Tibetan
སྒོམ་དུ་ཡོད་པའི་མེད་པ་གཉིས། །འདུ་འབྲལ་མེད་པར་གནས་པ་ནི། །བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་ང་ཡིས་བསྟན། །མི་གནས་ཚུལ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པས། །མཐར་ཕྱིན་ལམ་དུ་ང་ཡིས་བཤད། །ཅེས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན། ཅི་ཕྱིར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དང་ཚོགས་ཀྱི་ཞིང་། བླ་མ་བསྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཕྱི་ནང་གཉིས། །བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ངོ་ བོ་འདིར་འདུས་པས། །མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྟན། །གང་དུ་བསྟན་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ནས་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དགོས་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྟན་ཅིང་། དེ་སྐད་དུ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ་སློབ་དཔོན་ལ་སློབ་མས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཇི་ལྟར་བལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུའོ། །ཞེས་དང་། ནམ་མཁའ་ཀློང་ཡངས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། བླ་མ་བསྒོམས་ན་ཆོས་སྐུ་བསྒོམ། །ལྷ་སྐུ་འབུམ་ཕྲག་སྟེང་བསྒོམས་པས། །བསོད་ནམས་དེ་ཡི་ཆར་མི་ཕོད། །དེ་ཕྱིར་དཀར་པོའི་ཆོས་སྤྱོད་རྣམས། །མཉན་བཤད་བསྒོམ་དང་འཛིན་པ་དང་། །མཆོད་གཏོར་ལ་སོགས་གང་བྱེད་ཀྱང་། །སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལས་ཡིན་པས། །བླ་མ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་དཔལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། མཚན་ཉིད་ངེས་གཞལ་བས་ལམ་གྱི་ཐོག་མ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཚོགས་ཀྱི་ཞིང་དུ་གསལ་བ་ནི་ཕྱི་ལྟར་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྒྱུད་དག་པར་བྱེད་པའི་སླད་དུ་ནི་སྤྱི་བོར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་ནང་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་དང་། བྱིན་རླབས་གཅིག་ཆར་དུ་འཇུག་པས་སྙིང་གར་བསྒོམ་པ་ནི་གསང་བ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རང་ལུས་སུ་བསྒྲུབ་པའམ། དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པའི་ཚེའང་བླ་མ་ཡི་དམ་གྱི་རྣམ་པར་བཞངས་པ་ཡང་གསང་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ལ་གོ་བ་འོལ་སྤྱི་ཙམ་མ་ཡིན་པ་ཆགས་ན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཐོག་མར་དབང་གི་བྱ་བ་མཛད་པའི་ཚེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཡིན་ལ། གདན་གསུམ་ཚང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱད་པར་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་མཐར་ཐུག་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྣལ་དུ་འབྱོར་བ་སྟེ། དེ་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བླ་མའི་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་བླ་མ་དང་ཐུགས་ཡིད་འདྲེས་པ་ལས་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བས་ན་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྔོན་འགྲོ་དང་། བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྗེས་
Chinese
禅修中存在与不存在二者，不离不合而安住，我已开示为禅修之道。以不住之方式而至究竟，我已宣说为究竟之道。如是开示。何以故？为何皈依及积资田，上师修持瑜伽内外二者，生圆次第所修之体性皆汇集于此，故从经续一切处皆已开示为佛陀本身。于何处开示耶？大乘经部一切处皆需生起宣说之想，亦屡屡开示。如是于《金刚手现前灌顶续》中云：秘密主，弟子应如何看待上师？如看待薄伽梵佛陀一般。又于《虚空广阔续》中云：修上师即修法身，于十万天身之上修，亦不降福德之雨。是故一切白色之行，听闻讲说禅修与执持，供养朵玛等无论作何，皆为先行之事业，上师乃三时佛陀之吉祥。如是宣说。以特征衡量，道之初始皈依之时，明观为积资田，乃外之修持。为令相续清净，于头顶观想为一切佛陀之自性，乃内之修持。加持一时融入，于心间观想，乃秘密之修持。于自身修持，或如是于生起次第禅修之时，亦将上师观想为本尊之相，亦为秘密之修持。若能对此等生起非仅粗略之理解，则成就迅速，何以故？最初作灌顶之事时，坛城之自性即是金刚阿阇黎，具足三处之坛城亦是彼之等持之化现故。尤为甚者，圆满次第之究竟乃安住于法性无分别之智慧，彼乃具证上师之心性，故由上师与心意相融，证悟之功德于相续中生起，故为等持之前行，及上师瑜伽之后。
English
The two, existence and non-existence, in meditation, Remaining without separation or union, I have shown as the path of meditation. By perfecting through the nature of non-abiding, I have explained as the ultimate path. Thus it is taught. For what reason? Why take refuge and the field of merit, The guru's practice of yoga, both outer and inner, The essence of generation and completion to be practiced are all gathered here, Therefore, from all sutras and tantras, it is shown as the Buddha himself. Where is it shown? In all the sutra sections of the Great Vehicle, it is repeatedly taught that one must generate the perception of teaching. Thus, in the Vajrapani Abhisheka Tantra, it says: Secret Lord, how should a disciple view the teacher? Just as one views the Bhagavan Buddha. And in the Sky Vast Expanse Tantra, it says: Meditating on the guru is meditating on the Dharmakaya. Meditating on hundreds of thousands of deity bodies, One cannot withstand the rain of merit. Therefore, all white practices, Listening, explaining, meditating, and holding, Whatever one does, such as offerings and tormas, Is the preliminary activity, The guru is the glory of the Buddhas of the three times. Thus it is said. By defining characteristics, at the beginning of the path, when taking refuge, visualizing the field of merit is the outer practice. In order to purify the continuum, meditating on the crown of the head as the nature of all Buddhas is the inner practice. Since blessings enter all at once, meditating in the heart is the secret practice. Practicing in one's own body, or similarly, when meditating on the generation stage, also visualizing the guru as the form of the yidam is also the secret practice. If one develops a understanding of these that is not just a vague generality, then accomplishments will be swift. Why? Because at the time of initially performing the activity of empowerment, the nature of the mandala is the Vajra Acharya, and the mandala complete with the three seats is also a manifestation of his samadhi. In particular, the ultimate completion stage is to be at ease in the wisdom of the non-conceptual nature of reality, Which is the very nature of the mind of the realized guru, so through the guru and mind becoming one, the qualities of realization arise in the continuum, therefore it is the preliminary of equipoise, and the aftermath of guru yoga.