Tibetan
།དེ་ལྟ་ནའང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་གཉིས་གའི་ཚུལ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ནས་གཞལ་ན་མཉམ་པ་མེད་པའི་དཔེར། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་རྡུལ་དང་། རྒྱ་མཚོ་བ་གླང་རྨིག་རྗེས་ཆུ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་སངས་རྒྱས་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱད་དེ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེའང་ས་བཅུའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་རྒྱུན་མཐའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་སྤངས་ན། ས་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ལ་འགྲོ་ཞིང་། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་མ་གཞག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འཕགས་པའི་ལམ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལྔ་སྟེ། གཉེན་པོའི་གཉིས་དང་། སྤངས་པའི་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་དང་། ལུས་འཛིན་པའི་དང་པོ། གཉེན་པོའི་གཉིས་ནི་ས་དགུ་པོའི་དྲི་མ་སྤོང་བའི་ལྟོས་ནས། སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་སྦྱོར་བ་དང་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཉིས། རྟེན་གྱི་གཉེན་པོ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ། ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །དེའང་སའི་སྔོན་རོལ་རང་རྒྱུད་པ་དེ་ས་དངོས་ཀྱི་སྤང་བྱའམ། གེགས་སུ་གྱུར་བ་སྤོང་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་དང་། ས་དེ་དངོས་དང་པོར་སྐྱེ་བཞིན་པས་དྲི་མ་ངོ་སྐལ་དེའི་ས་བོན་དངོས་སུ་སྤངས་པས་ནི་བར་ཆད་མེད་ལམ་མོ། །ས་དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་གནས་སའི་དངོས་གཞི་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་མོ། །སའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ཡོན་ཏན་ཁྱད་ཅན་ཐོབ་ནས་ས་གོང་མར་བགྲོད་བཞིན་པ་ནི་ཁྱད་ པར་གྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷན་སྐྱེས་ཉོན་སྒྲིབ་མ་ལུས་པ་སྤངས། བསྒོམ་སྤངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཤེས་སྒྲིབ་ངོ་སྐལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རགས་པ་སྤངས། ཕྲ་བ་སྤངས་བཞིན་པ་ལ་འཇུག་པའོ། །དབྱེ་ན་བཞི་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་སྟེ་དྲུག ཁམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་འདོད་པའི་དྲུག་པོ་དེའི་སྟེང་དུ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སུ་ཁོང་ཁྲོ་ལས་གཞན་པ་ལྔ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་པོ་དང་བསྡོམས་པས་བཅུ་དྲུག་གོ །སའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འདོད་པ་ན་དྲུག །བསམ་གཏན་བཞི་པོ་རེ་རེར་ལྔ་ལྔ། གཟུགས་མེད་བཞི་པོ་རེ་རེར་ལྔ་ལྔ་སྟེ་བསྡོམས་པས་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་གོ །ས་དང་ཆེ་འབྲིང་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འདོད་པ་དང་། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞི་སྟེ་ས་དགུ་ན་འདོད་ཆགས་ཆེ་འབྲིང་དགུ་དགུ་སྟེ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་ཡོད་པ་བཞིན་དུ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་མཐར་འཛིན་པའི་བལྟ་བ་སྟེ་རེ་རེ་ལའང་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་བ་ཚན་ལྔ་བསྡོམས་པས་བཞི་བརྒྱ་དང་ལྔའི་སྟེང་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པའི་ཁོང་ཁྲོ་ཆེ་འབྲིང་དགུ་བསྣན་པས་བཞི་བརྒྱ་དང་བཅུ་བཞི་ཡོད་པ་དེ་དག་སྦྱོར་བ་དང་། བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་། རྣམ་གྲོལ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་བཞིས་སོ་སོར་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ས་དང་པོའི་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ས་གཉིས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་སྟོང་འགྱུར་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར་ས་གསུམ་པར་བརྒྱ་སྟོང་འགྱུར་དང་། ས་བཞི་བ་ལ་ཁྲག་ཁྲིག་འགྱུར་དང་། ས་ལྔ་པ་ལ་ཁྲག་ཁྲིག་སྟོང་དང་། ས་དྲུག་པ་ལ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དང་། ས་བདུན་པ་ལ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དང་། ས་ བརྒྱད་པ་ལ་སྟོང་གསུམ་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་སྙེད་དང་། ས་དགུ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གྲངས་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་རྡུལ་ཕྲ་བ་སྙེད་དང་། ས་བཅུ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་རྡུལ་ཕྲ་བ་སྙེད་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་ཞིང་། བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གསལ་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཁམས་ཀྱི་སྟེང་གི་སྒྲིབ་པ་བྲལ་སྟོབས་ལས་སྔོན་མེད་གསར་དུ་མཐོང་བའམ། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དྲང་ངེས་གཉིས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་འབྱུང་བར་སྣང་སྟེ། འདིར་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་བཤད་ཅིང་། རྒྱུད་བླ་མའི་དགོངས་པའང་དགོངས་གཞི་སྟོང་ཉིད་དང་། དགོས་པ་སྐྱོན་ལྔ་སྤང་ཕྱིར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་འབྲེལ་བའི་རིག་པའི་དཔྱད་པ་རྣོན་པོས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཏམ་དྲང་དོན་དུ་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་བདེ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེའི་དགོངས་གཞི་ནི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དེ། དགོས་པ་རྒྱུད་བླར། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། ཡང་དག་མི་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་བསྐུར། །བདག་ཆགས་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་སྤོང་བའི་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་བསལ་ཞིང་། །བདག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་
Chinese
即便如此，就行为和作者二者的方面而言，如果从如来功德的角度衡量，那是无与伦比的例子。虽然如此，就像尘土和，大海与牛蹄迹之水，有什么差别呢？佛陀和，菩萨的差别就是那个。如是说。也就是说，十地的前一刹那有细微的所知障，如果用像常断金刚一样的等持无间道断除，那么，地的第二个刹那，用解脱道达到究竟，佛陀就只前往法界，并且具有恒常处于等持等功德。像那样的圣道有五种差别法，即对治的两种，断除的，功德的，和受生的第一种。对治的两种是从断除九地垢染的角度来说的，断除的对治是加行道和无间道两种，所依的对治是解脱道，延长相续的对治是殊胜道。也就是说，地之前的自续是地本身的所断吗？断除成为障碍的是加行道，地本身第一次生起，从而实际断除垢染的种子是无间道。地的第二个刹那，安住地的实际是解脱道。地的随后，获得殊胜功德，从而前往上地是殊胜道。断除的差别是，断除了见断的自性，俱生烦恼障全部，断除了修断的自性，所知障的实际部分的粗大，进入正在断除细微部分的状态。如果分类，有四种，从自性的角度来说，贪欲，嗔恚，我慢，无明，坏聚见，边执见，共六种。如果从界的角度分类，在欲界的六种之上，上二界中除了嗔恚之外的五种各有五种，共十种，加起来共十六种。如果从地的角度分类，欲界有六种，四个禅定各自有五种，四个无色界各自有五种，加起来共四十六种。如果从地和大小的角度分类，欲界和，四个禅定和四个无色界，即九地中，贪欲有大中小九种。
English
Even so, in terms of both action and agent, if measured from the perspective of the qualities of the Tathagata, it is an unparalleled example. Although it is so, like dust and, the ocean and the water in a cow's hoofprint, what is the difference? The difference between a Buddha and a Bodhisattva is just that. As it is said. That is to say, the first moment of the tenth bhumi has subtle obscurations of knowledge, and if they are removed by the uninterrupted path of samadhi like the constant vajra, then, in the second moment of the bhumi, the Buddha goes only to the realm of dharma by attaining the ultimate through the path of liberation, and possesses qualities such as always being in equipoise. Such a noble path has five distinctive dharmas, namely, the two of antidotes, the one of abandonment, the one of qualities, and the first of embodiment. The two antidotes are from the perspective of abandoning the stains of the nine bhumis, the antidotes of abandonment are the two, the path of application and the uninterrupted path, the antidote of reliance is the path of liberation, and the antidote of prolonging continuity is the path of distinction. That is to say, is the self-continuum before the bhumi what is to be abandoned by the bhumi itself? Abandoning what has become an obstacle is the path of application, and the actual seed of the stain is abandoned when the bhumi itself is first born, which is the uninterrupted path. The actual basis of the bhumi in the second moment of the bhumi is the path of liberation. Subsequently, obtaining special qualities and proceeding to the higher bhumi is the path of distinction. The distinction of abandonment is that the nature of what is to be abandoned by seeing, all innate afflictive obscurations, are abandoned, and the nature of what is to be abandoned by meditation, the gross part of the actual parts of the obscurations of knowledge, are abandoned, and one enters the state of abandoning the subtle parts. If classified, there are four types: from the perspective of nature, desire, anger, pride, ignorance, view of the transitory collection, and view of holding to extremes, totaling six. If classified from the perspective of realms, in addition to the six in the desire realm, in the two upper realms, the five other than anger each have five, totaling ten, which together make sixteen. If classified from the perspective of bhumis, there are six in the desire realm, each of the four dhyanas has five, and each of the four formless realms has five, totaling forty-six. If classified from the perspective of bhumis and size, the desire realm and, the four dhyanas and the four formless realms, that is, in the nine bhumis, desire has nine types, large, medium, and small.
