Chinese
需要像婆罗门说唱者那样计算善恶，以及像贫穷的德巴那样不接受不善。如果这样，就像所有有为事物最初可以聚集，最终可以摧毁一样。罪恶的业最初可以积累，为什么最终不能忏悔呢？特别是，不产生隐藏之心，而是对罪过感到后悔，并普遍宣扬，这是对治的殊胜。经中也说：大丈夫有两种，不犯堕落，犯堕落后能改正。就像腹中中毒，立即求医，进行泻吐一样。众生相续中，堕恶趣之因的业和烦恼未减损地存在，仅凭分别念流动的差别，罪恶之业在呼吸之间也容易造作。因此，作为对治，对以往所作之业生起猛烈后悔，
English
It is necessary to have someone like a Brahmin reciter who counts good and evil, and someone like the poor Depa who does not accept negativity. If this is the case, just as all conditioned things can initially be gathered and ultimately destroyed, if sinful actions can initially be accumulated, why can't they ultimately be confessed? In particular, not generating a concealing mind, but regretting misdeeds and universally proclaiming them, is the supreme antidote. The sutra also says: There are two kinds of great people: those who do not fall into transgression, and those who, having fallen, correct themselves. Just as if poison enters the stomach, one should immediately seek medical help and induce purging and vomiting, so too, in the continuum of sentient beings, the causes of being born in the lower realms, karma and afflictions, exist undiminished, and even with just the difference of the flow of conceptual thoughts, sinful actions are easily committed even between breaths. Therefore, as an antidote, generating strong regret for past actions,
Tibetan
་བྱུང་ཡང་ཉིན་དང་མཚན་དུ་མཆིས་བྲང་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་སེམས་པར་བྱེད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའང་སྟོན་པས་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྤྱོད་པས་ལྷ་དང་ངན་སོང་གི་གནས་སུ་ཁྲིད་ནས་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་མི་རྟག་པར་བསྟན་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་ལ་སྦྱར་རོ། །སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ནི་བྲམ་ཟེའི་བུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཕལ་ ལྟར་དཔའ་ལ་བླུན་པོ་ཞིག་སྟེ། སློབ་དཔོན་ངན་པས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཆོས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་ལུང་མཉན་ནས་མི་དགུ་བརྒྱ་དང་། དགུ་བཅུ་གོ་དགུ་བསད་དེ་སོར་མོ་གཅིག་པ་རེའི་ཕྲེང་བས་ལུས་ལ་བརྒྱན་ནོ། །དེ་ཡང་སྟོན་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་ལས་གྲོལ་ལོ། །མཐོང་ལྡན་ནི་མ་སྐྱེས་དགྲ་སྟེ། རང་རྒྱུད་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སྟེང་དུ་མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་དང་ཕྲད་པ་དང་། སྔོན་གྱི་ཤ་འཁོན་ཆགས་པའི་རྒྱུས། ཕ་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་བསད་དོ། །དེའི་རིགས་ཀྱི་བུ་བདེ་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་བྱི་བོ་བྱས་པའི་ལེ་ལན་གྱིས་རང་གི་མ་བསད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པས་དམྱལ་བར་དར་གྱི་ཕོ་ལོང་བརྡབས་པ་ཙམ་ལས་ཐར་སྟེ་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་འདུལ་བ་ནི་གདམས་ངག་གི་དོན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐུགས་དུལ་མཛོད་ཅིག་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །སེམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ལེགས་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དགེ་བའི་སེམས་ནི་རྡོ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན་དུ་བརྟན་པར་བྱས་ལ། མི་དགེ་བའི་སེམས་ནི་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན་དུ་འགྱོད་ཚངས་དང་བཅས་ཏེ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བལྟར་མི་མངོན་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། སེམས་ནི་ཆུ་དང་ས་དང་རྡོ་བ་ལ། རི་མོ་བྲིས་པ་དེ་འདྲར་རིགས་པར་བགྱི། །དེའི་ནང་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དང་པོ་ནི། །མཆོག་སྟེ་ཆོས་འདོད་རྣམས་ལ་ཐ་མ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དེ་དག་ལས་བཟློག་ཕྱིར་དགེ་བ་བཅུའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ། དེ་ཕྱིར་མ་དག་ གཞན་དབང་གནས་སྐབས་ན། །མཐོ་རིས་འཕེན་བྱེད་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ། །མི་དགེ་བཅུ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཕྱོགས་པ་ཡི། །དགེ་བའི་ལས་བཅུ་ཡང་དག་བསྙེན་པར་མཛོད། །དེ་བསྙེན་པ་ལས་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་བཅུས། །བདེ་འགྲོར་འཕེན་ཞིང་མི་དགེ་རྣ
Chinese
