Tibetan
ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་འདོད། སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་འདོད་ཅེས་ཁས་ལེན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་གཞན་འགོག་གོ །ཡང་འགག་མེད་དུ་སྣང་བ་འདི་ལ་སྐྱེ་སོགས་སུ་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་བློས་ཕར་བཏགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་། མ་གྲུབ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པ་མེད་ཀྱིས། སྣང་ཙམ་བཀག་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལྷས། ཇི་ལྟར་སྣང་ཉིད་དགག་མིན་ཏེ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་བའི། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་བཞི་པོ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ལ་དབུ་ མའི་ལྟ་བར་འདོད་ཀྱི། །གཏན་ལ་འབེབས་ཡུལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ལྟ་བར་འདོད་ན་ནི་མཐའ་བཞི་པོ་དེ་ཀ་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བར་འགྱུར་བས་མཐའ་དང་མཐར་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། མཐའ་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ལ། །གོང་བུར་འདུ་ཤེས་སུ་ཞིག་བལྟ། །ཅུང་ཟད་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་འོག་མ་གསུམ་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་བློས་བརྟག་ཤིང་དཔྱད་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་དང་མཐའ་བྲལ་ལ་སོགས་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་དཔྱད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བརྩད་པའི་དོན་པོ་མཐར་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་རེ་རེ་ནས་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་སུན་ཕྱུང་བས་གོང་མ་ནོར་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཀྱི་ངོར་ཁས་ལེན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་གང་ཞིག་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། སེམས་ཙམ་དུ་ནི་མི་རྟོག་དང་། །ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་རྣམ་བསལ་བས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལྡོག་སྟེ། །ལམ་དེ་ཉིད་ནི་དབུ་མའོ། །ཞེས་དང་། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིག་ན་གོ །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཟུང་དུ་མེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་མེད་ཅིང་། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བཤད། །ཅེས་དང་། ཚིག་གསལ་ལས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་བསམ་བསྒོམ་གྱི་ལམ་དུ་སྦྱར་ནས་གནས་ལུགས་དྲི་མ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཁྱད་པར། རང་རང་འདོད་ཞེན་གྱིས་སྦྱར་ལྟོས་གྲུབ་གྱི། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཉམས་འོག་ཆུད། །དེ་ལས་ དངོས་དང་དངོས་འདྲ་དངོས་མིན་གྱི། །མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་། །ཐོས་ལ་བརྟེན་འབྱུང་དེ་ཡིས་ཉོན་མོངས་བཅིལ། །ཉོན་མོངས་མེད་ལ་བདུད་ཀྱིས་གླགས་མི་རྙེད། །དེ་ལ་སྤྱིར་འཕགས་པའི་ཡུལ་ནའང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བཀའ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲགས་ཤིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོ་སྟོན་པ་ལ་ལུང་བསྟན་པ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་ཀྱང་ཆོས་ལོག་མཁན་དུ་བསྒྲགས་པ་བྱུང་ན། བྷོ་ཊའི་ཡུལ་འདིར་རང་རང་གི་ཀུན་འབྱུང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་འདོད་ཞེན་གྱི་བལྟོས་གྲུབ་གསར་བས་མངོན་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་བསྐྲུན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མང་ཞིང་། དེ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་བློའི་ནུས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་ཅན་ཡིན་པར་སྟངས་བཅད་ན་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བ་ཉིད་དེ་དགག་བཞག་གི་ལུགས་མངས་པས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་སྟེ་ངན་འགྲོའི་གཡང་ས་ལ་གོམ་པ་འཇོག་གོ །བདག་ཅག་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་མཐའ་དག་ལ་འདོད་པས་ཕྱོགས་བསླད་པའི་ངན་སེམས་བལྟར་མངོན་པའམ་མི་མངོན་པའི་ཤུགས་ལས་དགག་བསྒྲུབ་བགྱི་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལ་མོས་པས་སྤྱོད་པ་ཁོ་ན་ལྷུར་ལེན་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནང་ཕན་ཚུན་ངན་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ལས་ལས་ཆེ་བ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལ་སྐྲག་པར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་རྒྱ་ནག་གི་རང་ལུགས་སུ་སྒྲོག་ཅིང་འགགས་པ་མཐའ་དག་གི་དོགས་པ་མ་བསལ་ན་བདག་ཅག་གིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དངོས་དོན་གང་ལ་འཇུག་ཉམས་སུ་ མྱོང་བའི་རིགས་པས་བཤད་པའི་བརྗོད་པ་གནས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཁྱམས་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་མཐའ་དག་དང་། ཁྱད་པར་དབུ་མའི་ལྟ་བ་འགྲེལ་བ་བུདྡྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལ་བརྟེན་ནས་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་བྷོ་ཊའི་ཡུལ་དུ་གསར་བྱུང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་རིགས་པ་དང་མ་ཡིན་པའི་སྟངས་གཅོད་པ་ལ་བསྙེངས་པ་མི་མངའ་བས་རིགས་པའི་དགག་བྱ་དང་། ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ལེགས་པར་འདོམས་ཤིང་མཐར་གྱིས་དབེན་པའི་འཇུག་དོགས་སུ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟན་པའི་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་ཤཱནྟ་པུ་རེ་བས། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་ཐ
Chinese
不希望未生之法产生，也不希望已生之法再生，以此承诺来遮止其他的宗派。又如果认为这无碍显现的事物成立为生等，那也只是以分别念假立的名相而已，并没有承诺成立与不成立的宗派，所以并没有遮止显现本身。如圣天所说：‘如何不遮止显现，因为是缘起之故。在此应遮止的是，将痛苦之因，执著为真实。’如此，四种理智在自性上获得定解，才可认为是中观的见解。如果将定解之处的空性，无边中观的见解作为定解，那么这四边本身就会变成执边的见解，所以没有区分边与执边。如《智慧光明庄严经》所说：‘对于超越边际的自性，谁会视为一体？丝毫也不承认。’因此，对于下部三种宗派的体性，以分别念进行观察和分析后，对于智慧的境界，如无生、空性、无边等，并非仅仅是分析一些片面的说法，而是通过辩论，从每一个执著的对境上，用应成式进行破斥，这样就不会错误地理解上部的观点。最终，在进行分析的明智面前，不是能分别的识，而是无分别的智慧，这才是宣说无自性的甚深中观见。如《楞伽经》所说：‘唯是心无分别，外境事物皆遣除，分别念皆止息，此道即是中观。’又说：‘若以智慧来分析，自性则不可得。因此彼等不可言说，也宣说无自性。’《明句论》中说：‘无分别不是心的行境，因为远离了它，所以那真实性是无分别的。’如此，将听闻的智慧融入思维修习的道路中，就能证悟无垢的实相，特别是，各自以自己的贪执来结合，就会落入宗派的体性之下。因此，从实有和无
English
One does not wish for the unarisen dharma to arise, nor does one wish for the arisen dharma to arise again, thereby preventing other tenets from being accepted. Furthermore, if one thinks that this unobstructed appearance is established as arising, etc., then that is merely a characteristic imputed by the mind, and there is no acceptance of a tenet of establishment or non-establishment. Therefore, there is no negation of mere appearance. As Arya Deva said: 'How can appearance itself not be negated, because it is dependently arising? Here, what should be reversed is the thought of truth, which has become the cause of suffering.' Thus, the four kinds of intelligence are considered to be the view of Madhyamaka when they are definitively established in their own nature. If the emptiness of the object of definitive establishment, the view of the Madhyamaka free from extremes, is considered to be definitive, then those very four extremes will become views of clinging to extremes, so there is no distinction between extremes and clinging to extremes. As it says in the Sutra of the Ornament of Wisdom Light: 'Who would regard as a lump the nature that is beyond extremes? There is no acceptance of even a little.' Therefore, by examining and analyzing the characteristics of the three lower tenet systems with the mind, and by not merely analyzing some one-sided statements about the realm of wisdom, such as unbornness, emptiness, and freedom from extremes, but by refuting each object of clinging to extremes with consequentialism, the upper view will not be mistaken. Ultimately, in the face of the discriminating wisdom that analyzes, it is not the discriminating consciousness, but the non-discriminating wisdom, which is the profound Madhyamaka view that speaks of no self-nature. As it says in the Lankavatara Sutra: 'Only the mind is