Tibetan
་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྲུབ་མཐས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་མཐས་གཞལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་གཞལ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་མཐའ་དབུས་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་རང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས་སྔ་རབས་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དར་གྱི་སྲིན་བུ་ལ་འཆིང་བྱེད་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ཆུས་འཆིང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ལང་ཀའི་མདོ་ལས། དངོས་པོར་ཤེས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པ། །ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །བྱིས་པ་མཚམས་སྦྱོར་མི་མཁས་པ། །རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དམན་པས་འཆིང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་གནས་པའང་། སྐྱེ་མེད་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་འགག་མེད་གཤིས་ལ་གྲུབ་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། །སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་ཡིན་པས། །མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་འགག །ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་འབྱུང་བ་དང་། རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་དང་། གནས་མ་མཆིས་པ་དང་། དངོས་པོ་མ་མཆིས་པ་དང་། རྣམ་པར་རིག་པ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་དུ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང་། དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གཉིས། རྟག་ཆད་གཉིས། འགྲོ་འོང་གཉིས་ཏེ་མེད་པ་དྲུག །ཐ་དད་པ་དང་དོན་གཅིག་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་མིན་པ་གཉིས་རྣམས་ལས་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །འགག་པ་ མེད་ཅིང་སྐྱེ་མེད་པ། །ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མན། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞིར་བསྟན་པ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གནས་མ་མཆིས་པའི་དོན་ལས་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གནས་མེད་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་གནས་ནི་མིག་སོགས་དྲུག །དམིགས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ། རྩ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་བག་ཆགས། གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་བཞི་པོ་དེ་དག་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཀྱང་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཐར་བར་གྲོལ་བར་འདོད་ན། འདོད་པའི་ཡན་ལག་བཅད་ལ་སེམས་གཉིས་སུ་མི་བས
Chinese
虽然以无有、常断等意义的宗义确定，必须进入无自性的意义，但以宗义衡量之识和所衡量之法相的角度来说，有些前代人认为，那不住于边或中央的宗义存在于自己的言语概念和执着之境中，这并不好。如蚕作茧自缚一般，《楞伽经》中说：“执著于知物的声音，犹如蚕一般。孩童不善于连接，因自己的宗义低下而束缚。”因此，一切法的自性安住于缘起，是无生之实相，故成立于不灭之体性中。入二谛论中说：“前者是后者的因，因无生故不灭。”此句之义为一切法从原始以来不生涅槃，无自性，无处所，无事物，无有识，慈氏怙主已确定。而且仅仅从缘起的角度，互相观待而成立的道理是，如此生灭二者，常断二者，来去二者，即无有六者。不同和相同，以及非二者，从这八边之戏论寂灭的道理。《中观根本慧论》中说：“以何缘起法，不灭亦不生，不断亦不常，不来亦不去，不异亦不一，息灭诸戏论。”如此观待成立，但在胜义谛中，远离生住灭三者的道理，可以从唯识者的识不住处之意义中得知。《六十正理论》中说：“无处所，无所缘。”意思是说，唯识者的处所是眼等六根，所缘是色等境，根本是阿赖耶识习气，住处是了别识，这四者仅仅是缘起而互相观待成立，但经中说：“一切法无阿赖耶识。”以及《法王经》中说：“种姓之子，若欲解脱，当断除贪欲之支，不应二心。”
English
Although it is determined by tenets with meanings such as non-existence, permanence, and annihilation, and one must enter the meaning of selflessness, from the perspective of the mind that measures with tenets and the characteristics of what is measured, some ancient people thought that the tenet that does not abide in either extreme or center exists in its own words, concepts, and objects of attachment, which is not good. Like a silkworm binding itself with its own silk, the Laṅkāvatāra Sūtra says: "Clinging to the sound of knowing things, is like a silkworm. Children are not skilled in connecting, and are bound by their own inferior tenets." Therefore, the nature of all dharmas abides