Tibetan
ཅད་སྡིག་སེམས་འདའ་ཞིག་གིས་ཟིན་ཅིང་དགེ་བ་དང་མ་འདྲེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་མུ་གཉིས་ཏེ། ལས་དཀར་ལ་རྣམ་སྨིན་གནག་པ་དང་། ལས་གནག་ལ་རྣམ་སྨིན་དཀར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ལ་མི་བཟོད་ཅིང་། བདག་གི་ཕྱོགས་འབའ་ཞིག་རྒྱལ་བའི་གནས་ཐོབ་ན། མང་པོའི་སྲོག་འགགས་པ་ལའང་ཇི་མི་སྙམ་པས་གཡུལ་སྤྲོད་པའི་ཇུས་རིམ་ལྟ་བུར་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིམ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་རྣམ་སྨིན་དང་བདག་འབྲས་གཉིས་ཀ་སྡུག་བསྔལ་དུ་འབྱིན་ཞིང་། རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུར་ཚེ་ ཐུང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་འབྲས་བུ་དཀར་ནག་འདྲེས་མར་སྨིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་སྦྱར་ན། དེད་དཔོན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཚོང་པ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་སྲོག་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་མི་ནག་མདུང་ཐུང་ཅན་བསད་པས་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུར་བསྐལ་པ་འབུམ་གྱི་ཚོགས་རྫོགས། བདག་འབྲས་བདེ་བར་འབྱིན་ཡང་། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ནས་ཀྱང་། ཞབས་ལ་སེང་ལྡེང་གི་ཆོལ་པ་ཟུག་པ་སུས་ཀྱང་འབྱིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་བདག་གིར་བཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ལས་བསགས་པ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་མི་འགྱུར། །འཁོར་བ་ན་ཡང་དཀར་ནག་འབྲས་བུ་སྨིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་སྐོལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི། ཉོན་མོངས་པ་གང་ལ་བལྟས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ཆེ་སྙམ་པར་མཆིས་སོ། །ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པས་སྡིག་པའི་ལས་ལ་ནི་འབད་རྩོལ་དང་བསླབ་གཉེར་མི་དགོས་པར་མཆིས་སོ། །སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་མཐོ་རིས་ཐོབ་ཀྱི་དོགས་པར་མཆིས་སོ། །ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར་གནས་ཀྱང་ཕལ་ལ་དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐལ་བ་ཆད་ནས་འདུག་གོ །སྨྱོན་པ་རང་སྲོག་ལ་འཚེ་བ་ལྟར་ཚེ་འདིར་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་ན་སྡིག་པའི་ལས་ལ་ཅང་མི་སེམས་པས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ལ་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་བྱེད་པར་འདུག་གོ །གྱོང་པོ་སྣུམ་རྩིས་འདུལ་ཀྱང་མར་སྐོགས་སྣུམ་གྱིས་འཆིག་པར་འདུག་གོ ཁྱིམ་པ་ཆོས་ཀྱིས་འདུལ་ཀྱང་ཆོས་དྲེད་སུས་ཀྱང་མི་ཐུལ་ལོ། །རྟག་ཏུ་བླ་མ་དང་འགྲོགས་ཤིང་ཆོས་ཀྱི་གསེབ་ན་བསྡད་ཀྱང་། རང་རྒྱུད་ཐ་བ་བཞིན་དུ་སྲ་ཞིང་འཐས་པར་སྣང་ངོ་། །གཞན་བག་ཙམ་བཙུན་མི་བཙུན་ལ་འཕྱ་སྟེ། རང་རེ་ཁྱི་ལུད་ཀྱི་གསེབ་ན་ཉལ་བ་ མ་མཐོང་ངོ་། །འདི་ཕྱིའི་ཕན་གནོད་མི་ཤེས་པའི་དྲན་པ་གསལ་པོ་ལྐུག་པར་འདུག་གོ །རྒྱུ་དེས་ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པའི་དགེ་བ་ལ་དད་
Chinese
都是被罪恶之心所占据，与善不相混合的。第三种分为两种：白业而有黑异熟，黑业而有白异熟。第一种是：不能忍受他人财富圆满，如果获得唯独自己一方胜利的位置，即使众多人丧命也毫不在意，像为了交战的计划一样，进行广大的供养仪式等。对于此，异熟和自果都产生痛苦，作为等流果，成熟为短命和享受大的果报的黑白混合。第二种是：如果用于菩萨的行为，商队首领以大悲心为了救护成百上千商人的性命，杀死持短矛的黑人，以异熟果报圆满成千上万劫的资粮，自果产生安乐，但以等流果，即使现前菩提后，脚上扎入檀木刺，谁也不能拔出的方式，像这样将业取为己有。因此在《三摩地王经》中说：所积之业永不坏灭，轮回之中亦成熟黑白之果。这样说的。我们这些众生的相续，无论看哪种烦恼，都觉得只有这个最大。从无始以来串习，对于罪恶之业，不需要努力和学习。一切行为都担心获得天界。现在虽然佛的教法像太阳一样升起，但大多数人已经断绝了正法的缘分。像疯子残害自己性命一样，今生安乐舒适，对罪恶之业毫不介意，只是对来世及以后造成损害。顽固的人用油来调伏，却被酥油的油性所迷惑。在家人用佛法来调伏，但法油子谁也无法调伏。虽然经常与上师相伴，住在佛法之中，但自相续像牛粪一样坚硬而粘稠。嘲笑他人稍微不守戒律，却没看见自己睡在狗屎堆里。对于今生来世的利害，明亮的记忆变得愚钝。因为这个原因，不相信业果，对善
English
