Tibetan
ད་པར་ཁོ་ནས་བྱེད་དེ། བསམ་པ་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོས་ཀུན་ནས་བསླངས་ན། དངོས་གཞི་སྡིག་པ་ཆུང་ངུ་ལས་མ་བྱས་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ཆེན་པོ་མྱོང་ལ་དེའང་སྦྱོར་བའི་དུས་ལས་དེའི་ཆེད་དུ་ཡུན་རིང་པོར་དམིགས་ནས་བསགས་པ་ཡང་མེད་ཅིང་། རྗེས་ལ་འགྱོད་པ་དྲག་པོའི་གཉེན་པོས་སྡིག་པའི་ལས་གང་དག་བྱས་པའི་སེམས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ན་ནུས་པ་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ལས་འབྲས་ངེས་པ་ཅན་ནམ་ཡང་མི་བསླུ་བ་ལ་ཡིད་བརྟོན་དུ་མི་རུང་བ་དག་གིས་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་གསུམ་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་བགྱིས་ ཀྱང་། རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་དེས་རྣམ་སྨིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འབྱུང་སྟེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། གལ་ཏེ་མཐོ་རིས་ཐར་བར་མངོན་བཞེད་ན། །ཡང་དག་བལྟ་ལ་གོམས་པ་ཉིད་དུ་མཛོད། །གང་ཟག་ལོག་པར་བལྟ་བས་ལེགས་སྤྱད་ཀྱང་། །ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་བཟང་ལྡན། །ཞེས་སོ། ཁ་ཅིག་ཡང་དག་ལྟ་བའི་སྒྲ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་ཀྱང་འདིའི་འབྲས་བུ་མཐོ་རིས་དང་འབྲེལ་བས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཚུལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཡང་དག་བལྟ། །ཆེན་པོ་གང་ལ་ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་ཡང་། །ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པས་གསལ་ལ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་ཤིན་ཏུ་ཆེས་པ་དག་གིས་ནི་བསོད་ནམས་ཆུང་ངུའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པས་ཀུན་སློང་གཙོ་ཆེ་བའི་དཔེ་ནི། སྔོན་དགེ་སློང་གཅིག་གིས་ཁྱིམ་བདག་ཞིག་ལ་བསོད་སྙོམས་བསླངས་པས་ཁྱིམ་བདག་ན་རེ། ཁྱོད་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ན་ནི་འདྲེན། དེ་མིན་མི་འདོང་བྱས་པས། དགེ་སློང་ན་རེ། དགྲ་བཅོམ་པ་མིན་ཟེར་ནས་ལོག་གོ །ཡང་འདོད་པ་ཆུང་ལུགས་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ངེས་སྙམ་ནས། དགེ་སློང་ཚུར་སྤྱོན། དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་རུང་མིན་རུང་ཆོས་སྟོན་དྲང་གིས་བྱས་ནས་དྲངས་པས། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་དྲངས་པའི་བསོད་ནམས་ཐོབ་པས་མཚོན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་སློང་བཟང་ངན་གྱི་འཕེན་བྱེད་ཁོ་ན་ལས། དགེ་སྡིག་གི་རྣམ་པ་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་གི་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཚུལ། རྩ་བ་སྨན་དུ་མཆིས་ན་མྱུ་གུའང་སྨན། །རྩ་བ་དུག་ཡིན་མྱུ་གུ་སྨོས་ཅི་དགོས། །བསམ་པ་དགེ་དང་མི་དགེའི་འཕེན་བྱེད་ལས། །དགེ་སྡིག་གཟུགས་བརྙན་ཆེ་ཆུང་རྗེས་མི་འགྲོ། །ཞེས་དཔེ་དོན་གཉིས་སུ་སྦྱར་ནས། ཀུན་སློང་ རྣམ་པར
Chinese
仅仅是这样做的，如果以强烈的烦恼心来发起，即使实际上没有做小的罪恶，也会体验到巨大的异熟果，而且也不是从行为的时候起，为了那个目的而长期地专注积累。之后，如果以强烈的后悔对治力来压制所做的罪恶业的心，那么力量就会很小。同样地，所有佛教徒的正见，即相信有来世，对业果的决定性或永不欺骗不信任的人，即使听闻、思维、修习三者和布施等善行，由于不相信因果的邪见，异熟果也会颠倒。如《亲友书》中说：如果想要获得高处和解脱，就应习惯于正确的见解。如果一个人以邪见行善，一切成熟都将是不好的。有些人将正见的词语与胜义谛联系起来，但因为这与高处的果实有关，所以是世俗的正见，如薄伽梵所说：具有世间正见的大人物，即使经过一千劫，也不会堕入恶趣。这很清楚。那些非常相信因果的人，即使是从微小的福德之因，也能产生巨大的果实，所以发心是主要的例子是：以前，一位比丘向一位施主乞食，施主说：如果你是阿罗汉，我就供养，否则就不给。比丘说：我不是阿罗汉，然后就走了。又因为他很谦虚，心想他一定是阿罗汉，所以说：比丘请回来。无论是不是阿罗汉，都以正直的方式宣说佛法后才供养，因此获得了供养阿罗汉的福德。因此，从发心的好坏来决定，而不是跟随善恶的形态大小。如果根是药，那么苗也是药。如果根是毒，苗还用说吗？从善与不善的发心来决定，而不是跟随善恶形象的大小。这样将比喻和意义结合起来，发心
English
