Tibetan
འི་སར་བཞག་སྟེ། ལམ་འདི་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལྔ་དང་ལྡན་པར་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་བཤད་དེ། གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ལ་སུན་འབྱིན་པའི། སྤོང་བའི། རྟེན་གྱི། ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོ་བཞི་དང་། སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་དང་མངོན་གྱུར་ཉམས་སྨད་པ་དང་། བྱིས་པའི་ཕོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་དང་། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཆ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྤྱན་དང་། མངོན་ཤེས་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཚོགས་ལམ་ལས་འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་དང་བསྒོམས་བྱུང་དུ་འདྲ་ཡང་། མཐོང་ལམ་ལ་ཉེ་རིང་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་དྲོད་བརྟན་མི་བརྟན་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པར་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། བར་ཆད་མེད་ན་མཐོང་བའི་ལམ་ཆེས་ཉེ་བར་འབྱུང་ཞེས་པ་འདིའི་ཁྱད་པར་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་གཉིས་པོ་ནི། །ཟུང་དུ་འཇུག་ཅིང་འདུ་འབྲལ་མེད། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་པོའི་སར། ། ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མངོན་སུམ་མཐོང་། །ཞེས་སྨོས་ནས། གང་གི་ཚེ་ཆོས་མཆོག་གི་རྗེས་ཐོགས་དེ་ཉིད་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་གང་ཡང་རུང་བའི་ལུས་ཀྱི་རྟེན་ལ་བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ལ་ཞུགས་པས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བློ་གྲོས་རབ་གནས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། འདོད་པ་དང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་བུ་རྣམས། ལས་བྱེད་པ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དྲུག་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་གོ །ཞེས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་ཆ་ཕན་ཚུན་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་ཅིང་། ས་དང་པོའི་བདེན་པ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཡང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ས་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་སའི་མཐོང་སྤངས་དང་། འཕགས་པའི་སྒོམ་སྤངས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་ངོ་བོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི་བསྒོམ་ལམ་དང་མི་སློབ་པའི་ལམ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། དབྱེ་བ། ཁྱད་ཆོས་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བཟོད་དང་ཆོས་ཤེས། རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་ཏེ་བཞི་ཚན་བཞི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱ་རུང་དུ་མཚོན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་གང་ཞིག་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམ་ ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་བོ་རེ་རེ་ལའང་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ། ཆོས་ཤེས་པ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་ཚན་གཉིས་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ་རྒྱན་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། །བཟོད་ཤེས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི། །ཞེས་སོ། །སའི་དབང་དུ་བྱས་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་པོར་མངོན་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བ་དང་། གཞན་དོན་གྲུབ་པར་མཐོང་བའི་དགའ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྔོན་ཆད་མ་མྱོང་བ་ཐོབ་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་ཉེ་བ་དང་། སོགས་ལེའུ་དྲུག་པར་དྲངས་པ་ལྟར་དང་། གསུམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་བདེན་བཞིའི་རིམ་པ་རེ་རེ་ལའང་ཆོས་བཟོད་ལ་སོགས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་སོ། །བཞི་པ་ལ་ནས་གསེས་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་དང་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བཏགས་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤངས་ཡིན་པས་དེའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ཆོས་བཟོད་བཞི་ནི་བར་མེད་པའི་ལམ་མོ། །ཆོས་ཤེས་བཞི་ནི་རྟེན་གཉེན་པོ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་མོ། །རྗེས་བཟོད་བཞི་དང་རྗེས་ཤེས་བཞི་ནི་ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་ལམ་མོ། །དེའང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་གྱི་ཆོས་ཤེས་པ་བཞི། བློ་རྫས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་བདེན་བཞིའི་ལྡོག་ཆས་གཞིར་ཕྱེ་བ་བཞིན་དུ། རང་རང་གི་རྗེས་བཟོད་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་ པའང་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ངོ་བོ་དང་རྣམ་གྲངས་གཉིས་ལས་ངོ་བོ་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང་། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན། །དེར་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི
Chinese
被安置于此。安住于此道的菩萨虽然是凡夫，然《圣宝云经》中说，其具有五种殊胜功德：对治的殊胜是能破斥的、能断除的、所依的、延长的四种对治；断除的殊胜是断除烦恼的种子和现行，以及完全脱离孩童的一切贫乏；证悟的殊胜是从修生分上证悟二无我；功德的殊胜是具有三摩地、眼、神通、神变等众多功德；超胜资粮道的殊胜是，虽然与大资粮道的境地和修生相似，但在接近见道和智慧的暖相稳不稳定上存在差别，《八千颂大疏》中说：“无有障碍则见道最为邻近”，应知这是此处的差别。获得见道之后二者：双运且无有分离，极喜第一地，法性真谛现量见。如是说后，无论何时，随顺殊胜法的那一刻，在五趣轮回中任何一者的身体所依上，思维的所依是第四禅定，以出世间的智慧，进入远离一切戏论的真如，因此称为获得见道，即获得无尘无垢的法眼。如是《慧胜请问经》中说：欲界和色界中行走的诸天之子们，九十六俱胝那由他有情对诸法获得无尘无垢清净的法眼。彼时，空性和慈悲的体性相互无有隔阂地双运，虽然在初地现量见到法性真谛，但并非如极度清净的第八地等一样如实见到自性，因为具有自地的见断和圣者的修断之障。此外，若从自性方面来说，有因、果、体性三者，第一是，大乘资粮加行道，第二是修道和无学道二者，第三是
English
