Chinese
这些都是罪业。杀父、杀母等罪业深重，也可依于皈依三宝而忏悔。但损毁或诋毁、轻蔑佛像、佛经、佛塔，舍弃正法，诋毁大乘僧众，侵吞他们的财物等，因忏悔的对境已失，故无法用其他对治法补救。例如，灭火的对治法是水，如果把水倒在容器里，被火烧得连名字都没有了，那么就没有其他灭火的对治法了。因此，如果因三宝而造罪，必须依于三宝本身来净化。无论谁，损毁寺庙和佛塔等，都无法通过共同的忏悔来清净。必须建造比所毁坏的更大更多。如果自己无力做到，则应尽身语意三门，参与帮助他人建造。同样，对于买卖佛法、将佛法典籍作为抵押品、损毁经书等，也要建造双倍的。对于制造僧团分裂、掠夺僧众财物等，要从建立僧团、侍奉僧众、供养僧众等方面，从外到内，以具足四力的方式进行忏悔。火虽然是人的福德，但太近也会烧伤。如果不依靠三宝，就没有修法的因。依靠三宝，如果不保持正念，就会因学者的傲慢而舍弃佛法。舍弃佛法后，那些执着于此，如大象因身力而骄纵般的愚痴之人，就会在藏汉两地制造损毁佛像、佛经、佛塔等宗派偏见。经中说，因佛法而贫困所积累的业的果报是无法衡量、不可思议的。转生到无间地狱等大苦地狱，在那里又发生被火焚烧的劫难时，会前往其他世界的各大地狱，并在那里如前一样受苦，直至十方恒河沙数劫，都要感受此业，难以忍受。未经考察就轻率行事的人，对三宝的财物毫不在意。
English
These are all sins. Even the heavy sins such as killing one's father and mother can be confessed by relying on the Three Jewels. However, destroying or denigrating and despising the representations of body, speech, and mind, abandoning the sacred Dharma, denigrating the Mahayana Sangha, and appropriating their property, etc., cannot be remedied by other antidotes because the object of confession is lost. For example, the antidote for extinguishing fire is water, but if the water itself is poured into a container and dried up by the fire to the point where even its name is gone, then there is no other antidote for extinguishing the fire. Therefore, if sin arises from relying on the Three Jewels, it must be purified by relying on the Three Jewels themselves. Whoever destroys monasteries and stupas, etc., cannot be purified by common confession. One must build what was destroyed even greater and more numerous. If one is unable to do so oneself, one must involve oneself in helping others build with body, speech, and mind. Similarly, for buying and selling Dharma, using Dharma texts as collateral, and destroying scriptures, one must build twice as much. For causing division in the Sangha and plundering the Sangha's property, one must confess from the outside to the inside with the four powers complete, from establishing the Sangha, serving the Sangha, and making offerings to the Sangha. Fire, although it is a person's merit, burns if it is too close. If one does not rely on the Three Jewels, there is no cause for practicing the Dharma. Relying on them, if one does not maintain mindfulness, one abandons the Dharma due to the pride of scholars. Having abandoned the Dharma, those who are attached to it, like elephants inflated by their physical strength, create sectarian biases such as destroying representations of body, speech, and mind in both Tibet and China. The sutras say that the ripening of the karma accumulated by being impoverished by the Dharma is immeasurable and inconceivable. Having been born in the great hells such as Avici Hell, when a kalpa of being burned by fire occurs there, one will go to the great hells of other realms and suffer there as before, and will experience this karma for as many kalpas as there are grains of sand in the Ganges in the ten directions, which is difficult to endure. Those who act recklessly without examination do not care about the property of the Three Jewels.
Tibetan
པར་སྤྱོད་ཅིང་། དེའང་བླ་མ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་བྱེད་དང་། དཀོན་མཆོག་གི་དཀོར་གཉེར་བྱེད་པ་དག་ལ་ཁེ་ཉེན་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་མང་བའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་ཀྱང་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་དོན་རང་འདོད་ཀྱིས་དགག་པར་མི་བྱའོ། །ད་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་དག་གི་རྟེན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྣམ་གྲངས་སྨོས་ནས་རང་གི་དབྱེ་བ་དངོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཀུན་རྟོག་ལ། །རང་བཞིན་འབྲེལ་གྱུར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལས། །མཐའ་དག་བློ་ཡིས་ཐུག་པ་མ་མཆིས་ཀྱང་། །ལུས་ངག་ཡིད་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཅན། །སྤང་ བྱའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པ་བཅུར་གནས་པའི། །ཞེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྒོ་ལྔ་དང་། ཡིད་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ལས་མི་གསོག་ཀྱང་ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ལས་གསོག་པའི་སེམས་རྟོག །རིགས་པའི་ཚོར་བ་ནི་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་བདེ་བ། མི་འོང་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ། བར་མ་ལ་བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་རྒྱ་ཆེ་བ། ཆུང་བ། བར་མའོ། །དེ་ནས་འདུ་བྱེད་ལ་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་སྟེ། ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ལྔ་ནི། རེག་པ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ། ཚོར་བ། འདུ་ཤེས། སེམས་པའོ། །ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལྔ་ནི། མོས་པ། འདུན་པ། དྲན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་བོ། །དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་ནི། དང་པོ། ངོ་ཚ། ཁྲེལ་ཡོད་པ། བག་ཡོད་པ། བཏང་སྙོམས། མི་འཚོ་བ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ། འདོད་ཆགས་མེད་པ། ཞེ་སྡང་མེད་པ། གཏི་མུག་མེད་པ། ང་རྒྱལ་མེད་པའོ། །རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་ནི། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཉི་ཤུ་ནི། ཕྲག་དོག །སེར་སྣ། གཡོ་སྒྱུ། རྒྱགས་པ། རྨུགས་པ། རྒོད་པ། མ་དད་པ། ལེ་ལོ། གཡེང་བ། བག་མེད་པ། བརྗེད་ངས་པ། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ། འཚོ་བ། ངོ་ཚ་མེད་པ། ཁྲེལ་མེད་པ། ཁྲོ་བ། འཁོན་འཛིན། འཆབ་པ། འཆིག་པ་རྣམས་སོ། །འགྱོད་པ། གཉིད། རྟོག་པ། དཔྱོད་པ་སྟེ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོག་ཚོགས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ནི་བློས་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ལ། འདི་དག་རེ་རེ་བཞིན་ལས་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་རྣམ་གཞག་གྲགས་མི་ཆེ་ཡང་།་ ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུས་ ནས་རྣམ་པ་བཅུར་བསྟན་པ་ནི། མཛོད་ལས། དེ་ལས
Chinese
也应效仿。这是因为，对于喇嘛和僧众的办事人员，以及管理寺庙财产的人来说，只有不属于有巨大利害关系的方面才大多会参与，因此，对于圣天论师也曾发愿的事情，不应以自己的意愿来否定。现在，为了说明与身语意三者作为所依和能依相关联的一切因果的所依——心和心所的类别，并真实地显示各自的差别。对于除此之外的其他分别念，自性相关的有心和心所，虽然一切心识无法穷尽，但对于身语意作为所依和能依的，应断除的因果安住于十种行相中。这指的是之前所说的五根识，以及仅凭意识无法积累业，但染污意识能在阿赖耶识上积累业的心识分别念。理性的感受有三种：对于合意之境是乐受，不合意之境是苦受，中间状态是舍受。同样，对于认识也有三种：对境的执取广大、狭小、中间。然后，对于行蕴有五十一心所，相应的行蕴中，遍行五者是：触、作意、受、想、思。各别境五者是：欲、胜解、念、等持、慧。善心所十一者是：惭、愧、无放逸、舍、不害、极喜、无贪、无嗔、无痴、无我慢。根本烦恼六者是：贪、嗔、慢、无明、有身见、疑。近分烦恼二十者是：嫉妒、悭吝、谄诳、憍慢、昏沉、掉举、不信、懈怠、放逸、无惭、无愧、忿、恨、覆、恼。后悔、睡眠、寻、伺这四种是转变的。除此之外的八万四千种分别念是心识无法穷尽的。虽然这些分别念各自作为业和业果的安立不甚出名，但归纳于身语意三方面，显示为十种行相，如《俱舍论》中所说：从那
English
It should also be emulated. This is because, for the staff of lamas and monks, and those who manage temple property, only those aspects that do not belong to the aspects with huge interests and harms will mostly participate, therefore, for the things that Master Aryadeva also made aspirations for, one should not deny it with one's own intentions. Now, in order to explain the categories of the mind and mental factors, which are the basis of all causes and effects related to the three of body, speech, and mind as the basis and the based, and to truly show their respective differences. For all the other conceptualizations other than that, the mind and mental factors that are inherently related, although all consciousnesses cannot be exhausted, but for the body, speech, and mind as the basis and the based, the causes and effects that should be abandoned abide in ten aspects. This refers to the five sense consciousnesses mentioned earlier, and the mind consciousness conceptualization that only consciousness cannot accumulate karma, but the defiled consciousness can accumulate karma on the Alaya consciousness. There are three kinds of rational feelings: pleasure for the agreeable realm, suffering for the disagreeable realm, and equanimity for the middle state. Similarly, there are three kinds of perceptions: the grasping of the object is vast, small, and middle. Then, for the aggregate of formations, there are fifty-one mental factors, among the corresponding formations, the five omnipresent ones are: contact, attention, feeling, perception, and intention. The five object-determining ones are: desire, conviction, mindfulness, concentration, and wisdom. The eleven virtuous mental factors are: shame, embarrassment, non-carelessness, equanimity, non-harming, great joy, non-attachment, non-hatred, non-ignorance, and non-pride. The six root defilements are: greed, hatred, pride, ignorance, the view of the aggregates, and doubt. The twenty secondary defilements are: jealousy, stinginess, deceit, arrogance, torpor, excitement, disbelief, laziness, distraction, recklessness, forgetfulness, non-mindfulness, harming, shamelessness, lack of embarrassment, anger, resentment, concealment, and vexation. Regret, sleep, search, and analysis, these four are transformed. The eighty-four thousand conceptualizations other than these are inexhaustible by consciousness. Although the establishment of these conceptualizations as karma and karmic results is not very famous, they are summarized in the three aspects of body, speech, and mind, and shown as ten aspects, as stated in the Abhidharmakosha: From that