Tibetan
་ཁྱབ་མཉམ་ལ། མངོན་སུམ་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང་། རང་མཚན་དང་། དངོས་པོ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །འདིར་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་པའི་ཁས་བླངས་ལྟར་འདོད་དེ་ངོ་བོ་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་མཐུན་པར་གནས་སོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ཉིད་ཀྱང་མིང་གིས་བཏགས་པ་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྐྱང་བ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་མ་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐེག་དམན་རང་ལ་མ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་དེ་དང་སེམས་ཅན་ལའང་ཕན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟུང་དུ་སྒྲེལ་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་དང་། དམན་མཆོག་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་པ་ལས། ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་ནས་བརྗོད་ན་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྐྱང་བ་ཙམ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་ཙམ་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་བྱེད་ནི་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མྱང་འདས་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་ འགོག་བདེན་རྣམས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང་། ལམ་བདེན་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འདོད་པའོ། །ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་དྲུང་ནས་བྱུང་སྟེ། སྤངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ལྡན་དང་། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱིས་རང་དོན་མཐར་ཕྱིན་པའི་བདེ་གཤེགས་གཉིས་ལས་གཞན་དོན་མཐར་ཐུག་སྐྱོབ་པས་གདུལ་བྱ་ལ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ཏེ་སྨིན་གྲོལ་ལ་འགོད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེའང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བཞིར་འདོད་དེ་ཇོ་བོས། ཉན་ཐོས་རྣམ་བཞི་སྤྲུལ་པ་དང་། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྱུར་བ་དང་། །ཞི་བ་གྲོད་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལས། སྤྲུལ་པའི་ཉན་ཐོས་ནི་མཆོག་ཟུང་དང་རབ་འབྱོར་དང་མ་འགགས་པ་ལ་སོགས་སོ། །མྱང་འདས་ལས་ནི་ལྷས་བྱིན་དང་དྲུག་སྡེ་ཡང་དེར་བསྡུས་སོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བཤད་མ་ཐག་པ་མཛོད་རྩ་འབྲེལ་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །ཞི་བ་བགྲོད་ན་ནི་རང་ལམ་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་འཇུག་པའོ། །གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ནི་བསམ་པ་ཐེག་ཆེན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །དེའང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཉན་ཐོས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་གཉིས་ལས་འཕགས་པ་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་འདོད་ཁམས་སུ་ལུས་རྟེན་མཚན་ཉིད་པ་བཟུང་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤྱོད་པ་བསྒྲུབ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་ནི་སྤྲུལ་པའི་ལུས་ཀྱིས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་། ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཞིང་དག་པར་པདྨའི་སྦུབས་སུ་སྐྱེས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་གཞན་དོན་བྱས་ཏེ། ཚོགས་བསགས་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ སེམས་ཙམ་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཉིད་དེ་གང་ལས་གཞན། །གཉིས་མེད་ཤེས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་རུ། །འདོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཡི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །དེ་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཁས་ལེན་པའི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལ་སེམས་ཙམ་པའམ། རྣམ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དབྱེ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་རགས་པར་སྣང་བ་འདི་དག་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པ་དང་། མ་་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་རྫུན་པའོ། །སེམས་ཙམ་པ་ལའང་ལུང་དང་རིག་པའི་རྗེས་འབྲང་གཉིས་ལ། སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་གཞུང་གི་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆ་ནས་ཐ་མལ་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིང་ཉམས་ལེན་གཏན་ལ་འབེབས་པས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཆ་ཤས་ཅན་ཞེས་བྱ་མེད་ཅིང་། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་མེད་པ་དང་། །སོ་སོར་སྣང་ལ་དམིགས་མེད་ལ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་འདྲ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བའི། །རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད། །བློ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལུགས་བསྒྲགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཞིའི་རྣམ་གཞག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བརྟགས། གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང་
Chinese
是周遍平等。显现的对境以自相周遍，并且认为自相、事物和胜义谛是周遍平等。在此，《释量论》中说：“凡有作用能力者，彼于此处是胜义有，其他是世俗有，彼等宣说自共相。”如是按照所承诺的来认为，其自性与正理派相同。道的分类是：四谛的行相，无常等十六种，仅以名言安立的补特伽罗，证悟自立存在的实有之空性，证悟补特伽罗无我的智慧，如果仅仅修持，不与方便大悲等相结合，则不是小乘自宗。如果将此智慧与欲利益有情之圆满发心相结合，则是大乘的修持方式。小乘和大乘的道行进方式与前者相似，但在道的所断方面，也仅仅有补特伽罗我执和有漏无明，以及无漏无明等的名言，而不承认法我执和所知障等的名言。从果的角度来说，仅仅修持无常等十六种，断除有漏无明，现证阿罗汉果位是小乘的菩提，同样，以涅槃二者为代表的灭谛是法宝，道谛是僧宝。如果与方便大悲等大乘道相结合而修持，则从根本上断除二无明的种子，以具足三种殊胜断和具足三种殊胜证，从二自利圆满的善逝之外，为了救护他利究竟，为所化机转四谛法轮，安置于成熟解脱，则认为是无上菩提之果。对此也认为有四种种姓的差别，如觉窝（阿底峡）所说：“声闻四种是化身，圆满菩提转变和，寂灭果证宗派执。”其中，化身声闻是双胜和具寿善现和不退转等。从涅槃来说，天神...
