Tibetan
་ནས་བླངས་ཏེ་གསོག་འཇོག་བྱས་པས། ཀུན་གྱིས་དེ་ལྟར་ལོབས་ཏེ་གསོག་འཇོག་གི་ཉེས་པས་སཱ་ལུ་ཕུབ་མ་ཅན་དུ་གྱུར། དེ་ནས་མི་རང་བཞིན་ངན་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་ཀྱི་ཞིང་ལ་འདི་ང་དབང་ངོ་ཞེས་རིས་སུ་བཅད་པས་ཀུན་ཀྱང་ཕྲག་དོག་དང་ང་རྒྱལ་གྱི་མུ་འབྲེལ། བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བསོད་ནམས་ཆེ་ཆུང་གིས་ཞིང་གི་ལོ་ཐོག་ལ་བཟང་ངན་བྱུང་བས་ངན་པ་རྣམས་མ་སོས་ཏེ་བཟང་པོ་ལ་བརྐུ་བ་དང་སློང་བ་བྱུང་། ལས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་ཡང་ཟད་དུ་ཉེ་བ་ལ། མི་རང་བཞིན་བཟང་བ་གཅིག་གིས་ཀུན་ལ་སྙོམས་པར་བཀྱེ་བས་རང་སྐལ་ཆད་པ་ལ། ཐམས་ཅད་མགུ་ནས་རྒྱལ་པོར་བསྐོས་པས་མང་པོས་བཀུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བྱུང་། དམངས་མའི་ནང་ནས་འགའ་ཞིག་ཁྱིམ་ནས་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཏེ་གཙང་སྦྲ་ལྷུར་ལེན་པ་ལ་བྲམ་ཟེའི་མིང་དུ་ཆགས། ཁྱིམ་ན་གནས་ཏེ་ཕ་མ་བཀུར་བ་གཙོ་བོར་བྱེད་པར་རྗེའུ་རིགས་ཞེས་བྱ། གང་དག་ཕ་ལ་ཕར་མི་འཛིན། མ་ལ་མར་མི་འཛིན། རིགས་ཀྱི་རྒན་རབས་ལ་རྒན་རབས་སུ་ མི་འཛིན། གསོད་པ་དང་། བརྐུ་བ་དང་ལོག་པར་གཡེམ་པ་སོགས་བརླང་པོར་སྤྱོད་པ་ལ་དམངས་སམ་གདོལ་བའི་རིགས་ཞེས་ངན་པར་བཅད། རིགས་འདྲེས་པས་བསླད་པའམ། གློ་བུར་གྱི་ཀུན་སྤྱོད་དེ་ལྟར་གྱུར་ནའང་དམངས་རིགས་སུ་འབེབས་པར་འཆད་པས་རྒྱ་གར་ན་དིང་སང་གི་བར་དུ་རིགས་བསྲུང་བ་ལ་ནན་ཏན་ཆེ། དེ་ལྟ་ནའང་མུ་སྟེགས་ཚངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེང་བདག་ཚངས་པའི་གདོང་ལས་མི་རིགས་བཞི་བྱུང་བར་སྨྲའོ། །དེ་ནས་ཤིང་གི་ཐོང་པས་རི་ལ་རྨོས་ཏེ་གཟེ་ཀ་ཅུང་ཟད་བཏབ་པས་འབྲུ་ལ་སྔ་བ་སོ་ཀ་བྱུང་། དེ་ནས་སོ་ནམ་གྱི་ལས་ཆེར་བྱས་ཏེ། གྲོང་དང་། ལྗོངས་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཕེལ། ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བའི་དུས་འཛམ་བུའི་གླིང་ཕལ་ཆེར་བྱ་གག་འཕུར་བའི་ཚོད་ཙམ་དུ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་གང་བས་འབྱོར་བ། རྒྱས་པ། བདེ་བ། ལོ་ལེགས་པ། སྐྱེ་བོ་དང་མི་མང་པོས་གང་བ་བྱུང་སྟེ། ད་ལྟ་ལྔ་བརྒྱའི་ཐ་མ་འདིར་ནི་དཔག་ཚད་དང་རྒྱང་གྲགས་ཀྱི་བར་དུའང་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་གྱིས་སྟོངས་པ། སྔོན་ཆད་བྱུང་བའི་ཤུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཟད་པའི་མུ་ལ་ཐུག་པ། འབྱོར་བ་མ་ཡིན་པ། རྒྱས་པ་ལས་ཉམས་པ། ལོ་ཐོག་ངན་པ། སྐྱེ་བོ་དང་། མི་ཚོགས་ནི་ཉུང་། ངན་སོང་དང་བར་སྲིད་མང་། དེའི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབད་རྩོལ་དང་བཅས་ཤིང་། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ལ་སེམས་པ་ནི་ཉིན་མོའི་སྐར་མ་ལྟ་བུར་ཉུང་བས་འདི་ཡང་བར་སྐབས་ཀྱི་སྐྱོ་བ་དང་མི་རྟག་པའི་གཏམ་གཅིག་ཏུ་བསྟ
Chinese
然后（人们）开始拿取并储存，大家都习惯了这样，由于储存的过失，稻米变得有糠秕。之后，一个本性不好的人说：“这块稻田是我的”，于是划分了田地，大家都陷入了嫉妒和傲慢之中。由于思想的差异，福德大小导致田地的收成有好有坏，坏的人无法生存，就开始偷窃和乞讨好的人。由于业力的作用，这也接近耗尽。一个本性好的人将（食物）平均分配给大家，虽然自己的份额减少了，但大家都满意了，于是推举他为国王，出现了受大众尊敬的国王。在民众中，有些人将心思从家庭中转移出去，专注于清洁，被称为婆罗门。居住在家中，主要尊敬父母的人被称为耆旧种姓。那些不认父亲为父亲，不认母亲为母亲，不认同族长为族长的人，杀生、偷盗、邪淫等行为粗暴的人，被判定为贱民或旃陀罗种姓。即使是种姓混杂，或者突然出现那样的行为，也被解释为降为贱民，因此在印度直到今天仍然非常重视守护种姓。即便如此，顺世外道仍然声称，从梵天（大梵天）的口中产生了四个种姓。之后，用木犁在山上耕种，稍微种植了一些豆类，出现了比谷物更早的荞麦。之后，农业生产大大发展，村庄、地区、国王的宫殿和城市都得到了大规模的发展。在人类寿命八万岁的时候，几乎整个赡部洲都遍布城市，就像乌鸦飞翔的距离一样，富裕、繁荣、安乐、丰收，充满了人和众生。现在，在这五百年的末期，即使在由旬和俱卢舍的距离之间，也空无村庄和城市。以前出现的所有遗迹也都面临消失的境地。不富裕，从繁荣走向衰败，收成不好，人和众生稀少，恶趣和中阴身众多。为了获得这些（财富）而努力奋斗，而向往解脱和一切智智之道的人，却像白天的星星一样稀少，因此这也只是一个关于中间时期的悲伤和无常的故事。
