Tibetan
ག་པའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ངོ་བོ་ནི། བསེ་རུ་དང་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བས་ཚོགས་བསྐལ་ཆེན་བརྒྱ་ནས་མི་ཚེ་བཅོ་ལྔ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བསྡུས་པ་བསགས་པའི་རྟེན་དེ་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་མེད་པར་རིགས་ནས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་ཐོས་བསམ་མཁས་པར་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་བཏབ་པ་ལ་བརྟེན། སྐྱེ་བ་དེའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་དུ་སེམས་མི་བསྐྱེད་པར་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པའོ། །དགོས་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྲིང་ཐོབ་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་དགྲ་བཅོམ་གཉིས་སོ། །དབྱེ་ན་ནེ་ཙོ་ལྟར་ཁྱུས་འཚོ་བ་དང་། བསེ་རུ་ལྟར་གཅིག་པུར་གནས་པ་གཉིས་ལས། ནེ་ཙོ་ལྟ་བུ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་བསྒོམ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་ནས་རུས་པ་མཐོང་མ་ཐག་ཡིད་བྱུང་ནས། ཀྱེ་མ་རུས་པ་འདི་དག་ཅི་ལས་བྱུང་། རྒ་ཤི་ལས་བྱུང་། རྒ་ཤི་ཅི་ལས་བྱུང་སོགས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་དུ་བརྟགས་པའི་མཐར། འདི་ལས་ཇི་ལྟར་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལས། ཡང་མ་རིག་པ་འགགས་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་ འགག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་རྩ་བ་ཆོད། བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པ་གཞིར་བྱས་ཏེ། སྦྱོར་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་མཐར་ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་དུ་བསྒོམས་པས། ཁམས་གསུམ་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ལས་འདུ་བྱེད། དེ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་ལ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤེས་ནས། ལྟ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། ཆོས་བདག་གི་ཕྱེད་ཕྱི་བཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་བཅས་དང་ཆ་མེད་གཉིས་ཀ་མེད་པར། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་མེད་ཅིང་མ་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པའོ། །དེའང་ཆོས་བདག་ལ་ཕྱི་གཟུང་བ་དང་། ནང་གཉེན་པོར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ་སྤང་བྱའི་ཤེས་པར་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱའོ། །
Chinese
何者？。独觉乘的体性是，以犀牛角和聚落行持大小的差别，从积聚一百个聚落大劫到十五人寿的缩短，对于积聚的所依，没有获得菩提的机缘，从种姓上说，精通声闻的律藏，依靠立下三种愿，在那一世之后，出生在没有佛和声闻的世界，不依靠老师，在有生之年证悟最后有之方便，具有证悟二分之一个无我的自性。定义是不为众多有情发心，而欲求自己一人成佛。必要是获得从轮回中解脱的中等菩提。果是二种阿罗汉。分类有如鹦鹉般以群落为生，和如犀牛角般独自安住两种。如鹦鹉般的，是修持缘起顺逆，前往坟墓后，一见到骨头就生起厌离心，唉呀！这些骨头从何而来？从老死而来。老死从何而来等等，在考察缘起流转之后，心想如何从此解脱，进而无明灭尽直到老死之间的灭尽的缘起还灭根本断除。以证悟二分之一个无我为基础，修道等道的证悟自然在相续中生起，在修道之末，现前证得尽智和无生智而获得阿罗汉。如犀牛角般的，是以四谛所摄的诸法，修持十二缘起流转，想要断除三界的一切细微烦恼。也就是从无明的因产生行，从行产生识直到老死，了知前后因果，见解上人我与法我的一半，外境执着有分微尘和无分微尘二者都不存在，如影像般自性无有体性且不生。其中法我，是对外境执着和内心执为亲友的二种知识妄加执着为真实，人我是对五蕴所摄的法执着为应断除的知识和我，称为人我和法我。
English
What is it? The nature of the Pratyekabuddha Vehicle is that, based on the difference between the rhinoceros horn and the size of the community practice, from accumulating a hundred great kalpas of community to shortening fifteen human lives, for the basis of accumulation, there is no opportunity to attain enlightenment, from the lineage, being proficient in the Vinaya Pitaka of the Hearers, relying on making three kinds of aspirations, after that life, being born in a world without Buddhas and Hearers, not relying on a teacher, realizing the means of the last existence in this lifetime, having the nature of realizing one and a half non-self. The definition is not generating the mind for the sake of many sentient beings, but desiring to become a Buddha alone. The necessity is to obtain the intermediate enlightenment that liberates from samsara. The result is two kinds of Arhats. The classification includes living in groups like parrots and dwelling alone like