Tibetan
་གཏན་བཞི་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་གང་མངོན་དུ་གྱུར་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཡིན་ཏེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། དྲན་དང་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགའ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་ཏིང་འཛིན་དང་། །བཏང་སྙོམས་འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སྟེ། །མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་བགྱིད་པའི་དགེ་ཚོགས་ལགས། །ཞེས་པ་ལས། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དེའི་ རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ། །དགའ་བ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་སྤྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་རྣལ་དུ་འདུག་པ་དང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཆོས་བདུན་པོ་འདི་དག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་འཁོར་དུ་གྱུར་པར་བསྟན་ཏོ། །ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་སྐལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཀྱི་མཐོང་སྤངས་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང་། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རྒྱུད་བླ་མར། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པས། སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་གང་མི་དགེ་བའམ། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སྒྲིབ་པ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པའི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་སམ། མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ནོ། །དེའང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤང་ཡིན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ནི་བསྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རགས་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་ སྤང་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་རྣམས་ནི་བསྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་ནི། ཀུན་བརྟགས་གང་ཞིག་མཐོང་ལམ་གྱི་གནོད་བྱར་གྱུར་པ
Chinese
是第四品。其中，以何种法现前而能获得寂灭之法，即是见道的所依菩提七支。如《亲友书》中所说：忆念与妙择，精进与喜悦，轻安与禅定，以及舍，此七乃菩提支，是能成就寂灭之善聚。其中，忆念是不忘失所缘。妙择是：能辨别大乘之法忍、法智、随忍、随智及其眷属之体性的智慧。精进是对其自性现前欢喜。喜悦是对彼所缘心生欢喜。轻安是身心堪能。禅定是心一境性，不为他转。舍是心及心所皆安住且任运成就。此七法是见道无漏菩提之支分，故称为菩提支，如是宣说了眷属。本体是：从自本体分中解脱见断烦恼障和所知障二者。如《中边分别论》云：烦恼之障与，所知之障二，彼之诸障尽，谓尽乃解脱。如是。其中，烦恼障和所知障二者的差别是，如《宝性论》云：悭吝等诸分别，是烦恼之障，执著三轮之分别，是所知之障。如是说，凡是不能令心寂静的不善或无记之障，如悭吝等是烦恼障；凡是对三轮具有真实执著的有漏善，或无覆无记的自性，即执著能取所取之分别，与境和有境相关联，是所知障。其中，烦恼障的遍计所执是见断，俱生是修断。同样，所知障中执著能取所取的粗大分别念是见断，微细者是修断。种类是：凡是遍计所执成为见道之障碍者
English
This is the fourth chapter. Among them, what Dharma, when manifested, will lead to the attainment of Nirvana? It is the seven limbs of enlightenment, which are the basis of the path of seeing. As stated in the "Letter to a Friend": Mindfulness, perfect discernment of Dharma, diligence, joy, serenity, samadhi, and equanimity, these seven are the limbs of enlightenment, the collection of virtues that accomplish Nirvana. Among them, mindfulness is not forgetting the object of focus. Perfect discernment of Dharma is the wisdom that discerns the characteristics of the Great Vehicle's Dharma-tolerance, Dharma-knowledge, subsequent-tolerance, subsequent-knowledge, and their retinue. Diligence is being manifestly delighted in its own nature. Joy is the mind being delighted in that very object of focus. Serenity is the fitness of body and mind. Samadhi is the mind being one-pointed and not transformed into anything else. Equanimity is the mind and mental factors abiding naturally and being spontaneously accomplished. These seven Dharmas are the limbs of enlightenment on the path of seeing, which are free from outflows, hence they are called limbs of enlightenment, and thus the retinue is explained. The essence is liberation from the two aspects of the afflictive obscurations and the cognitive obscurations, which are abandoned by seeing, to the extent that they become one's own share. As stated in the "Distinguishing the Middle from the Extremes": The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are taught as two. When all their obscurations are exhausted, it is considered liberation upon their exhaustion. So it is. The difference between the two obscurations, afflictive and cognitive, is as stated in the "Uttaratantra": Stinginess and other conceptualizations are considered the obscuration of afflictions. Conceptualization of the three spheres is considered the obscuration of knowledge. Thus, whatever non-virtuous or unspecified obscuration does not pacify the mind, such as stinginess, is an afflictive obscuration. Whatever virtuous action with outflows, accompanied by true clinging to the three spheres, or the nature of the unspecified that is unobscured, namely the conceptualization of grasping subject and object, related to the object and the subject, is a cognitive obscuration. Among them, the afflictive obscurations that are conceptually imputed are abandoned by seeing, and those that are innate are abandoned by meditation. Similarly, in the cognitive obscurations, the gross conceptualizations of grasping subject and object are abandoned by seeing, and the subtle ones are abandoned by meditation. The categories are: whatever is conceptually imputed and becomes an obstacle to the path of seeing