English
Then (people) began to take and store, and everyone became accustomed to it. Due to the fault of storing, the rice became chaffy. After that, a person with a bad nature said, "This rice field is mine," and divided the fields, and everyone fell into jealousy and arrogance. Due to the difference in thoughts, the amount of merit caused the harvest of the fields to be good or bad. The bad people could not survive, so they began to steal and beg from the good people. Due to the effect of karma, this was also close to exhaustion. A person with a good nature distributed (food) equally to everyone, although his own share was reduced, everyone was satisfied, so they elected him as king, and a king who was respected by the masses appeared. Among the people, some turned their minds away from their families and focused on cleanliness, and were called Brahmins. Those who lived at home and mainly respected their parents were called the Jyeu caste. Those who do not recognize their father as their father, their mother as their mother, and do not recognize the elders of their clan as elders, and who act violently by killing, stealing, and committing adultery, are judged to be outcasts or Chandalas. Even if there is a mixture of castes, or if such behavior suddenly appears, it is explained as being demoted to the outcast caste, so in India, even today, great importance is attached to protecting the caste. Even so, the Lokayata (materialist) school claims that the four castes originated from the mouth of Brahma (Great Brahma). After that, they plowed the mountains with wooden plows and planted some beans, and buckwheat, which is earlier than grain, appeared. After that, agricultural production greatly developed, and villages, regions, kings' palaces, and cities developed on a large scale. When human lifespan was eighty thousand years, almost the entire Jambudvipa was filled with cities, like the distance a crow flies, prosperous, flourishing, happy, with good harvests, and full of people and beings. Now, at the end of these five hundred years, even between the distances of yojanas and kroshas, there are no villages or cities. All the traces that appeared in the past are also facing extinction. Not prosperous, declining from prosperity, bad harvests, few people and beings, and many hells and bardo states. People strive and struggle to obtain these (wealth), but those who aspire to the path of liberation and omniscience are as rare as stars in the daytime, so this is just a story of sadness and impermanence in the intermediate period.
