Tibetan
སྟན་པར། ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ནོ། །དོན་དམ་བསྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ནོ། །ཞེས་སོ། །རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུང་གི་ཆོས་གསུང་རབ་ ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགེལ་ཆེན་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང་། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་དང་། །རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་དང་། །སྐྱེས་རབས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། །རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ། །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་སྟེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་དང་པོ་ལྔ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དང་། བར་པ་གསུམ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འདུལ་བ། ཐ་མ་བཞི་ལས། སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་འཁོར་དང་། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་རྨད་དུ་བྱུང་བ་གཉིས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དང་། གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་བའི་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ལ་ནི་སྡེ་སྣོད་ལོགས་པ་མེད་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། མདོ་སྡེས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་བཤད་དོ། །འདུལ་བས་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ལྷག་པའི་སེམས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ནི་འགྱོད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མངོན་པས་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བས་ཐབས་ཀྱིས་ཆེ་བ་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ་དེ་ཝས་ཀྱང་། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །ཞེས་ལོགས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྡེ་སྣོད་བཞི་པར་བཞག་པ་ནི་མདོ་སྡེ་གདམས་ངག་འབོགས་པ་ལས། འདྲེན་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག ། བཅོམ་ལྡན་ངེས་པར་གསུངས་ལགས་ན། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་དུ་སྤྱོད་ཅིང། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་འཚོལ་བའི། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཅིས་མ་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ལུང་གི་བསྟན་པ་སྡེ་སྣོད་བཞི་པོའང་བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་ཡི་གེ །ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་མིང་། མིང་འདུས་པ་ལས་ཆིག །ཚིག་འདུས་པ་ལས་གླེགས་བམ་དུ་གནས་པ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་དམ་ཚིག་གི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས། །རིམ
Chinese
总而言之，宣说世俗谛的，是需要解释的；宣说胜义谛的，是究竟的。如是说。从能诠的角度来说，圣教的经典有十二分教，如《八千颂大疏》中所说：经部、应颂、记别和，讽颂、自说、因缘和，譬喻、本事、本生和，方广、希有及论议，圣教即是十二分。如是等等。从对治的角度来说，有三藏：如前所说的前五者是声闻的经藏，中间三者是声闻的律藏，最后四者中，《本生部》是菩萨律藏的眷属，《广大部》和《希有部》是菩萨经藏，而《论议部》则是声闻和菩萨二者共通的阿毗达磨藏。而对于独觉佛来说，没有单独的藏，而是依止于声闻的藏。总而言之，世亲说：经藏宣说三学，律藏宣说增上戒学和增上心学，因为具有戒律者，通过无悔等次第可以获得等持。法藏宣说增上慧学，因为能如实地显示意义。如是宣说。这些也是从所化众生的角度来区分的，从方便的角度来说，最殊胜的是明咒藏，阿阇梨圣天也说：明咒藏。这样单独分开而安立为第四藏，是因为在《经部教授》中说：引导的三种乘，薄伽梵必定宣说了，因果任运成就，不从他处寻求佛陀的，究竟的乘为何不说？如是等等所说的缘故。如是圣教的四藏，也是从主因的造作，从文字，文字集合成名称，名称集合成语句，语句集合成经卷，是皈依的誓言的所依。证悟之法是从念住开始，次第...
English
In summary, that which explains the conventional truth is that which needs interpretation; that which explains the ultimate truth is definitive. So it is said. From the perspective of the expression, the teachings of the scriptures have twelve branches, as stated in the Great Commentary on the Eight Thousand Verses: Sutra, Verse, Prophecy, and, Gatha, Self-utterance, Nidana, Avadana, Itivuttaka, Jataka, Vaipulya, Adbhuta, and Upadesha, these are the twelve branches of the scriptures. So on and so forth. From the perspective of antidotes, there are three pitakas: as mentioned before, the first five are the Sutra Pitaka of the Shravakas, the middle three are the Vinaya Pitaka of the Shravakas, and among the last four, the Jataka section is the retinue of the Bodhisattva Vinaya Pitaka, the Extensive and the Wondrous are the Bodhisattva Sutra Pitaka, and the Upadesha section is established as the Abhidharma Pitaka common to both Shravakas and Bodhisattvas. For the Pratyekabuddhas, there is no separate pitaka, but they rely on the Shravaka Pitaka. In short, Vasubandhu said: The Sutra Pitaka explains the three trainings, the Vinaya Pitaka explains the higher training in discipline and the higher training in mind, because those who possess discipline can attain samadhi through the stages of non-regret, etc. The Dharma Pitaka explains the higher training in wisdom, because it reveals the meaning without distortion. So it is said. These are also distinguished from the perspective of the beings to be tamed, and from the perspective of skillful means, the most excellent is the Vidyadhara Pitaka, as Acharya Aryadeva also said: The Vidyadhara Pitaka. Thus, it is separated and established as the fourth pitaka, because it is said in the Sutra Teaching: The three vehicles of guidance, the Bhagavan certainly proclaimed, the cause and effect are spontaneously accomplished, and the Buddha is not sought from elsewhere, why is the definitive vehicle not spoken of? So on and so forth. Thus, the four pitakas of the teachings of the scriptures are also from the actions of the causal conditions of the owner, from letters, letters gather into names, names gather into sentences, and sentences gather into scriptures, which are the support of the vows of refuge. The Dharma of realization begins with the four mindfulnesses, in sequence...