rhinoceros horns. Like parrots, they cultivate dependent origination in forward and reverse order, go to the cemetery, and as soon as they see bones, they develop aversion. Alas! Where did these bones come from? They came from old age and death. Where did old age and death come from? And so on, after investigating the flow of dependent origination, thinking about how to escape from this, then the root of the cessation of dependent origination from the cessation of ignorance to old age and death is cut off. Based on the realization of one and a half non-self, the realization of the path such as the path of joining arises naturally in the continuum, and at the end of the path of cultivation, the two wisdoms of the knowledge of exhaustion and non-arising are manifested, and Arhatship is attained. Like a rhinoceros horn, they cultivate the twelve links of dependent origination in forward order on the dharmas included in the four truths, wanting to abandon all the subtle afflictions of the three realms. That is, from the cause of ignorance arises action, from action arises consciousness to old age and death, knowing the cause and effect of before and after, in terms of view, half of the self of the person and the self of the dharma, the external clinging to both particulate and non-particulate dust does not exist, like an image, it is naturally without essence and unborn. Among them, the self of dharma is the false imputation of truth to the two kinds of knowledge that cling to external objects and hold the inner mind as a friend, and the self of the person is the clinging to the dharma included in the five aggregates as the knowledge and I that should be abandoned, which is called the self of the person and the self of the dharma.
Tibetan
འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་མ་རྟོགས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་ཕྱི་གཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་། ནང་འཛིན་པ་མེད་པར་མ་རྟོགས་སོ། །དེའི་རང་བཞིན་གོ་བདེ་བར་བརྗོད་ན། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། །འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཕྱི་མ་འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཉན་རང་གིས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ཕྱེད་སྒྲ་ ཞུགས་པའོ། །རང་སངས་རྒྱས་རིགས་གཉིས་ཀའང་ལུས་ཀྱི་བརྡའི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་གྱིས། ངག་གི་སྒོ་ནས་མི་སྟོན་པའོ། །དེ་ཡང་ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་མཐོང་བའི་ས་ལ་སོགས་པ་དམན་པའི་ས་བརྒྱད་བཤད་དེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང་། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ། རེ་རེ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། གནས་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་རིམ་པ་བརྒྱད་དམ་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་ཅེས་ཀྱང་གྲགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུ་ལའང་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་བཞི་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལ་སོགས་ནི་རྒྱལ་བ་གཉིས་པའི་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལྡན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞེ་ན་ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཉན་རང་གི་དགྲ་བཅོམ་དེ་དག་ལྷག་མེད་དུ་འདས་ནས་འགོག་པའི་དབྱིངས་ལ་བཞུགས་པ་ཉིད། རང་གི་ལུགས་ལ་རྟག་པར་མི་གཡོ་བར་འདོད་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་པས་ཡས་གཞལ་ན། སྔར་ཚོགས་ཇི་ཙམ་བསགས་པའི་ཡུན་དུ་བློའི་འཇུག་པ་ཞི་བར་ཐིམ་ཡང་། དེ་ནས་བདེ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་དག་ཞིང་དུ་པདྨོའི་སྦུབས་སུ་སྐྱེ་བ་བཟུང་ནས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོའི་མཐུས་ལོ་བདུན་དུ་པདྨོ་ཁ་ཟུམ་ནས་གནས་པ་ལ། ཞིང་དེའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེའི་མཐུས་པདྨོ་ཁ་འབྱེད་ཅིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བསླང་བས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པའི་སྤྲོ་བ་སྐྱེས་ནས་ལམ་བསྒོམ་པས་སྐུ་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་འཚང་རྒྱ་བ་ནི། པདྨ་དཀར་པོ་ལས། ཉན་ཐོས་དེ་དག་ཇི་སྲིད་དུ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་ བསྐུལ་བ། །དེ་སྲིད་ཡེ་ཤེས་ལུས་གཅིག་གིས། །ཏིང་འཛིན་མྱོས་པས་བརྒྱལ་ཏེ་གནས། །བསྐུལ་ནས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་དོན