Tibetan
ན་ནས། མཐོ་རིས་ཀྱི་ཆགས་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ངན་སོང་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་ནི། མཐོ་རིས་ཀྱི་རྟེན་ལ་དུག་གསུམ་གྱི་ལས་བསགས་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། ཁྱད་པར་ཞེ་སྡང་གི་ལས་ལས་དམྱལ་བའི་བདག་པོར་གྱུར་ པའི་ལས་བསགས་པ་ཞིག་གཤིན་རྗེའི་རྒྱལ་པོར་སྐྱེས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་ཕྲ་མེན་གདོང་དང་། ཁྱི་དང་། བྱ་དང་། ཟངས་དང་། ཁྲོ་ཆུ་དང་། མེ་ཚོགས་དང་། མཚོན་ཆའི་རིགས་རྣམས་སོ་སོའི་ལས་སྣང་གིས་སྤྲུལ་པས་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་སྣང་བའོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་མནར་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཚ་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། ངུ་འབོད་ཆེན་པོ་དང་། ངུ་འབོད་དང་། བསྡུས་འཇོམས་དང་། ཐིག་ནག་དང་། ཡང་སོས་ཏེ། ཚ་དམྱལ་བརྒྱད་པོའི་བྱང་གི་ཉེ་ལོགས་སུ། པདྨ་ཆེན་པོ་ལྟར་གས་པ་དང་། པདྨ་ལྟར་གས་པ་དང་། ཨུཏྤལ་ལྟར་གས་པ་དང་། སོ་ཐམ་ཐམ་པ་དང་། ཀྱི་ཧུད་པ་དང་། ཨ་ཆུ་བ་དང་། ཆུ་བུར་བརྡོལ་བ་དང་། ཆུ་བུར་ཅན་ཏེ་གྲང་དམྱལ་བརྒྱད། འཁོར་ལྷག་པ་བཅུ་དྲུག་དང་བཅས་ལས་ཀྱི་མཐུས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་སྤྱོད་འཇུག་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པའི་ལུགས་སུ་སྡིག་སེམས་གོམས་པ་ལས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་གོ་བའི་ཕྱོགས་འཛོལ་ནས་དོན་ལ་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱང་དོན་ལ་མེད་པ་ཞིག་ལས་ཀྱི་གཟུགས་སྣང་དུ་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་མེད་དོ་སྨྲས་པས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་གནོད་པ་འཇུག་གོ །འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལས་བསགས་པ་དེ་དག་ནི་ཡི་དྭགས་ཕྱིའི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། ནང་གི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། སྤྱི་མཐུན་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དུ་སྣང་ལ། གཏི་མུག་གི་སྒོ་ནས་ལས་བསགས་པ་རྣམས་ནི། དུད་འགྲོ་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བ་དང་། བཀོལ་སྤྱད་དང་། འཚེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མས་ཉམ་ཐག་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་སྣོད་བཅུད་ཆགས་པའི་ཐོག་མཐའི་ཚད་གང་གིས་བཟུང་ན། དང་པོའི་གཞི་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆགས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་མནར་མེད་དུ་ སེམས་ཅན་གཅིག་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ་སྐྱེས་པའི་བར་གྱི་ཡུན་ལ་སྣོད་ཆགས་པའི་བར་བསྐལ་གཅིག་ཏེ། བཅུད་ཆགས་པ་ལ་བཅུ་དགུ། བསྡོམས་པས་བར་བསྐལ་ཉི་ཤུའོ། །དེ་ཡན་ཆད་ནི་ཆགས་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །གཉིས་པ་གནས་པའི་བར་བསྐལ་ཉི་ཤུ་ནི། འགྲིབ་པ་གཅིག་དང་། འཕེལ་འགྲིབ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། འཕེལ་བ་གཅིག་སྟེ་རྣམ་གྲངས་གསུམ་ལས། དང་པོ་འགྲིབ་པ་གཅིག་ནི། ཚེ་ལོ་དཔག་མེད་ནས་བརྒྱད་ཁྲིའི་བར་དུ་ལོ་
Chinese
总而言之，已经讲述了天界的形成方式。接下来是恶趣如何形成的：它源于在天界的所依上积累三种毒素的业力。特别是，由于嗔恨的业力，积累了成为地狱之主的业力，从而转生为阎罗王。在其之下，地狱的狱卒显现为各种形象，如母夜叉面孔、狗、鸟、铜、沸水、火堆和各种武器，这些都是各自业力显现的幻化。如此显现，感受痛苦的有情众生地狱众生，即无间地狱、极热地狱、热地狱、大叫唤地狱、叫唤地狱、合大地狱、黑绳地狱、复活地狱。在八热地狱的北方近旁，有如大莲花般裂开的地狱、如莲花般裂开的地狱、如乌 উৎপল (梵文：utpala) 般裂开的地狱、牙齿咬得咯咯响的地狱、发出“ཀྱི་ཧུད་ (藏文)”声的地狱、发出“ཨ་ཆུ་ (藏文)”声的地狱、水泡破裂的地狱、有水泡的地狱，即八寒地狱，以及十六个近边地狱，这些都是由业力的力量形成的。 正如《入菩萨行论》中所述，这些地狱按照大乘的观点，是由习惯性的罪恶念头所形成的。如果因为理解上的偏差而认为它们实际上不存在，那么，如果有人说自己实际上不存在，那么业力的形象显现为显而易见的事实就不可能存在，这样就会产生无法成立的过失。由于贪欲而积累的业力，会显现为外障的饿鬼、内障的饿鬼、共业障的饿鬼和门户障的饿鬼。由于愚痴而积累的业力，会导致众生成为互相残食的旁生，遭受役使、虐待等各种痛苦。 那么，如何确定外器世界和内情众生形成的起始和终结的界限呢？从最初的清净虚空中形成风轮开始，直到一个有情众生在无间地狱中感受痛苦而出生为止，这段时间是外器世界形成的中间劫；内情众生形成需要十九个中间劫，总共是二十个中间劫。以上是关于形成方式的确定。 第二，持续存在的二十个中间劫包括：一个减劫、十八个增减劫和一个增劫，共三种情况。第一种情况，一个减劫是指寿命从无量岁减少到八万岁的期间。