in dependent arising, which is the reality of non-arising, and thus is established in the nature of non-cessation. The Two Truths states: "The former is the cause of the latter, and because it is unborn, it does not cease." The meaning of this verse is that all dharmas from the beginning do not arise in nirvāṇa, are without self-nature, without place, without things, and without consciousness, which the Protector Maitreya has determined. Moreover, the way in which they are mutually dependent and established only from the perspective of dependent arising is that there are six non-existences: arising and ceasing, permanence and annihilation, coming and going. Difference and sameness, and neither of the two, from these eight extremes, the way in which the proliferation is pacified. The Root Wisdom says: "Whatever arises dependently, does not cease and does not arise, does not end and is not permanent, does not come and does not go, is neither different nor the same, pacifies all proliferation." Such dependent establishment, but in the ultimate truth, the way of being free from the three states of arising, abiding, and ceasing, can be known from the meaning of the consciousness of the mind-only practitioners not abiding. The Sixty Stanzas of Reasoning says: "There is no place, no object." This means that the place of the mind-only practitioners is the six senses such as the eye, the object is the objects such as form, the root is the alaya consciousness and habitual tendencies, and the dwelling place is the consciousness, these four are merely dependently arising and mutually dependent, but the sutra says: "All dharmas have no alaya consciousness." And the King of Dharma Sutra says: "Son of good family, if you wish to be liberated, cut off the branch of desire and do not have two minds."
Tibetan
མ། གཅིག་ཏུ་བསམས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་སེམས་བཏང་ངོ་། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ན་སྟོང་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འགྲོ་བའང་མེད། །འོང་བའང་མེད། བླང་བའང་མེད། དོར་བའང་མེད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པ་འདིའི་མིང་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་པས་ཕྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་རིག་དང་། ནང་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་གཉིས་ཀ་བརྟག་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཁས་ལེན་གྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་བསམ་བྱུང་གི་མཐའི་ཤེས་རབ་བློ་ལས་འདས་ཤིང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མར། ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བུད་མེད་མོ་གཤམ་ལ། ཁྱེད་ཀྱི་བུ་ནི་གང་ ཡིན་དྲིས། །དེ་ལ་དེ་ནི་ཡོད་མིན་པས། །སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་འཁོར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། །སྣང་ཡུལ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་མཁའ། །རི་དང་ནགས་ཚལ་ཁང་བུ་བརྩེགས། །འདུ་བྱས་རྒྱུ་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །འཁོར་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཡིན། །འདི་ལྟར་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གསུངས་པ་དེས། ཐོག་མར་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ལུགས་བསལ་བའི་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་བ་དང་ཕྱི་ནས་གསུང་རབ་ཟབ་མོའི་དོན་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྤོང་བ་ཉིད་དེ། འདིར་རེ་ཞིག་འཁོར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཅན་དག་ནི་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་ཡེངས་ཐབས་ཀྱི་དུས་སྣང་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཀུན་གཞི་དང་། གསལ་སྣང་ལ་དེར་འཛིན་མི་འཇུག་པ་དེའི་རྣམ་ཤེས། དེ་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ལ་དགག་བསྒྲུབ་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བས་རྣམ་ཤེས་བདུན་དུ་བཏགས་པའི་འཁྲུལ་ངོ་ལ་འབྱུང་བ་ལྔ་དང་། རི་དང་། ནགས་ཚལ་དང་། ཁང་བརྩེགས་དང་། རྫམ་དང་། སྣམ་བུ་དང་། རེ་ལྡེ་དང་། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་དང་། ཞོ་ལས་མར་བསྐྱེད་པ་ཇི་བཞིན་དུ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་བེམ་པོ་མཐའ་དག་ནི་ཕྱིའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྟེ། གཅིག་ལ་གཅིག་བལྟོས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱུང་བའོ། །དེ་སྐད་དུ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ། ཇི་ལྟར་འཛིན་པའི་གོང་བུ་ལས་རྫ་མ་བྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐག་ལས་སྣམ་བུ་དང་། རྩི་སྐྱང་ལས་རེ་ལྡེ་དང་། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་ད
Chinese
玛。一心想着，舍弃有和无的心。心的自性是空性。心的自性既没有去，也没有来，没有取，也没有舍。什么都没有的这个名字是菩提。因此，外境所取的识和内境所执的识，两者都经不起观察。自性空性的法性，所有承认的戏论都自然寂灭，是超越思虑边际的智慧，超越了思维，远离了言说、思维、表达。如龙树菩萨的《中观宝鬘论》所说：所承认的事物，即使是极微尘许也不存在，因为本来就没有产生，就像石女的儿子一样。例如，对于石女，询问你的儿子在哪里。因为她没有儿子，所以无法回答。如是。第二，轮回的缘起是：显现的境，地、水、火、风、空，山、森林、楼房，一切都从造作的因产生。轮回是缘起。如此，《楞伽经》等甚深经典中，有关于阿赖耶识的意旨，首先是为了消除外道宗义的重大意义而引导，之后，精通甚深经义的智者们会避免执着于阿赖耶识的存在。在此，暂且说轮回的缘起，是指在无分别、散乱的意识状态下，执着显现境的阿赖耶识，以及不让明亮显现产生执着的识。它在五根的对境上，以否定、肯定、取、舍的缘起，被假名为七识的错觉。五大种、山、森林、楼房、陶器、布匹、油、从种子生出苗芽、从酸奶中提炼出酥油一样，一切从造作之因产生的物质，都是外在的缘起，是互相依赖的方式产生的。如《楞伽经》所说：大慧，就像从泥团中产生陶器一样，从线产生布匹，从漆树脂产生油，从种子生出苗芽
English
Ma. Thinking with one mind, abandon the mind of being and non-being. The nature of the mind is emptiness. The nature of the mind neither goes nor comes, neither takes nor abandons. The name of this which has nothing is Bodhi. Therefore, both the consciousness that grasps external objects and the consciousness that clings to internal objects cannot withstand scrutiny. The nature of reality, which is emptiness in its own nature, is such that all elaborations of acceptance are naturally pacified. This is wisdom beyond the limits of thought, beyond thinking, and free from speech, thought, and expression. As Nāgārjuna's Ratnāvalī says: The entity that is accepted does not exist even as a tiny particle, because it has never been produced from the beginning, like the son of a barren woman. For example, to a barren woman, one asks, 'Where is your son?' Since she does not have one, she is unable to speak. So it is. Secondly, the dependent arising of samsara is: the appearing objects, earth, water, fire, wind, space, mountains, forests, buildings, all arise from fabricated causes. Samsara is dependent arising. Thus, in profound sutras such as the Laṅkāvatāra Sūtra, the teachings concerning the ālaya-vijñāna (storehouse consciousness) are intended to first lead to the great meaning of refuting the tenets of the Tirthikas (non-Buddhists), and later, those learned in the profound meaning of the scriptures will avoid clinging to the existence of the ālaya-vijñāna. Here, for the moment, the dependent arisings of samsara refer to the ālaya-vijñāna that grasps the appearing objects during states of non-conceptual, distracted consciousness, and the consciousness that does not allow clinging to arise in clear appearances. It is on the objects of the five senses, through the dependent arising of negation, affirmation, grasping, and clinging, that the illusion of the seven consciousnesses is labeled. The five elements, mountains, forests, buildings, pottery, cloth, oil, sprouts from seeds, and butter extracted from yogurt, all material things that arise from fabricated causes are external dependent arisings, arising in a manner of mutual dependence. As it is said in the Laṅkāvatāra Sūtra: Great Wisdom, just as pottery arises from a lump of clay, so too cloth from thread, oil from resin, and sprouts from seeds.