Chinese
声闻的圣者虽然证悟了人无我，却没有证悟法无我。独觉佛在人无我的基础上，证悟了外境的法无我，却没有证悟内识的法无我。如果用容易理解的方式来说，所取的法无我，就是观修一切外境没有自性。能取的法无我，就是能取之识远离生、灭、住三者的无生空性。因为后者是大乘所证悟的，声闻和独觉佛没有证悟，所以在法无我上加了一个“半”字。 两种独觉佛都通过身体的表示来宣说佛法，而不是通过语言来宣说。 对于声闻和独觉佛，都宣说了白净现见道等八种较低的道。依靠这些道，可以成为入流果、一来果、不来果和阿罗汉。每一种果位又分为入者和住者两种，所以被称为八种大士的次第，或者四双八辈。 对于菩萨来说，在极喜地等十地中，也宣说了有四种沙门果等，这是第二佛陀的宗派的安立。 所谓阿罗汉，是具有两种智慧的果位，即了知诸漏已尽和不再受生。如此，声闻和独觉佛的阿罗汉在无余涅槃后，安住在灭尽定中。虽然他们自己的宗派认为这是恒常不变的，但如果用大乘来衡量，虽然之前积累了多少资粮，意识的活动就会寂灭融入多久，之后在极乐世界等清净刹土中，在莲花中受生，由于无明的习气和细微的所知障的力量，在七年中莲花闭合。之后，由于该刹土的佛陀的慈悲力量，莲花开放，从该禅定中醒来，生起进入大乘的欢喜，通过修道，在同一世证得菩提。如《白莲花经》所说：声闻那些人，直至诸佛陀，没有劝请时，如是智慧身，禅定醉昏迷。劝请后以各种身，利益诸有情。
English
Although the Hearer Arhat realizes the selflessness of persons, they do not realize the selflessness of phenomena. The Pratyekabuddha, on top of that, realizes the selflessness of phenomena with respect to external objects, but does not realize the selflessness with respect to internal grasping. To explain its nature in an easy-to-understand way: the selflessness of phenomena with respect to what is grasped is meditating on all external objects as being without inherent existence. The selflessness of phenomena with respect to grasping is the unborn emptiness of the grasping consciousness, which is free from the three characteristics of arising, ceasing, and abiding. Since the latter is realized by the Great Vehicle, and the Hearers and Pratyekabuddhas do not realize it, the word "half" is added to the selflessness of phenomena. Both types of Pratyekabuddhas teach the Dharma through bodily gestures, not through speech. For both Hearers and Pratyekabuddhas, eight lower stages are taught, such as the stage of clear white appearance. Based on these, one can become a Stream-enterer, Once-returner, Non-returner, and Arhat. Each of these is divided into two, those who have entered and those who abide, so they are called the eight stages of great persons, or the four pairs and eight individuals. For Bodhisattvas, it is said that there are also four fruits of the ascetic in the ten stages, such as the Joyful One, and so on, which is the establishment of the system of the Second Buddha. The so-called Arhat is the fruit of possessing two wisdoms, namely, knowing the exhaustion of outflows and the non-arising (of future rebirths). Thus, the Arhats of the Hearers and Pratyekabuddhas, after passing into Nirvana without remainder, abide in the realm of cessation. Although their own school believes that this is permanent and unchanging, if measured by the Great Vehicle, although the activity of consciousness subsides and dissolves for as long as the accumulation of merit has been gathered, after that, in pure lands such as Sukhavati, they take birth in the calyx of a lotus, and due to the power of the habits of ignorance and subtle obscurations of knowledge, the lotus remains closed for seven years. Then, due to the power of the compassion of the Buddhas of that land, the lotus opens, and awakening from that Samadhi, they develop a desire to enter the Great Vehicle, and by cultivating the path, they attain enlightenment in that very lifetime. As it is said in the White Lotus Sutra: "Those Hearers, until the Buddhas do not urge them, remain in a single body of wisdom, intoxicated by Samadhi. After being urged, with various forms, they benefit sentient beings."