are placed in this state. Although the Bodhisattva who abides on this path is an ordinary being, the "Noble Cloud of Jewels Sutra" states that they possess five special qualities: The special qualities of antidotes are the four antidotes of refutation, abandonment, reliance, and prolongation; the special qualities of abandonment are the abandonment of the seeds and manifestations of obscurations, and complete freedom from all the poverty of children; the special qualities of realization are the realization of the two selflessnesses from the aspect of arising from meditation; the special qualities of qualities are the possession of many qualities such as samadhi, eyes, superknowledges, and magical powers; the special qualities of surpassing the accumulation path are that although they are similar to the state of the great accumulation path and arising from meditation, there is a difference in the proximity to the seeing path and the stability of the warmth of wisdom. The "Great Commentary on the Eight Thousand Verses" states, "If there are no obstacles, the seeing path will be very close." This should be understood as the difference here. After obtaining the seeing path, the two are: united and without separation, in the first Joyful Ground, the truth of Dharma-nature is directly seen. Having said this, whenever one follows the supreme Dharma, at that very moment, relying on the body of any of the five realms of existence, the reliance of thought is the fourth dhyana. With transcendent wisdom, one enters the suchness that is free from all elaboration, and therefore it is called obtaining the seeing path, which is obtaining the Dharma eye that is without dust and defilement. As it is said in the "Sutra Requested by Sagacious Intellect": "The sons of gods who dwell in the desire and form realms, ninety-six kotis of nayutas of beings obtain the Dharma eye that is without dust, without defilement, and completely pure with respect to all dharmas." At that time, the nature of emptiness and compassion are united without any separation, and although the truth of Dharma-nature is directly seen on the first ground, it is not seen as it is in its own nature, like the extremely pure eighth ground and so on, because it possesses the obscurations of abandonment by seeing and abandonment by meditation of the noble ones in its own ground. Moreover, if we speak in terms of its nature, there are three aspects: cause, result, and essence. The first is the path of accumulation and junction of the Great Vehicle. The second is the path of meditation and the path of no more learning. The third is
Chinese
般若波罗蜜多的体性、所依、分类、特点四者中，第一点是：大乘的法忍和法智，后忍和后智，这四组四转，可以安立为大乘见道。大乘加行道圆满之后，由它所摄持的善，成为大乘出世间道，第一刹那生起于相续的因。第二点是：对于四圣谛的每一个，都有法智忍、法智、后智忍、后智这四种，总共八组二转。如《现观庄严论》中说：对于苦等谛，法智及后智，忍智十六刹那。如果从地的角度来说，第一次现证出世间智慧时，接近菩提，并且获得前所未有的广大喜悦，因为见到利益他人的事业成就，所以非常欢喜。如该论中说：也接近菩提等，如第六品所引。第三点是：苦、集、灭、道四谛的次第中，每一个都具有法忍等十六刹那的自性。第四点分为五部分，第一部分有对治的差别和断除的差别两种，第一种是：如《宝性论》中说：悭吝等分别念，称为烦恼的障碍。执著三轮的分别念，称为所知障。因此，所有俱生烦恼障都是见道所断，所以从根本上断除其种子的对治差别，法忍四者是无间道。法智四者是所依对治解脱道。后忍四者和后智四者是具有特殊性的渐远对治道。也就是说，苦、集、灭、道的法智四者，如同一个智慧的本体，以四谛的差别作为基础来区分一样，各自的后忍和后智也是一样的。第二，断除的差别分为体性和分类两种，体性如《中边分别论》中说：显示烦恼障和所知障两种。在那里，一切障碍都是，当它灭尽时
English
The nature, basis, classification, and characteristics of Prajñāpāramitā, among the four, the first is: The Dharma-kṣānti and Dharma-jñāna, Anvaya-kṣānti and Anvaya-jñāna of the Mahāyāna, these four sets of four cycles, can be designated as the Path of Seeing of the Mahāyāna. After the completion of the Mahāyāna's Path of Application, whatever virtue is encompassed by it becomes the cause for the first moment of the Mahāyāna's transcendental path of meditation to arise in the continuum. The second is: For each of the four noble truths, there are Dharma-jñāna-kṣānti, Dharma-jñāna, Anvaya-jñāna-kṣānti, and Anvaya-jñāna, four each, totaling eight sets of two cycles. As stated in the Ornament: For truths such as suffering, Dharma-jñāna and Anvaya-jñāna, Sixteen moments of forbearance and wisdom. If considered from the perspective of the ground, at the time of first manifesting transcendental wisdom, one is close to enlightenment, and one obtains great joy never before experienced, because one sees the accomplishment of benefiting others, so one is extremely delighted. As stated in that same text: Also close to enlightenment, etc., as quoted in chapter six. The third is: In the order of the four truths of suffering, origin, cessation, and path, each one possesses the nature of sixteen moments such as Dharma-kṣānti. The fourth is divided into five parts, the first part has two types: the difference in antidote and the difference in abandonment, the first of which is: As stated in the Ratnagotravibhāga: Whatever conceptual thoughts such as miserliness, are considered obscurations of afflictions. Whatever conceptual thoughts about the three spheres, are considered obscurations of knowledge. Therefore, all co-emergent afflictive obscurations are to be abandoned on the path of seeing, so the difference in antidote that eradicates their seeds from the root, the four Dharma-kṣānti are the immediate path. The four Dharma-jñāna are the dependent antidote liberation path. The four Anvaya-kṣānti and the four Anvaya-jñāna are the gradually distancing antidote, the path with special characteristics. That is, the four Dharma-jñāna of suffering, origin, cessation, and path, just as the essence of one wisdom is divided based on the distinctions of the four truths, the Anvaya-kṣānti and Anvaya-jñāna of each are also the same. Second, the difference in abandonment is divided into two types: nature and enumeration, the nature is as stated in the Madhyāntavibhāga: The two obscurations, afflictive obscurations and obscurations of knowledge, are shown. There, all obscurations are, when it is exhausted