Chinese
就像有八十一种一样，我慢、无明、坏聚见、边执见，每一个又分为九个，所以八十一种，五类加起来四百零五之上，加上只有欲界才有的九种大中小愤怒，共有四百一十四种，这些通过加行道、无间道、解脱道和殊胜道四种途径分别断除。功德的差别是，第一地的十二个百数，在第二地每一刹那都显现为千倍。这样，第三地为百千倍，第四地为万万倍，第五地为万万千倍，第六地为万万百千倍，第七地为亿万万百千倍，第八地为三千大千世界百千俱胝的极微尘数，第九地为无量佛土百千俱胝微尘数，第十地显现与不可说亿万万百千俱胝微尘数相等的功德，并且在每一个毛孔中都清晰地显现佛土，同时为了利益众生而示现十二行等。这样的功德，也是从界之上的障碍去除的力量而新出现的，或者与此相反的差别，似乎是从如来藏分为不了义和了义两派的观点中产生的。这里暂且月称论师将如来藏解释为了义，如果将《宝性论》的观点转为以空性为意图，以断除五种过失为目的的一方，那么对于以与八识聚相关的敏锐智慧分析，承认不退转法轮之语为了义的宗派来说是安乐的。这样，它的意图是法性离戏论本身，必要在于《宝性论》中：怯懦轻蔑劣有情，不执正法舍正法，贪著我执增上五过失，为断除彼等而宣说。消除上述五种过患，并且对自我产生执着。
English
Just as there are eighty-one, pride, ignorance, the view of the aggregates, and the view of clinging to extremes, each divided into nine, so eighty-one, the five categories added together, above four hundred and five, plus the nine major, medium, and minor angers that only exist in the desire realm, there are a total of four hundred and fourteen, which are abandoned separately through the four paths of application, immediate, liberation, and special. The difference in qualities is that the twelve hundreds of the first ground manifest as a thousandfold in each moment on the second ground. Thus, the third ground is a hundred thousandfold, the fourth ground is a millionfold, the fifth ground is a million thousandfold, the sixth ground is a million hundred thousandfold, the seventh ground is a billion million hundred thousandfold, the eighth ground is the number of extremely fine dust particles in a three-thousandfold great thousand world multiplied by a hundred thousand kotis, the ninth ground is the number of fine dust particles in countless Buddha lands multiplied by a hundred thousand kotis, and the tenth ground manifests qualities equal to the number of fine dust particles in inexpressible billions of millions of hundred thousand kotis of Buddha lands, and in every pore, Buddha lands are clearly manifested, and twelve deeds, etc., are shown simultaneously for the benefit of sentient beings. Such qualities are also newly seen from the power of removing the obscurations above the realm, or the opposite difference, which seems to arise from the view of the Tathagatagarbha being divided into provisional and definitive meanings. Here, for the time being, Master Chandrakirti explains the Tathagatagarbha as definitive, and if the view of the Uttaratantra is turned to the side of intending emptiness and aiming to eliminate the five faults, then for those who analyze with sharp wisdom related to the eight consciousnesses and acknowledge the words of the irreversible wheel of Dharma as definitive, it is comfortable. Thus, its intention is the nature of reality itself, free from elaboration, and the necessity is in the Uttaratantra: "To dispel the five faults of being timid, despising inferior beings, not grasping the correct Dharma, abandoning the correct Dharma, and excessive attachment to self, it is taught for the purpose of abandoning them." Eliminating the above five faults and clinging to self.