Tibetan
ན་གྱིས་ཡིད་མི་བདེ་བའི་གནས་ལ་སྦྱར་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་དང་པོ་བརྣབ་སེམས་ནི། །གཞན་འབྱོར་དཔལ་ལ་བརྔམས་ཤིང་བདག་གིར་བྱེད། །ཕྱོགས་མཐུན་ཕ་རོལ་ རྫས་ལ་བརྐམ་ཞིང་མྱང་། །གནོད་སེམས་གཞན་ལ་ཁོང་འཁྲུགས་འཚེ་བ་སློང་། །ཕྱོགས་མཐུན་ཕན་པས་འབྲེལ་ལ་འདུ་འབྲལ་བསྒོམ། །ལོག་ལྟ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་དང་རྟག་ཆད་བལྟ། །ཕྱོགས་མཐུན་མེད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ལ་བསྐུར། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ལའང་དངོས་དང་། ཕྱོགས་མཐུན་པ་རེ་རེ་ལས། བརྣབ་སེམས་ནི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་རྫོགས་པ་སྟེ། གཞི་གང་ལ་བརྣབ་སེམས་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལ་བརྣབ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །འདི་ལ་ཆོས་ལྔ་ལྡན་གྱི་སེམས་སྦྱོར་བར་དཔྱད་ནས་གཞི་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ན་བརྣབ་པའི་རྒྱུ་མེད། དེ་ལ་ཆགས་སེམས་མ་བསྐྱེད་ན་བརྣབ་པའི་རྐྱེན་མེད། རྫས་དེའི་ཁྱད་པར་མཐོང་ནས་རོ་མྱོང་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱིས་བདག་གིར་མ་བྱས་ན་འཁུ་སེམས་དངོས་བསྟན་དུ་མི་འགྱུར། ཡིད་ཀྱིས་རྩོལ་བ་མི་བྱེད་ན་བརྣབ་སེམས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས། ཆོས་བཞི་པོ་དེ་ནི་བརྣབ་སེམས་སྐྱེས་པའི་མོད་ལ་ལྷན་སྐྱེས་སུ་ཚང་བ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་མངོན་མཐོའི་བདེ་འབྲས་ཐོབ་བར་འདོད་ནས་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ལྟ་བུའང་བརྣབ་སེམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ན། ཡོད་པ་ཞིག་གིས་མིག་འཐོབ་པར་ཤོག་ཅིག་སྨོན་པ་དེའང་བརྣབ་སེམས་སུ་འགྱུར་བས་ན་མིག་ལྡན་སུ་ཞིག་གི་མིག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན། རིགས་པ་འདིས་ནི་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་ལས་འབྲས་ལ་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མཛོད་ལས་ཀྱང་། བརྣབ་སེམས་ལོག་པས་གཞན་ནོར་ཆགས། །གནོད་སེམས་སེམས་ཅན་ལ་སྡང་བ། །དགེ་དང་མི་དགེ་མེད་བལྟ་བ། །ལོག་པར་བལྟ་བ་ཡིན་འདི་ལ། །ཞེས་པས་སྐྱེ་བ་འདིར་གནས་རིགས་མཐུན་པའི་ནོར་ལ་བརྐམ་ཞིང་ཡིད་ཀྱིས་བདག་གིར་བྱེད་པ་ཁོ་ནར་འདོད་ལ། ཚངས་དབང་ལ་སོགས་ པའི་གནས་ཐོབ་ན་དེའི་མངའ་རིས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ལ་མི་དབང་བར་གཞན་སུ་ཞིག་གི་བརྣབ་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། ཡང་འགྲོ་བ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་འགྲེལ་བ་ལས། ཐོས་པ་སོགས་ལ་ཁྲོ་བས་བརྣབ་སེམས་པ་དང་། ཕན་པར་མི་དགའ་བས་ཁྲོ་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་། ཆོས་དང་། གཞན་ལ་བསྐུར་བ་འདེབས་པ་ནི་དེའི་ཕྱོགས་མཐུན་པའོ། །ཞེས་གཞན་གྱི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ཡིན་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་ནས་འཁུ་སེམས་ཀྱིས་བདག་གིར་བྱེད་པ་ནི་བརྣབ་སེམས་ཡིན་ལ། ཕ་རོལ་གྱི་རྫས་དང་། ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་
Chinese
那将不适意之处联系起来。意的三种，首先是贪心：贪图他人财富，据为己有。与此相似，贪求享用他人的财物。害心，对他人生气，挑起伤害。与此相似，对有益的联系，修习分离。邪见，认为没有因果，或者认为常断。与此相似，对没有的妄加增饰，对有的加以隐瞒。意的这三种形态，各自有真实的和相似的。贪心由两个支分构成而圆满：贪心生起的所依，是属于他人的事物；以及对它生起贪心。对此进行五法具足的心之结合的分析：如果所依不是他人的，就没有贪的因；如果不对它生起贪恋之心，就没有贪的缘；如果看到该物的特点，在品尝其滋味的同时，意没有将其据为己有，就不会变成真实的嗔心显现；如果意不努力，也就不是贪心。因此，这四法是贪心生起时同时具备的。又如，如果想要获得来世增上的安乐果报而祈愿，如果也认为这是贪心的究竟，那么，如果祈愿让有眼者获得眼睛，那也变成了贪心，那么这是针对哪个有眼者的眼睛呢？通过这种理证，应当了知，会对福德顺品的业果造成过患。《俱舍论》中也说：贪心邪行贪他财，害心憎恨有情众，善与非善无所见，此即名为邪观察。因此，认为只是贪求今生同类的财物，并用意将其据为己有。如果获得梵天、自在天等果位，那么对于他们的领地和受用，如果不自在，又会追随谁的贪心呢？又《分别行品释》中说：因听到等而生嗔，从而产生贪心；因不喜欢利益而生嗔；以及对真正的善知识、法和他人进行诽谤，这是与贪心相似的。因此，对于他人的财物等，心想如果是自己的该多好啊，从而以贪心将其据为己有，这就是贪心。对于他人的财物和听闻等
English
That connects to the place of mental discomfort. Of the three of mind, the first is covetousness: coveting the wealth of others and claiming it as one's own. Similarly, craving and enjoying the possessions of others. Harmful intent, being angry with others, inciting harm. Similarly, cultivating separation from beneficial connections. Wrong view, believing there is no cause and effect, or believing in permanence and annihilation. Similarly, exaggerating what is not there, concealing what is there. These three aspects of mind each have a real and a similar one. Covetousness is perfected by two branches: the basis on which