Tibetan
་བཞིན་ལམ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་དང་། །འཕགས་པའི་སྤངས་རྟོགས་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཅན། །བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པ་གཟུངས་དང་ཟད་པར་དང་། །སློབ་ལམ་བཞི་དང་མི་སློབ་ལམ་གྱི་དངོས། །རྒྱུ་ཡི་ས་བཅུ་འབྲས་བུའི་བཅུ་གསུམ་སོགས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རིགས་དབྱེ་དཔག་ཏུ་མེད། །གང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ས་ཡིན་ཏེ་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པས་ན་སའོ། །ཞེས་བཤད་ལ། དེའང་ཉན་རང་གི་ས་བརྒྱད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུར་ངེས་པ་ལས། སྔ་མ་ནི། ཡུམ་བར་མ་ལས་རིགས་ཀྱིས་དང་། བརྒྱད་པའི་ས་དང་། མཐོང་བའི་ས་དང་། བསྲབས་པའི་ས་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་དང་། བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་སྟེ། འདི་དག་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ། །ཞེས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་ལས། །ཉན་ཐོས་ས་ནི་བརྒྱད་བཤད་པ། །དེ་བཞིན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུའོ། །ཞེས་བཤད་ཅིང་། སའི་ཡང་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལམ་ལྔ་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་ན་འདིར་ཚོགས་ལམ་ནས་ རིམ་པར་བསྙད་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཐོས་བསམ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའང་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ཡོད་པའི་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནི། མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་གཙང་བ་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་མོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནི། །མཉམ་གཞག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཆུ་ཤིང་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་མོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་མཉམ་གཞག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་འགག་ལ་མི་གནས་པ་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྒོམས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་ཚུལ་ཀྱང་། དང་པོས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །གཉིས་པས་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ །གསུམ་པས་སེམས་མི་རྟག་པར་བསྒོམས་པས་རྟག་འཛིན་འགོག་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །བཞི་ལས་ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལོག་ནས
Chinese
如是五道的所有功德，具有圣者的断证智慧精华，生起次第和圆满次第，总持和灭尽，有学道四和无学道的本体，因之十地，果之十三等等，金刚乘的种类差别不可思议，是谁的智慧依于相续。于彼，成为证悟功德之所依的是地，如《八千颂大释》中说：“成为功德之所依故，名为地。”如是说。彼亦决定为声闻缘觉之八地和菩萨之十地，前者是，《母经》中说：“以种姓故，第八地，见地，薄地，离贪地，已作证悟地，声闻地，独觉地，此等是声闻和独觉之地。”如是说。宝鬘论中说：“如是声闻乘中，宣说声闻地有八，如是于大乘中，菩萨地有十。”如是宣说。地的又所依是决定为五道本身，故此处从资粮道次第宣说。于彼，首先以闻思和福德资粮为主而行持是资粮道的相。彼亦于资粮道小品中，有四念住，其中身念住是，于等持中如虚空般，于后得中观修不净和如幻化般。受念住是，于等持中不生，于后得中无论感受什么都是痛苦，并观修如水树般无有实义。心念住是，于等持中自性空，于后得中观修不灭亦不住。法念住是，于等持中平等性，于后得中观修如幻化八喻。如是于资粮道小品中修习四念住，进入见道四谛的方式是，首先以身知痛苦故，进入知痛苦。其次以受知痛苦故，进入断除集。第三以心观修无常故，现前断除常执之灭谛。第四从法观修无我故，从我执中解脱。
English
Thus, all the merits of the five paths, possessing the essence of the wisdom of realization and cessation of the noble ones, the generation stage and the completion stage, retention and exhaustion, the four paths of learning and the reality of the path of no more learning, the ten grounds of cause, the thirteen of result, etc., the types of Vajrayana are immeasurable, whose wisdom relies on the continuum. Thereupon, that which becomes the basis of the qualities of realization is the ground, as it is said in the Great Commentary on the Eight Thousand Verses: "Because it becomes the basis of qualities, it is called ground." It is said thus. It is also determined as the eight grounds of Hearers and Solitary Realizers and the ten grounds of Bodhisattvas. The former is, as it is said in the Intermediate Mother Sutra: "Because of lineage, the eighth ground, the ground of seeing, the ground of thinning, the ground of detachment from desire, the ground of realization of what has been done, the ground of Hearers, the ground of Solitary Realizers, these are the grounds of Hearers and Solitary Realizers." It is said thus. It is said in the Garland of Jewels: "As in the Hearer Vehicle, it is said that there are eight Hearer grounds, likewise in the Great Vehicle, there are ten Bodhisattva grounds." It is said thus. The basis of the ground is definitely the five paths themselves, so here they are explained in order from the path of accumulation. Thereupon, first, practicing mainly with the accumulation of hearing, thinking, and merit is the characteristic of the path of accumulation. Also, in the minor path of accumulation, there are four mindfulnesses, among which the mindfulness of the body is, in equipoise like space, in post-equipoise meditating on impurity and like illusion. The mindfulness of feeling is, in equipoise not arising, in post-equipoise whatever is felt is suffering, and meditating as if like a water tree without essence. The mindfulness of mind is, in equipoise empty of nature, in post-equipoise meditating on not ceasing and not abiding. The mindfulness of phenomena is, in equipoise equality, in post-equipoise meditating like the eight similes of illusion. Thus, by practicing the four mindfulnesses in the minor path of accumulation, the way to enter the four truths of the path of seeing is, first, by knowing the body as suffering, entering into knowing suffering. Second, by knowing feeling as suffering, entering into abandoning the origin. Third, by meditating on the mind as impermanent, manifesting the cessation of stopping the clinging to permanence. Fourth, by meditating on phenomena as selfless, turning away from clinging to self.