It is only by doing so that, if it is initiated with a strong afflicted mind, even if one does not actually commit small evils, one will experience great vipāka, and it is not from the time of action that one has long focused on accumulating for that purpose. Afterwards, if one suppresses the mind of the evil deeds done with the antidote of strong regret, then the power will be small. Similarly, the correct view of all Buddhists, that is, those who do not trust in the certainty or infallibility of karma and its effects, believing that there is a next life, even if they listen, think, and meditate on the three and give alms and other good deeds, because of the wrong view of not believing in cause and effect, the vipāka will be reversed. As it says in the Suhrllekha: If you wish to attain higher realms and liberation, you should cultivate the habit of right view. Even if a person practices well with wrong views, all maturation will be unfavorable. Some people associate the word "right view" with the ultimate truth, but because it is related to the fruit of higher realms, it is a worldly right view, as the Bhagavan said: A great person who has worldly right view will not fall into the lower realms even after a thousand kalpas. This is clear. Those who have great faith in cause and effect can generate great fruits even from small causes of merit, so the example of the importance of motivation is: In the past, a monk begged alms from a householder, and the householder said: If you are an arhat, I will offer it, otherwise I will not give it. The monk said: I am not an arhat, and then he left. Again, because he was humble, he thought he must be an arhat, so he said: Monk, please come back. Whether he was an arhat or not, he offered it after expounding the Dharma in an upright manner, so he obtained the merit of offering to an arhat. Therefore, it is determined by the goodness or badness of the motivation, and not by following the size of the form of good and evil. If the root is medicine, then the sprout is also medicine. If the root is poison, what need is there to mention the sprout? It is determined by the motivation of good and non-good, and not by following the size of the image of good and evil. Thus combining the metaphor and the meaning, motivation
Tibetan
་དག་ན་ལུས་ངག་གི་ལས་རེ་ཞིག་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མངོན་པ་དག་ཀྱང་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡོད་པ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། མ་ཆགས་མི་སྡང་གཏི་མུག་མེད། །དེས་བསྐྱེད་ལས་ནི་དགེ་བའོ། །ཞེས་དང་། ཀུན་སློང་ངན་པའི་དགེ་བ་ནི། དགེ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དག །དེས་བསྐྱེད་ལས་ནི་མི་དགེ་བའོ། །ཞེས་དང་། མདོ་ལས། བསམ་པ་བཟང་པོས་མཆིལ་ལྷྭམ་གཉིས། །ཐུབ་པའི་དབུ་ལ་བཞག་པ་དང་། །དེ་བཞིན་གཞན་གྱིས་བསལ་གྱུར་པ། །གཉིས་ཀས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ཤེས་ཏེ་ཆར་བས་སྐུ་གཟུགས་འཇིག་གི་དོགས་པ་དང་། སྐྲད་པས་སྐུ་ལ་ནོངས་ཀྱི་དོགས་པ་གཉིས་ཀའི་བསམ་པ་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་འདིར་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལྕི་ཡང་གི་བྱེ་བྲག་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། འདི་ལྟར་རྟག་དང་མངོན་ཞེན་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ལས། །རྣམ་པ་ལྔ་པོ་དགེ་སྡིག་ལྕི་ཡང་གི །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་རིག་ལེགས་པར་གསུངས། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ལས་ལྕི་བ་ཉིད་ནི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་བཞིས་བྱེད་དེ། སྦྱོར་བ་དང་། བསམ་པ་དང་། གཉེན་པོ་དང་། གཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི་རྟག་པ་སྟེ་ལས་ཆུང་ངུ་ལ་ཡང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་སྦྱར་བ་དཔེར་ན་འགྲོ་བ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱ་བའི་དོན་དུའང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ནས་བསམ་པ་ངན་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ལས་དངོས་ ལ་ཡུན་ཐུང་ངུ་ལས་མེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་རབ་ཏུ་དང་བ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པ་ཁྲོ་བཞིན་དུ་འཁྲུགས་བཞིན་དུ་རྔམས་བཞིན་དུ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་དུ་ཡིད་མི་གཏོད་པ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་སྡིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟིར་བའི་ཚེ་ཉིན་གྱི་དང་པོ་ལ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མངོན་དུ་མ་གྲུབ་པར་སེམས་རྣལ་དུ་མི་ཕེབས་པས་ཟས་ཀྱང་ཟ་བར་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི། ལས་བྱས་པ་དེ་ཡང་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ན་ཉམ་ཆུང་ངུར་འགྱུར་ལ། ལས་དེ་ཉིད་གཉེན་པོ་མེད་པར་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྤྱོད་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུ
Chinese
如果这样，那么身语的业暂时显现为其他形象，也唯有成为善业，这是大乘的境界。宝鬘论中说：无贪无嗔无痴，由此所生业即善。又说：恶劣发心的善业，是善业的影像，贪嗔痴，由此所生业即非善。又经中说：以善良的发心，将两只鞋，放在佛陀的头上，同样，其他人拿走，两者都会获得王位。因此，彻底明白了，因为担心下雨淋坏佛像，以及害怕佛像受损，这两种发心都成为了获得王位的因。总之，这里是主要展示欲界众生的善业和非善业的轻重差别的场合。因此说：恒常与执着，无对治，功德为主，从根本所生的业，这五种是善恶轻重的，很好地阐述了接近的行相。也就是说，业的轻重是由四种因的差别造成的：加行、发心、对治和所依。其中，第一，加行的差别是恒常，也就是对小小的业也长期地串习，例如，为了做一件对其他众生的小小损害，也从很长的时间就开始不断地沉浸在那个恶劣的想法中。第二，发心的差别是执着，也就是实际的业虽然时间很短，但是具有强烈的烦恼和极度的欢喜，愤怒地、激动地、恐吓地，除了那个业之外，心不放在其他地方，例如，阿育王被罪恶的心折磨时，一天的开始，如果杀生等事情没有完成，心就无法平静，甚至饭也不吃。第三，对治的差别是，所做的业，如果依靠具有菩提心和三宝的自性，并且进行忏悔等具有力量的对治来压制，就会变得微弱，而那个业本身，如果没有对治，随心所欲地行事，就会变得强大。
English
If so, then the actions of body and speech, which temporarily manifest in other forms, also become solely virtuous, which is the state of Mahayana. The Ratnavali states: Without attachment, without hatred, without ignorance, the actions produced by these are virtuous. It also says: The virtue of a bad motivation is the image of virtue. Attachment, hatred, and ignorance, the actions produced by these are non-virtuous. Moreover, the Sutra states: With a good intention, placing two shoes on the head of the Buddha, and similarly, others removing them, both will attain kingship. Therefore, it is thoroughly understood that because of the concern that rain would damage the Buddha image, and the fear that the image would be harmed, both of these intentions became the cause for attaining kingship. In short, this is the occasion for mainly showing the differences in the weight of virtuous and non-virtuous actions of beings in the desire realm. Therefore, it is said: Constancy and attachment, without antidote, virtue as the main, actions arising from the basis, these five are the weights of virtue and vice, and the manner of approaching them is well explained. That is to say, the heaviness of an action is caused by the differences in four causes: application, intention, antidote, and basis. Among them, first, the difference in application is constancy, that is, even a small action is practiced for a long time. For example, even for the sake of doing a small harm to other beings, one constantly immerses oneself in that bad thought from a long time ago. Second, the difference in intention is attachment, that is, although the actual action is short in duration, it is accompanied by strong afflictions and extreme joy, angrily, excitedly, threateningly, with the mind not placed on anything other than that action. For example, when King Ashoka was tormented by sinful thoughts, at the beginning of the day, if actions such as killing were not completed, his mind could not be calmed, and he would not even eat. Third, the difference in antidote is that if the action that has been done relies on the nature of Bodhicitta and the Three Jewels, and is suppressed by powerful antidotes such as confession, it will become weak, while that action itself, if there is no antidote and it is done arbitrarily, will become powerful.