English
In short, the formation of the higher realms has been explained. Next, how the lower realms are formed: they arise from the accumulation of the three poisons on the basis of the higher realms. In particular, from the karma of anger, one accumulates the karma of becoming the lord of hell, and is born as Yama, the King of the Dead. Beneath him, the guardians of hell appear in various forms, such as the faces of rakshasis, dogs, birds, copper, boiling water, piles of fire, and various weapons, all of which are manifestations conjured up by their respective karmic appearances. Thus appearing, sentient beings who experience suffering are the hell beings of Avici (Uninterrupted Hell), Tapana (Very Hot Hell), Uṣṇa (Hot Hell), Mahāraurava (Great Crying Hell), Raurava (Crying Hell), Sanghata (Crushing Hell), Kālasūtra (Black Thread Hell), and Saṃjīva (Reviving Hell). To the north near the eight hot hells are hells that crack like a great lotus, hells that crack like a lotus, hells that crack like an utpala, hells where teeth chatter, hells that cry "kyi hud", hells that cry "a chu", hells where blisters burst, and hells with blisters, which are the eight cold hells, along with sixteen neighboring hells, all formed by the power of karma. As explained in the Bodhicaryāvatāra, these hells, according to the Mahayana view, are formed from habitual sinful thoughts. If, due to a misunderstanding, one thinks that they do not actually exist, then if someone says that they themselves do not actually exist, it is impossible for the image of karma to appear as an obvious fact, and the fault of non-establishment will arise. The karma accumulated through desire appears as pretas (hungry ghosts) with outer obscurations, pretas with inner obscurations, pretas with shared karmic obscurations, and pretas with doorway obscurations. The karma accumulated through ignorance leads to beings becoming animals that devour each other, subjected to exploitation, abuse, and various forms of suffering. So, how do we determine the beginning and end of the formation of the outer world and the inner sentient beings? From the initial formation of the wind mandala in the pure space, until a sentient being is born experiencing suffering in Avici Hell, this period is one intermediate kalpa for the formation of the outer world. The formation of inner sentient beings requires nineteen intermediate kalpas, for a total of twenty intermediate kalpas. The above is the determination of the mode of formation. Second, the twenty intermediate kalpas of duration consist of: one decreasing kalpa, eighteen increasing and decreasing kalpas, and one increasing kalpa, for a total of three types. The first type, one decreasing kalpa, is the period when the lifespan decreases from immeasurable years to eighty thousand years.