Tibetan
།སྟོང་པ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རེ་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་དེ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་གཤིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་འོངས་ལ། །གང་དུའང་མ་སོད་མི་གནས་པ། །གཤིས་ལ་གནས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་ལྟར། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་ཤར། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ། །དབུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེ་ལ་སྣང་བ་ནི་བསླུ་ཞིང་རྫུན་པ། །སྲིད་པ་ནི་གཡོ་ཞིང་འདུ་བྱེད་ལ། །འཁོར་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་རང་རྒྱུད་ལྡན། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་རང་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་མིང་གི་གདགས་པ་ཉིད་དེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་འོངས་པ་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་དུ་གང་དུའང་གནས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་སྟེ་ད་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མར་གང་དུ་འགྲོ་བའང་མེད་པས་མི་འབྱུང་བ་སྟེ་མ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ལས། ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དུས་གསུམ་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པ་དག་སྟེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་བར་ དུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་འཁྲུལ་གཞི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་མེད་དེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་གཟུགས་རྣམས་མེ་ལོང་ལ། །གཅིག་དང་གཞན་རྣམས་རྣམ་སྤངས་པར། །སྣང་ཡང་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ཀའི་གཞུང་ཆེ་ཆུང་རྣམས་སུ། བདེན་པར་མེད། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད། དེ་ཁོ་ནར་མེད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་གནས་སྐབས་མཐའ་དག་ཏུ་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གང་ཞིག་དབུ་མའི་ལམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་རྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ། ད
Chinese
名为“见空性”。如是说。 其次，暂时依靠缘起之理。如《根本慧论》云：“非缘起之法，少分亦无有。是故无空性，少分亦无有。”如是说，彼之解说有三，其一自性缘起者： 显有轮涅诸法皆， 从任何处亦未来， 任何处亦不逝不住， 自性安住之缘起， 法性自身亦如生灭， 显现之时即显空， 不住戏论之边际， 示现中观之自性。 其中，显现是欺骗和虚假的，存在是狡猾和造作的，轮回是具有产生和自续的，涅槃也是自性之法性上名称的安立，如是显现为法性和法相的一切法，首先从任何处来者都没有，故名不生，不是过去。中间在任何处也不住，故无自性，不是现在。最后往任何处去者也没有，故名不灭，不是未来。 如是《父子相见经》中云：“此等一切法，以三时平等性而平等。过去时，一切法无自性，乃至现在生起之时，亦离自性。”如是说。 又如此，显现之此显现为多种，然除显现外，无有转为自性之错乱之基，如是仅于名言中亦无有。如《楞伽经》云：“如诸形像于镜中，一与异等皆远离，虽现而非真实有。”如是等说。 是故，于应成自续二者之大小论典中，以“非真实有，无自性，非唯此有”等，于抉择胜义谛之理，于遮遣一切细微所破之场合，于一切法相共许不成立之空性上，安立任何名言为中观之理。 如《根本慧论》云：“缘起即是空性，是依缘而假立，亦是中道义。”如是说。 如是之道的戏论断除之理。
English
It is called "Seeing Emptiness." So it is said. Furthermore, for a moment, the way of relying on dependent origination. As it says in the Root Wisdom: "There is no dharma that is not dependently originated. Therefore, there is no dharma that is not emptiness." As it says, there are three explanations of this, the first of which is the nature of dependent origination: All phenomena of appearance and existence, samsara and nirvana, Do not come from anywhere, Do not cease or remain anywhere, Dependent origination that abides in nature, The nature of phenomena themselves is also like birth and death, From the moment of appearance, emptiness arises, Not abiding at the edge of elaboration, It shows the very nature of the Middle Way. In this, appearance is deceptive and false, Existence is cunning and fabricated, Samsara has its own origin and continuity, Nirvana is also a designation of name on the nature of self-nature, Thus, all phenomena that appear as phenomena and nature, firstly, do not come from anywhere, so it is called unborn, it is not the past. In the middle, it does not abide anywhere, so it has no self-nature, it is not the present. Finally, it does not go anywhere, so it is called non-arising, it is not the future. As it says in the Meeting of Father and Son Sutra: "All these dharmas are equal in the equality of the three times. In the past, all dharmas are without self-nature, even until the time of arising in the present They are devoid of self-nature." So it is said. Again, in this way, this appearance appears in various ways, but apart from the appearance, there is no basis for confusion that has become its own nature, and there is no such thing even in mere convention. As it says in the Lankavatara Sutra: "Just as forms appear in a mirror, One and other are completely separated, Although they appear, they are not real." As it is said. Therefore, in all the great and small treatises of both consequentialists and autonomists, with "not truly existent, without self-nature, not only this," etc., in the reason for judging the ultimate truth, in all situations of refuting all subtle objects of negation, on the emptiness in which the common appearance of phenomena is not established, the way in which any designation is considered the Middle Way. As it says in the Root Wisdom: "Whatever is dependently originated, That is explained as emptiness. That is designated by dependence, That itself is the Middle Way." So it is said. The way to cut off the elaboration of such a path.