covetousness arises, which is something belonging to another; and the generation of covetousness towards it. Examining this in terms of the combination of mind with the five qualities, if the basis is not another's, there is no cause for covetousness; if attachment is not generated towards it, there is no condition for covetousness; if the particularity of the object is seen, and while savoring its taste, the mind does not claim it as its own, it will not become a manifestation of true anger; if the mind does not exert effort, it is not covetousness. Therefore, these four qualities are complete as co-emergent when covetousness arises. Furthermore, if one desires to obtain the happiness and fruition of higher realms in future lives and makes prayers, if that is also considered the ultimate of covetousness, then if one prays for someone with eyes to obtain eyes, that also becomes covetousness, so whose eyes are being targeted? Through this reasoning, it should be understood that it will create faults in the results of virtuous actions. Also, from the Treasury [Abhidharmakośa]: 'Covetousness, wrong conduct, attachment to others' wealth. Harmful intent, hatred towards sentient beings. Seeing no good or non-good. This is called wrong view.' Therefore, it is considered only to crave wealth of the same kind in this life and to claim it as one's own with the mind. If one attains the position of Brahma, Indra, etc., then if one does not have power over their territory and enjoyment, whose covetousness will one follow? Also, in the commentary on the Discrimination of Migrations: 'Being angry at hearing, etc., causes covetousness; being displeased with benefit causes anger; and slandering the true spiritual friend, the Dharma, and others is similar to it.' Therefore, thinking that it would be good if others' belongings, etc., were one's own, and claiming them with covetousness is covetousness. Regarding the possessions of others and hearing, etc.
Tibetan
མི་བཟོད་བཞིན་དུ་བདག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ན་སྙམ་པ་ནི་ཕྱོགས་མཐུན་ནོ། །གནོད་སེམས་ནི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱི་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་སེམས་ཅན་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ན། སེམས་ཅན་གཞན་ལ་ཞེ་སྡང་བའམ། ཁོང་ཁྲོ་བ་སྟེ་དེ་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་དགུ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས་སོ། །བྱེད་དོ། །བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་དང་། གང་བདག་གི་བཤེས་སུ་གྱུར་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཕན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱས་སོ། །བྱེད་དོ། །བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་དང་། བདག་དང་མི་འཛའ་བ། ཡིད་དུ་མི་འོང་བ། གནོད་པར་འདོད་པ། ཕན་པར་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཕན་པར་བྱས་སོ། །བྱེད་དོ། །བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྔོན་གྱི་འཁོན་དང་འབྲེལ་བ་ལས། འདས་པ་དང་། ད་ལྟ་བ་དང་། མ་འོངས་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྔོན་བསུ་རྗེས་དཔྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། གནོད་བྱེད་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་སྡུག་པ་ཞེ་སྡང་གི་སེམས། འཁོན་འཛིན་ཡང་ཡང་དྲན་པ་ ཁོང་ཁྲོའི་སེམས། དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟེད་པ་ང་རྒྱལ་གྱི་སེམས། བསད་ན་དང་བརྡེག་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་འཁུ་བའི་སེམས། ངོ་ཚ་དང་ཉེས་དམིགས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་གཏི་མུག་གི་སེམས་ཏེ་ཆོས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་མཐུན་ནི། ཕན་པར་མི་དགའ་ཞིང་ངན་པ་འདུ་བ་དང་། བཟང་པོ་དང་འབྲལ་བར་བསྒོམ་པའོ། །ལོག་པར་བལྟ་བ་ནི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ངེས་པར་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ལ། བསམ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་སེམས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་། རྟག་ཆད་དུ་བལྟ་བའོ། །