即使产生了，也只是日夜思念着胸膛，而不是佛法。像这样，导师以善巧方便的行为，引导他们到天界和恶道，显示天界安乐的无常，从而引导他们证得阿罗汉的果位。指鬘是婆罗门之子，像世间普通人一样，既勇敢又愚蠢。他听信了恶师的教唆，认为非法可以变成正法，于是杀了九百九十九人，用每根手指做成项链装饰身体。后来，导师让他出家，从而从三界的贪欲中解脱。童面王（阿阇世）是未生怨，他本身就具备嗔恨心，又遇到了恶友，加上前世的宿怨，杀害了具有法性的父亲频婆娑罗王。与他同类的儿子德贤也因不如理作意，由于奸污他人之妻的罪过，杀害了自己的母亲。这两人都仅仅依靠如来佛的教法，才得以从地狱中像用绸缎撞击石柱一样解脱出来，从而体验到天界的安乐。因此，无论如何调伏自心是窍诀的精要。如世尊所说：‘调伏汝心，世尊善说，心乃诸法之根本。’因此，心是所有佛法之先导，要像在石头上刻画一样，坚定行善之心；对于不善之心，要像在水上画画一样，带着后悔之心，立即消除，使其不再显现。如圣天论师所说：‘心如水土石，绘画各不同，烦恼初为胜，求法者为后。’现在，为了遣除不如意的果报，宣说十善业的自性。因此，在不清净的 他自在的处境中，十善业是投生善趣的因。要远离十不善业，精勤修持十善业。通过修持十善业，以十种福德分，投生善趣，不善业
English
Even if it arises, one only thinks of the chest day and night, not of the Dharma. In this way, the teacher, with skillful means, led them to the realms of gods and evil destinies, showing the impermanence of heavenly bliss, and thus guided them to attain the state of an Arhat. Angulimala was the son of a Brahmin, like an ordinary person in the world, both brave and foolish. He listened to the instructions of an evil teacher, who said that what is not Dharma can become Dharma, so he killed nine hundred and ninety-nine people, and adorned his body with a necklace made of one finger from each person. Later, the teacher had him ordain, and thus he was liberated from the desires of the three realms. Ajatasatru, also known as Tongden, was an unborn enemy. He himself possessed hatred, and encountered evil friends, and due to past grudges, he killed his father, King Bimbisara, who possessed the Dharma. His son, Dejok, also due to improper attention, killed his own mother because of the sin of adultery with another's wife. Both of them, relying solely on the teachings of the Tathagata, were freed from hell like striking a pillar with silk, and thus experienced the bliss of the heavenly realms. Therefore, in every way, taming the mind is the essence of the key instructions. As the Bhagavan said, 'Tame your mind, the Bhagavan has well said, the mind is the root of all Dharmas.' Therefore, the mind is the forerunner of all Dharmas, and one should make the virtuous mind firm like drawing on a stone, and for the non-virtuous mind, one should immediately eliminate it with regret, like drawing on water, so that it does not appear. As Arya Deva said, 'The mind is like water, earth, and stone, the drawings are different, the afflictions are best at first, and the seekers of Dharma are last.' Now, in order to avert the undesirable results, the nature of the ten virtuous actions is explained. Therefore, in the impure state of other-dependence, the ten virtuous actions are the cause of being born in higher realms. One should turn away from the ten non-virtuous actions and diligently practice the ten virtuous actions. By practicing the ten virtuous actions, with ten shares of merit, one is born in happy realms, and non-virtuous actions
Tibetan
མ་པ་བཅུས། །ངན་འགྲོར་འཕེན་པའི་དཀར་ནག་རྒྱུ་འབྲས་ལ། །བླང་དོར་བགྱིད་པ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་ལམ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལས། ཀུན་བརྟགས་དང་། གཞན་དབང་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ཅེས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་བཤད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ནི་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མེད་བཞིན་དུ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ། རི་བོང་གི་རྭ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་དང་ཕྱོགས་མཐུན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་དང་། གང་དང་གང་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ཞེས་བཀོད་ཀྱང་བློས་རློམ་པ་ཙམ་ལས་རང་མཚན་དང་དངོས་པོའི་ཡུལ་དུ་མེད་པ་མཐའ་དག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལས། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་རྣམས་དེ་ནི། །མེད་བཞིན་འཁྲུལ་བའི་བློས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་དབང་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་དག་པ་དང་། དག་པ་གཞན་དབང་ངོ་། །མ་དག་པ་གཞན་དབང་ནི། འཁྲུལ་སྣང་གི་བག་ཆགས་བརྟས་པ་ལས་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་ཤིང་། དབང་པོའི་སྒོ་སོ་སོ་ལ་ཤར་བའི་མ་དག་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ལས་གནས་རིས་མཐོ་དམན་དུ་ཤར་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །དག་པ་གཞན་དབང་ནི། རང་སྣང་དག་པའི་ཞིང་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཟིགས་པ་དག་པའི་ཡུལ་ལ་སྣང་བའི་ཞིང་ཁམས་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རྣམ་པར་ཤར་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་གཞན་དབང་མི་ འཐད་པར་རྩོད་པ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དྲི་མེད་འོད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཡོངས་གྲུབ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་འཁྲུལ་བའོ། །འདི་ལྟར་མ་འཁྲུལ་བའོ་ཞེས་པའི་གནས་སྐབས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་ཆས་སུ་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དུས་གསུམ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དམ་པའོ། །དེ་ལ་རང་གིས་སྟོང་པ་དང་། གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་དང་། གཉིས་ཀས་སྟོང་པ་རྣམ་པ་གསུམ་བཞག་སྟེ། རང་གིས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་མེད་པའོ། །གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་དེ་ལ་ཆོས་གཞན་མེད་པའི་ཆ་ནས་བཏགས་པའོ། །གཉིས་ཀས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་གང་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མི་འགོག་ཀྱང་། དོན་དམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་མི་འབྲལ་བའི་ཐར་ལམ་དམ་པའོ། །དེ་དག་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་
Chinese
玛巴尊者说：将众生抛向恶趣的黑白业果，取舍善恶是小士道的修行方式。关于这一点，在瑜伽行宗的论典中，将“遍计所执”、“依他起”和“圆成实”称为三大宗义。其中，遍计所执是指事物本质上并不存在，却因妄念而强加执着，例如兔子角，以及无我执着为有我等。所有与此类似的错误宗义，以及任何事物，即使被赋予某种意义，也仅仅是虚妄的臆想，而并非真实存在的自相和事物，这些都属于遍计所执。如瑜伽行宗的论典所说：“遍计所执，乃是无而生错觉的妄念所生。” 依他起分为两种：不清净依他起和清净依他起。不清净依他起是指，由错觉的习气积累而产生的，如土地、石头、山脉等器情世界的显现。以及在各个感官门前显现的各种不清净错觉，由此产生的高低不同的境界显现。清净依他起是指，自显清净的刹土，以及在诸佛的清净境界中所显现的刹土和宫殿等。 对于依他起的不合理性，圆满正等觉无垢光尊者已经给予了充分的驳斥。 圆成实分为两种：无有改变和颠倒。第一种是指，没有“如此是错觉，如此非错觉”这两种情况，一切法自性清净的法性，本自具足的空性，不分过去、现在、未来，永不改变的本性实相。对此，可以安立自性空、他性空和二者皆空三种。自性空是指任何法的自性都不存在真实的自体。他性空是指从法无其他法的角度进行安立。二者皆空是指任何法都不存在二元对立。 第二种是指，证悟如实之境后，在名言谛层面，积累福德资粮不会受到阻碍；而在胜义谛层面，证悟一切法自性皆空的法性，如虚空般，与智慧资粮不分离的解脱道。从这些因果关系
English
Maba said: Abandoning evil deeds and adopting good ones that throw sentient beings into lower realms is the path of a person of small capacity. In the Yogacara school, the three great tenets are: the completely imputed (Tibetan: ཀུན་བརྟགས།), the other-powered (Tibetan: གཞན་དབང་།), and the thoroughly established (Tibetan: ཡོངས་གྲུབ།). The completely imputed refers to what is imputed by thought, even though it does not exist in its own essence, such as the horns of a rabbit, or the self in what is selfless. It also includes all evil tenets that are similar to this, and anything that is labeled as having a certain meaning but is merely a presumption of the mind and does not exist as its own characteristic or as an object. As the Yogacara school says: "The completely imputed are created by the mind that is deluded by what does not exist." The other-powered is of two types: the impure and the pure other-powered. The impure other-powered arises from the accumulation of habits of delusion, such as the appearance of the environment and its inhabitants as earth, stones, mountains, and so on. It also includes all impure delusions that appear at each of the sense gates, and the appearance of higher and lower realms. The pure other-powered refers to the pure realms that appear as self-manifestations, and the realms and palaces that appear in the pure vision of the Buddhas. The objections to the other-powered have already been refuted by the perfectly enlightened, stainless light Buddha. The thoroughly established is of two types: unchanging and non-inverted. The first is the emptiness that is the nature of all phenomena, which is naturally pure and possesses the nature of reality, without the two states of "this is delusion" and "this is not delusion." It is the unchanging, ultimate nature of reality, without past, present, or future. In this regard, three types of emptiness are established: emptiness of self, emptiness of other, and emptiness of both. Emptiness of self is the absence of true essence in any phenomenon. Emptiness of other is established from the perspective that there is no other phenomenon in that phenomenon. Emptiness of both is the absence of duality in any phenomenon. The second is the path of liberation that is inseparable from the accumulation of wisdom, as one realizes that all phenomena are empty in their own essence, like the sky, while still accumulating merit in the conventional realm after realizing the nature of reality. From these causes and effects