without discrimination, external objects are completely eliminated, all discriminations cease, that path itself is the Middle Way.' And: 'If analyzed by wisdom, self-nature is not attainable. Therefore, they are inexpressible, and it is also taught that there is no self-nature.' The Clear Words says: 'Non-discrimination is not the object of the mind, because it is separated from it, therefore that reality is non-discriminating.' Thus, by applying the wisdom of hearing to the path of contemplation, one will realize the stainless reality, and especially, by combining with one's own attachment, one will fall under the characteristics of the established tenet. Therefore, from real and non-
Chinese
似是而非之境中，善知体性之智慧，依于听闻而生，以此断除诸烦恼。无有烦恼之时，魔众无隙可乘。于此，即使在普遍的圣地（印度）也宣称大乘非佛语，如来对宣说甚深空性者所作授记之大德龙树等，也被宣扬为邪说者。那么，在此卫藏之地，各自以不同生起之相的贪执，以新造作之依存关系而显现、创造的宗派众多。若断定所有这些都与各自的智慧能力相符，是诸佛之事业对众生有益，那么普遍适用的法性唯有圆满正等觉之教法，而非其他，无论如何，由于辩论之方式众多，众多人陷入宗派偏见，步入恶趣之悬崖。我等并非对所有宗派之论者，以贪执而显现或不显现之恶意，进行辩驳，而是唯以菩萨藏之信解而精勤修持，如《宝鬘论》所说：“奇哉诸佛子，菩萨于内部，生起恶意罪，未见有此大。”因此而心生畏惧。即便如此，若不消除所有宣说禅修智慧之宗派皆为汉地自宗之说，以及所有停滞不前的疑虑，那么我等无论如何安住于平等，所谓分别之智慧，究竟适用于何处？由于以体验之理而宣说之言词，于非实处游荡。总而言之，依靠六庄严二胜之所有论典，特别是依靠佛护之中观见解释，已善加通达，故对于卫藏新出之宗派，在以理与非理进行衡量时，毫不畏惧，善加教诫以理应破斥者与以道应破斥者，最终于寂静之入定中，依于圣者智慧相续稳固之大善知识寂天菩提，大仙人……
English
In the realm of seeming but not real, the wisdom that knows the nature well arises from reliance on hearing, and with this, all afflictions are severed. When there are no afflictions, demons find no opportunity. In this regard, even in the sacred land (India) in general, the Great Vehicle is proclaimed as not being the word of the Buddha, and great beings like Nagarjuna, who were prophesied by the Tathagata to teach profound emptiness, were also proclaimed as proponents of false teachings. So, in this land of Tibet, there are many philosophical tenets that are manifestly created and produced by the attachment to the various forms of arising, and by newly constructed dependencies. If one were to determine that all of these, in accordance with the capacity of their own minds, are beneficial to sentient beings through the activities of the Buddhas, then the Dharma-nature that pervades all is only the teaching of the fully enlightened Buddha, and not of others. However, due to the abundance of methods of refutation and establishment, many people fall into sectarian bias and step onto the precipice of bad migrations. We do not engage in refutation and establishment with malice, whether apparent or hidden, driven by attachment to all proponents of philosophical tenets. Rather, we are devoted to the practice of the Bodhisattva's treasury, as it is said in the Ratnavali: "O sons of the Victorious Ones, I have not seen a fault greater than a Bodhisattva generating malice towards each other internally." Therefore, we are filled with fear. Even so, if we do not dispel the doubts that all schools that speak of the wisdom of meditation proclaim the Chinese system as their own, and all the stagnation, then where does what we call discriminating wisdom, which is always equally placed, actually apply? Because the words spoken with the reasoning of experience wander in a place that is not real. In general, having thoroughly understood all the treatises of the Six Ornaments and Two Supremes, and especially relying on Buddhapalita's commentary on the Madhyamaka view, we are not afraid to judge the newly emerging tenets in Tibet as reasonable or unreasonable. We teach well what should be refuted by reason and what should be refuted by the path, and finally, in the absorption of solitude, the great spiritual friend Shantapuri, whose noble wisdom is firm in the lineage, [said to] the great sage...