ཕྱོགས་མཐུན་པ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཞེ་སྡང་བ་དང་། རྨོངས་པ་གང་དག་དགེ་སྡིག་གི་འབྲས་བུ་མཐོང་ཆོས་སུ་མ་སྨིན། ལས་སྟོབས་པོ་ཆེ་བསགས་པའི་གང་ཟག་ལ་ལ་རེ་ཞིག་བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་སོ་ཟེར་དེ་ལྟ་བུས་ལས་འབྲས་ལ་འདེན་ནམ་མི་བདེན་ནམ་སྙམ་པ་བྱེད་པ་མང་བ་དེའང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ལོག་པར་བལྟ་བའི་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་བཤད་པ། ཀུན་ལ་འབྲས་བུ་བཞི་བཞིར་སྨིན་པའི་ཚུལ། །རྣམ་སྨིན་རྒྱུ་མཐུན་དབང་དང་བྱེད་པ་ལས། །ཞེས་ཡུལ་མི་དགེ་བ་དང་། ཀུན་སློང་མི་དགེ་བ་དང་། བསམ་སྦྱོར་མི་དགེ་བས་བསྐྱེད་པས་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་། དབང་ངམ་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་སྟེ་གསུམ་པོའི་སྟེང་དུ།
Chinese
希望即使无法忍受也能控制我，这是随顺品。 害心由两个支分圆满：所依是众生，以及对彼不断地想加害。 详细解释其差别：对其他众生嗔恨或愤怒，即是对彼不断想加害的九种事物：心想他曾加害我，正在加害我，将会加害我；以及心想他曾加害、正在加害、将会加害于任何作为我的朋友、悦意且想利益者；以及心想他曾利益、正在利益、将会利益于任何与我不和、不悦意、想加害、不想利益者。 从与先前的仇恨相关联，以对过去、现在和未来三种方式进行分别，从先迎接后推断的差别来说，对加害者极度厌恶的嗔恨心，对怨恨一再忆念，是愤怒心，对此极度不能忍受是傲慢心，心想杀死或殴打都可以的是怀恨心，被羞耻和过失压倒的是愚痴心，具有这五种法。 随顺品是：不喜欢利益而喜欢坏事聚集，以及修习与善良分离。 邪见由两个支分圆满：所依是不颠倒，即对因果之法确定不欺骗，以及想法颠倒，即是确定地认为善与非善的果报是没有的邪见，以及认为常断。 随顺品是：对法和特殊补特伽罗嗔恨，以及愚昧，那些善恶果报未成熟为现法，某些积累强大业力的人暂时投生善趣，说这样的人，对业果怀疑是否真实，这种情况多，这也是对因果邪见的随顺品。 现在讲说这些的果报。 对于一切，成熟四种果报的方式：异熟果、等流果、增上果和士用果。 由于以不善的对境、不善的意乐和不善的思行所生起，所以是异熟果，等流果，以及增上果或自主果，在这三种的基础上。
English
The thought of wishing to control me even when unbearable is an auxiliary factor. Harmful intent is perfected by two branches: the basis is sentient beings, and constantly thinking of tormenting them. To explain the distinctions in detail: being angry or wrathful towards other sentient beings, that is, the nine objects of constantly thinking of tormenting them: thinking that they have harmed me, are harming me, or will harm me; and thinking that they have harmed, are harming, or will harm any who are my friends, agreeable, and wish to benefit; and thinking that they have benefited, are benefiting, or will benefit any who are not in harmony with me, disagreeable, wish to harm, and do not wish to benefit. From being connected with previous grudges, distinguishing through the three ways of past, present, and future, from the distinction of anticipating and then judging, the mind of hatred that utterly despises the harmer, repeatedly remembering the resentment is the mind of anger, being utterly unable to bear it is the mind of pride, the mind of malice that thinks killing or beating would be acceptable, the mind of delusion that is overwhelmed by shame and faults, possessing these five qualities. The auxiliary factor is: not liking benefit and liking the accumulation of bad things, and cultivating separation from goodness. Wrong view is perfected by two branches: the basis is non-perversion, that is, certainty that the law of cause and effect is not deceptive, and the thought is perverted, that is, the wrong view of definitely thinking that there are no results of virtue and non-virtue, and viewing as permanent or nihilistic. The auxiliary factor is: being angry with the Dharma and special individuals, and ignorance, those whose results of good and evil have not ripened into visible phenomena, some who have accumulated powerful karma are temporarily born in happy realms, saying such things, doubting whether the results of karma are true or not, this situation is common, and this also becomes an auxiliary factor of wrong view regarding cause and effect. Now, explaining the results of these. The manner in which four results ripen for all: the result of complete maturation, the result similar to the cause, the dominant result, and the result of action. Since it is produced by an unwholesome object, an unwholesome intention, and unwholesome thoughts and actions, it is the result of complete maturation, the result similar to the cause, and the dominant or autonomous result, on top of these three.