All are possessed by sinful thoughts and are unmixed with virtue. The third is divided into two: white karma with black ripening, and black karma with white ripening. The first is: being unable to bear the wealth and prosperity of others, and if one obtains a position where only one's own side is victorious, one does not care even if many people lose their lives, and performs great offering ceremonies as if for a battle plan. For this, both the ripening and the self-result produce suffering, and as a result of the corresponding cause, it ripens into a mixture of black and white results of short life and great enjoyment. The second is: if applied to the conduct of a Bodhisattva, a leader of a caravan, with great compassion, kills a black man with a short spear in order to save the lives of hundreds of merchants, the ripening result is the completion of the accumulation of hundreds of thousands of kalpas, and the self-result produces happiness, but as a result of the corresponding cause, even after manifest enlightenment, a sandalwood thorn pierces the foot, and no one can pull it out, in this way, taking the karma as one's own. Therefore, in the Samadhiraja Sutra it is said: "Actions accumulated will never be destroyed, In samsara, black and white fruits will ripen." So it is said. The minds of us sentient beings, no matter which affliction we look at, we think that only this one is the greatest. Having been accustomed to it since beginningless time, we do not need to strive or study for sinful actions. All actions are suspected of attaining heaven. Now, although the Buddha's teachings are like the rising sun, most people have cut off their connection with the sacred Dharma. Like a madman harming his own life, if he is happy and comfortable in this life, he does not care about sinful actions, and only causes harm to future lives and beyond. Stubborn people are tamed with oil, but are deceived by the oiliness of butter. Householders are tamed with Dharma, but no one can tame a Dharma rogue. Although one always associates with the lama and stays in the midst of the Dharma, one's own mind seems as hard and sticky as dung. One mocks others for being slightly unchaste, but does not see oneself sleeping in a pile of dog excrement. Clear memory, which does not know the benefits and harms of this life and the next, has become dull. Because of this reason, one does not believe in the results of karma, and has faith in virtue.
Tibetan
པས་ཀུན་ནས་སློང་བ་ནི་བརྒྱ་ལམ་ན་རེས་འགའ་ཙམ་མོ། ཁ་ཅིག་ནི་ཁྱིམ་པའི་མིག་སྔ་ན་ཚུལ་འཆོས། ཁ་ཅིག་ཟླ་གྲོགས་ཀྱི་སྟབས་ལེགས། ཁ་ཅིག་བཟའ་བཏུང་གི་ངོ་བསྲུང་། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ནི་བདེ་སྐྱིད་སྙན་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་བྱེད་པར་སྣང་བས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དཀར་བའི་ལས་ནི་སུའི་ཡང་དྲུང་ན་མི་ཆགས་པ་ཉིད་དོ། །འདྲེས་མའི་ལས་ནི་ཅུང་ཟད་ཟད་དོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་གནག་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་བས་ན། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རང་རྒྱུད་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ལེགས་པར་བཏང་ནས་ལས་འབྲས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པས་དགེ་སྡིག་གི་སྔོ་བགྲང་བྱེད་པ་བྲམ་ཟེ་སྨྲ་མཁན་དང་། མི་དགེ་བ་ལ་བློ་མི་འཇུག་པ་དབུལ་པོ་དེས་པ་ལྟ་བུ་ཅིག་དགོས། དེ་ལྟར་བྱུང་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་པོ་བྱ་རུ་བཏུན་ན་ཐ་མར་བཤིག་ཏུ་བཏུབ་པ་བཞིན། སྡིག་པའི་ལས་ཀྱང་དང་པོ་བསག་ཏུ་བཏུབ་ན་ཐ་མར་བཤགས་སུ་ཅིས་མི་བཏུབ། ཁྱད་པར་འཆབ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པར་ཉེས་པ་ལ་འགྱོད་བཞིན་པས་ཀུན་ཏུ་བསྒྲགས་པ་དེ་གཉེན་པོའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལྟུང་བ་མི་འབྱུང་བ་དང་། ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའོ། །ཞེས་གསུངས། འདི་ལྟར་ཁོང་པར་དུག་སོང་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྨན་པ་ལ་བསྟེན་ནས་བཤལ་སྐྱུགས་བྱེད་དགོས་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གྲྭ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་བཞིན་པའི་སྟེང་རྣམ་རྟོག་འགྱུ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་ཀྱང་སྡིག་པའི་ལས་ནི་དབུགས་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཡང་འདུ་བྱེད་བསླ་ན། དེའི་གཉེན་པོར་སྔར་བྱས་ཀྱི་ལས་ལ་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པ་ རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་སྟོབས་དང་། ཡུལ་དཀོན་མཆོག་དང་བླ་མ་ལ་བསྟེན་ནས་བཤགས་པ་རྟེན་གྱི་སྟོབས་དང་། ཕྱག་དང་། བསྐོར་བ་དང་། སྨྲེ་སྔགས་དང་། རྣམ་སྨིན་གྱི་འཇིགས་པ་དྲན་པས་ཆོས་སྤྱོད་ལ་སོགས་དཀར་པོའི་ལས་ཅི་བགྱིད་པ་ཐམས་ཅད་གཉེན་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་སྟོབས་དང་། ཉེས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་སྟོབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྟོང་གསུམ་གྱི་ནོར་རྫས་ཐམས་ཅད་སྡིག་པ་བྱེད་པའི་རྔན་དུ་སྤུངས་པའམ། ཉི་མ་རེ་ལ་ཤ་སེན་མོས་ནོན་པ་ཙམ་རེ་བཅད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་བཏང་ན་ནི་འདི་ལས་ལྡོག་གོ་ཟེར་ཡང་མི་གཏོང་བ་གཅིག་དགོས་ཏེ། བདག་ནི་བསྲེགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །མགོ་བོ་བརྡུངས་པར་བྱས་ཀྱང་ནི། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་ཡུལ་ལ་ནི། །ནམ་ཡང་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གཉེན་པོ་སྟོབས་བ
Chinese
由（恶业）引发，百中偶有一二。一些人在居士面前装模作样，一些人是为了迎合同伴，一些人是为了顾及饮食。居士们似乎为了安乐、幸福和名声而行事，所以完全纯洁的善行在任何人那里都难以产生。混合的善恶之行稍微少一些。完全的恶行则非常多。因此，在任何情况下都要好好地检查自己的内心，对业果深信不疑，像婆罗门那样清点善恶，像贫穷的裁缝那样不接受不善。如果这样，就像所有有为法，最初建造起来，最终也会被摧毁一样。恶业也是，最初可以积累，最终为何不能忏悔呢？特别是，不要产生隐藏之心，对罪过感到后悔，并公开承认，这是最好的对治。经中也说：大丈夫有两种：不犯错的人，以及犯错后能改正的人。就像吃了毒药，必须立即求助于医生，进行催吐和泻药一样。众生相续中，仍然存在着堕入恶道的因，即业和烦恼，仅仅是念头的细微差别，造恶业就像呼吸一样容易。因此，为了对治，要对以前所造的业产生强烈的后悔心，这是破除的力量；依靠诸佛菩萨和上师进行忏悔，这是所依的力量；做顶礼、绕转、念诵祈祷文、忆念恶果的恐惧等善行，这是对治遍行力；以及从罪恶中解脱的力量。例如，即使把三千世界的财物都堆起来作为造恶的报酬，或者每天割下一块肉，只要放弃圣法就停止，即使这样也不放弃。因为（经中）说：即使我被烧死，或者头被击碎，也绝不向烦恼的境地屈服。因此，需要具备这样强大的对治力。
English
Motivated by (evil deeds), it is only occasional in a hundred. Some pretend in front of laypeople, some are to please companions, some are to save face for food and drink. Laypeople seem to act for the sake of comfort, happiness, and fame, so purely virtuous actions are difficult to arise in anyone. Mixed good and bad actions are slightly fewer. Completely evil actions are very many. Therefore, in any case, one must carefully examine one's own mind, have deep faith in karma and its results, count good and evil like a Brahmin, and not accept unwholesome things like a poor tailor. If this is the case, just as all conditioned phenomena, initially built up, will eventually be destroyed, so too with evil deeds, if they can be accumulated initially, why can't they be confessed eventually? In particular, do not generate a concealing mind, feel regret for the faults, and openly confess them, this is the best antidote. The sutra also says: There are two kinds of great people: those who do not make mistakes, and those who correct them when they do. Just as if poison has entered the stomach, one must immediately resort to a doctor and induce vomiting and laxatives. In the minds of sentient beings, the cause of being born in the lower realms, namely karma and afflictions, still exists undiminished, and even with just a slight difference in the movement of thoughts, committing evil deeds is as easy as breathing. Therefore, to counteract this, one must generate strong remorse for the deeds done in the past, this is the power of destruction; relying on the Buddhas and Bodhisattvas and the Guru to confess, this is the power of reliance; doing prostrations, circumambulations, reciting prayers, remembering the fear of negative consequences, and other virtuous deeds, this is the power of the antidote of universal application; and the power of turning away from evil. For example, even if all the wealth of the three thousand worlds were piled up as a reward for committing evil, or if one had to cut off a piece of flesh every day, as long as one gave up the holy Dharma, even then one would not give it up. Because (the sutra) says: Even if I am burned to death, or my head is smashed, I will never submit to the realm of afflictions. Therefore, one needs to have such a powerful antidote.