Tibetan
་ནི་མཐོང་སྤང་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དབྱེ་ན། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་བལྟ་བ། ལོག་པར་བལྟ་བ། ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བལྟ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བལྟ་བ་སྟེ་ལྔ་དང་། འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ལྟ་མིན་ལྔ་བསྡོམས་པས་བཅུའོ། །དེའང་དམིགས་པ་དང་། ཁམས་དང་། ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་མཐོང་སྤང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། དེའང་ལྟ་བ་ལྔས་བདེན་པ་བཞི་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལྟ་མིན་ལྔས་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཤེས་པར་འདོད་ན་གྲུབ་མཐའ་རིན་པོ་ཆེར་བལྟའོ། །འདིར་ནི་དེ་དག་གི་ཕྲ་རྒྱས་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ས་དང་པོའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་བཞག་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་ལ་ནི་ཉེ་བ་དང་། །སེམས་ཅན་དོན་གྲུབ་མཐོང་བ་ལ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་རབ་དགའ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། །ཞེས་པ་ལྟར། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོག་མར་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་སྤང་བྱ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་འགག་པ་དུས་མཉམ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་། ཁྱད་པར་རྟོགས་པས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟོགས། སྔོན་མེད་པའི་དགའ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས་ན་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་བརྒྱའི་ཞལ་བལྟ་བ་དང་། སངས་ རྒྱས་བརྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཤེས་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་བརྒྱ་འགྱེད་པ་དང་། དུས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་སྟོན་པ་དང་། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་གནས་བརྒྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་འཇུག་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བ་དང་། སེམས་ཅན་བརྒྱ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ཞིང་ཁམས་བརྒྱ་གཡོ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཞིང་ཁམས་བརྒྱ་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བརྒྱ་འབྱེད་པ་དང་། རང་གི་ལུས་བརྒྱར་སྟོན་པ་དང་། ལུས་རེ་རེ་ལ་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྒྱ་བརྒྱས་བསྐོར་བར་སྟོན་པ་དང་། འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་དབང་བའི་སྐྱེ་བ་འཛིན་ནུས་སོ། །བཞི་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་ཟིན་བསྒོམ་པར་བྱེད་པས་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་རྫོགས་པའི་ཕྱི་
Chinese
是见道所断的体性。
English
It is the nature of what is to be abandoned by the path of seeing. Classification: From the perspective of the essence, there are desire, anger, pride, ignorance, and doubt. From the perspective of the way of wrong attachment, there are the view of the perishable aggregate, the view of holding to extremes, wrong view, the view of holding views as supreme, and the view of holding moral discipline and asceticism as supreme, these five, plus desire, anger, pride, ignorance, and doubt, these five non-views, totaling ten. If you want to understand the eighty-two types of what is to be abandoned by the path of seeing, classified from the aspects of object, realm, and way of wrong attachment, and how the five views are combined with the four truths, how the five non-views follow accordingly, etc., please refer to the "Garland of Tenets." Here, omitting these details, from the perspective of the fruit of generating wisdom, a brief explanation of the first ground is given. As stated in the "Ornament of Clear Realization": "Being close to enlightenment, seeing the accomplishment of the benefit of sentient beings, great joy arises, therefore it is called the Joyful Ground." It means that when the supramundane wisdom is first attained, the objects to be abandoned and their seeds are simultaneously extinguished. The two selflessnesses are directly realized by discriminating wisdom. The realm of phenomena pervades all beings, self and others, and the mind of enlightenment of equality between self and others is realized by recognizing the differences. Because of obtaining unprecedented great joy, the first ground is called the Joyful Ground. In one instant, one can see the faces of a hundred Buddhas, know that one is blessed by a hundred Buddhas, emanate a hundred emanations, show a hundred eons of time, see with wisdom a hundred places in the past and future, enter and arise from samadhi a hundred times, ripen a hundred sentient beings, shake a hundred buddha-fields, illuminate a hundred buddha-fields with light, open a hundred gates of dharma, show a hundred bodies, each body showing a hundred perfect retinues surrounding it, and be able to take birth as a king ruling Jambudvipa. Fourth, having seen the nature of wisdom in this way, one must practice, so it is the path of meditation. Its nature is after the completion of the Mahayana path of seeing.