between the mind of the lineage, the mind of the cause, and the mind of the result, becomes the Bodhi.