Tibetan
ག་དང་མ་དག་བློ་བུར་བ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་བཞིན་སྣང་། །ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན། །རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པས་མཐའ་བཞི་བྱུང་། །ཡོད་དང་མེད་དང་རྟག་ཆད་དང་། །དབུས་ལ་གནས་པའང་མཁས་པ་མིན། དེ་ལ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །བདེན་མིན་བདེན་པ་བཞིན་ཏུ་ནི། །གང་ཚེ་འགྲོ་འོང་གཡོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་དྲུག་ལངས་པས་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ངོ་བོ་ལ་མེད་བཞིན་གློ་བུར་དུ་ སྣང་བ། མ་རིག་པས་བསླང་བ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་བློས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བཞིར་ཐལ་བའི་མཐའ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ཚངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལའང་ཡོད་དེ། དངོས་པོར་བདེན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་བདེན་དངོས་པོ་མེད་མ་ཡིན། །དེ་དག་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་མཐོང་བ། །དེ་ནི་ང་ཉིད་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་སྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཞེན་པ་དངོས་སུ་བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་ཞིང་དབུས་ལའང་མི་གནས་པ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟོག་ཅན་དག་གིས་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བཏགས། །དེ་ལྟར་དཔྱོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་ན་གཞི་ཐ་དད་པའི་རྟག་ཆད་སེལ་བ་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་ལའང་ཡོད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་གཅིག་སྟེ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་མཚུངས། །རྟག་པ་དང་ནི་ཆད་པ་མཚུངས། །ཞེས་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཚུལ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །འདོད་པའི་གྲུབ་མཐས་རང་ཉིད་བཅིངས། །འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས། །སྐྱེ་འགག་གནས་དང་འགྲོ་འོང་མིན། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །སྤྲོས་པ་མཐའ་ དག་ཉེར་ཞི་བའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །བསམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ངོ་བོ་ཡིན། འདི་ལྟར་ཡོད
Chinese
无明和非真如是突发的，实际上不存在却如存在般显现。由于遍计执而取，通过思索和辨析产生四边：有和无、常和断。安住于中道也不是智者。对此，随行于理性的法称等中观应成派不承认阿赖耶识，但在《菩提心释》中说：“如是阿赖耶识，非真如真实，何时迁流变动。”因此，仅在意识上假立的阿赖耶识上生起六识，以外境显现的错觉，其自性本无却如突发般显现，由无明所生起，具有遍计执的意识陷入有无等四边，仅仅见到边见，这在梵天的宗义中也有，因为他们说：“事物非真实存在，非不真实事物不存在，见到这二者的边，那就是见到了我。”因此，不是遮破世俗谛后建立虚假，或者遮破胜义谛的戏论后建立无戏论，而是直接遮破所执着的事物，却以暗示的方式什么也不建立，以这种方式从执边的见解中解脱，并且不住于中道，这才是中观应成派的正确观点。如《三摩地王经》中说：“有分别者立为有与无，如是寻思不能息灭痛苦，有与无二者皆是边，净与不净此亦是边，智者不住于中亦不生。”如果不能证悟这样的实相，仅仅遣除异体的常断，这在世间人的观点中也有，因此在《不退转法轮经》中说：“有是为一边，无是为二边，彼即我与无我同，常与断亦同。”这是教导遣除过失的方式。因此，犹如蚕作茧，以欲的宗义束缚自己。于此，以分别念安立的法，非生非灭非住非去来，非一非异，非常非断，一切戏论寂灭之自性，如是知晓即是思所生慧之体性。 如此存在。
English
Ignorance and non-true suchness are sudden. Although they do not exist in reality, they appear as if they do. They are apprehended through pervasive imputation. Through thought and analysis, the four extremes arise: existence and non-existence, permanence and annihilation. Even abiding in the middle is not wise. In this regard, the Prasangika Madhyamikas, such as Dharmakirti who follow reason, do not accept the alaya-vijnana (store consciousness). However, in the Bodhicitta-vyakhyana (Explanation of the Mind of Enlightenment), it says: "Likewise, the alaya-vijnana is not true as truth, when it moves and changes." Therefore, the six consciousnesses arise from the alaya-vijnana, which is merely imputed on the mind consciousness. The illusion that appears as external objects, its nature is non-existent but appears suddenly, aroused by ignorance. The mind with pervasive imputation falls into the four extremes of existence and non-existence, and merely seeing the extremes is also present in the tenets of Brahma, because they say: "Things are not truly existent, and non-true things are not non-existent. Seeing the extremes of these two is seeing myself." Therefore, it is not like negating conventional truth and establishing falsehood, or negating the elaboration of ultimate truth and establishing non-elaboration. Rather, it directly negates what is clung to, but does not establish anything implicitly. In this way, it is completely liberated from the views of clinging to extremes and does not abide in the middle. This is the correct view of the Prasangika Madhyamikas. As it is said in the Samadhiraja Sutra: "Those with concepts posit existence and non-existence. By thinking in this way, suffering will not be pacified. Existence and non-existence are both extremes. Purity and impurity are also extremes. The wise do not abide in the middle, nor are they born." If one does not realize such a state, merely eliminating the permanence and annihilation of different entities is also present in the views of worldly people. Therefore, in the Sutra of the Unreturning Wheel, it is said: "Existence is one extreme, non-existence is the second. That is the same as self and no-self, permanence and annihilation are also the same." This is the way of teaching to eliminate faults. Therefore, just like a silkworm making a cocoon, one binds oneself with the tenets of desire. Here, the dharmas imputed by the mind are not birth, cessation, abiding, going, or coming. They are not one, not different, not permanent, not annihilated. Knowing the nature of the complete pacification of all elaborations is the essence of wisdom born from thought. Thus, it exists.