English
are co-extensive. Appearances to direct perception are pervaded by their own characteristics, and it is held that own-characteristics, entities, and ultimate truths are co-extensive. Here, in the Pramāṇavārttika it says, "Whatever has the power to perform a function, that here is ultimately existent; others are conventionally existent; those explain the characteristics of self and generality." It is held according to this pledge, and their nature is in agreement with the logicians. The classification of the path is as follows: The sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, are merely nominally designated persons, realizing the emptiness of self-sufficient substantial existence, the wisdom realizing the selflessness of persons, if practiced alone without being associated with skillful means, great compassion, etc., is not the Hinayana's own system. If this wisdom is combined with the perfect intention to benefit sentient beings, then it is the way of practicing the Mahayana. The way of traversing the path of the inferior and the superior is similar to the former, but in terms of the obscurations to be abandoned on the path, there are only the terms of grasping at a self of persons and afflicted ignorance, and non-afflicted ignorance, etc., but the terms of grasping at a self of phenomena and cognitive obscurations, etc., are not accepted. From the perspective of the result, merely meditating on the sixteen aspects such as impermanence, abandoning only afflicted ignorance, realizing the state of an Arhat is the inferior Bodhi, and similarly, the cessation truth represented by the two Nirvanas is considered the Dharma Jewel, and the path truth is considered the Sangha Jewel. If practiced in conjunction with the Mahayana path of skillful means, great compassion, etc., then the seeds of both ignorances are uprooted, and with the three special abandonments and the three special realizations, other than the two Sugatas who have perfected their own benefit, in order to protect the ultimate benefit of others, turning the wheel of Dharma of the four truths for those to be tamed, and placing them in maturation and liberation, is considered the result of unsurpassed Bodhi. It is also considered that there are four types of lineages, as Jowo (Atiśa) said: "The four types of Hearers are Emanation, Complete Bodhi Transformation, Peaceful Fruit Attainment Sectarian Adherence." Among them, the emanation Hearers are Superior Pair and Venerable Subhūti and Non-regressing, etc. From Nirvana, the gods...
Chinese
六部也聚集在那里。 至于转变为圆满菩提，是指在获得加行道的忍位后，即将成佛之理，刚刚已通过《俱舍论》根本颂的关联进行了阐述。 如果要趋入寂灭，那么就按照各自的道次第所说的那样进入。 执持宗派是指具有大乘发心者执持小乘的宗派。 对此，《经庄严论》中说：声闻的异生和圣者进入大乘道有两种情况，圣者中的预流果和一来果在欲界受持具有特征的身体作为所依，修持大乘的行持，而不来果则以化身利益众生。 无论如何，在无余涅槃的清净刹土中，于莲花苞中化生，受到佛陀的劝请后利益众生，积累资粮后成佛，这是龙树论师的观点。 为了阐述大乘唯识宗， 显现能取所取的境与有境， 是世俗谛，此外还有什么？ 无二智是胜义谛， 这是唯识宗的宗义。 那些不承认外境存在，却承认真实存在的佛教宗派论者，被称为唯识宗或识论派。 如果区分，对于异生相续的根识显现的粗大色法，承认这些显现如同所显现的那样成立，这是随相唯识；不承认成立，这是随理唯识。 唯识宗也有随经部和随理部两种。 虽然各位论师的观点在分类和归纳上有所不同，但从三摩地的角度来看，已经不同于普通人，并且确定了修持，因此被称为瑜伽行派。 如《般若波罗蜜多心要总集论》中所说：无有分， 无有极微尘， 各自分离显现而无有对境， 体验如梦境。 从能取和所取中解脱的， 清净的识存在于胜义中。 宣说超越智慧之海的， 瑜伽行派的论典。 如此等等。 其中，基的相状被认为是境和有境两种，其中第一种，所有所知都是遍计所执，他起和圆成实三种中，所有世俗谛的法都是遍计所执。
English
The six groups were also gathered there. As for transforming into complete enlightenment, it refers to the manner of becoming a Buddha after obtaining forbearance on the path of application, which has just been explained through the connection of the root verses of the Abhidharmakośa. If one is to proceed to peace, then one enters as explained from one's own path. Holding a tenet means that a person with the Mahāyāna intention holds the tenet of the Śrāvakayāna. In this regard, the *Ornament of the Sūtras* states: Among the two ways in which ordinary beings and noble ones of the Śrāvakayāna enter the Mahāyāna path, the noble stream-enterers and once-returners, having taken a body with characteristics as a basis in the desire realm, practice the conduct of the Mahāyāna, while the non-returners perform the welfare of others with a manifested body. In any case, in the pure lands of the non-remaining nirvāṇa, being born in the calyx of a lotus, being urged by the Buddhas, benefiting others, and accumulating merit to attain Buddhahood is the view of Master Nāgārjuna. In order to explain the Great Vehicle, the Mind-Only school, The object and subject that appear as two, Are the conventional truth; what else is there? Non-dual knowledge is the ultimate truth, This is the tenet of the Mind-Only school. Those proponents of Buddhist tenets who do not accept external objects but accept true existence are called Mind-Only or Vijñānavāda. If distinguished, those who accept that the coarse forms appearing to the sense consciousness of ordinary beings are established as they appear are called those who follow the aspect of reality (Sākāra-vijñānavāda), and those who do not accept that they are established are called those who follow the aspect of illusion (Nirākāra-vijñānavāda). Within the Mind-Only school, there are also two followers: those who follow scripture and those who follow reasoning. Although there are differences in the classification and grouping of the views of individual teachers, from the aspect of samādhi, they have become different from ordinary people, and because they establish the practice, they are called Yogācāra. As it is said in the *Essence of Wisdom, Collected from All*: There is no part, And there are no subtle particles, Appearing separately without an object, Experiencing like a dream. Liberated from the apprehended and the apprehender, The pure consciousness exists in the ultimate meaning. The doctrines of the Yogācāra, Which transcend the ocean of wisdom, are proclaimed. Thus it is. Therein, the nature of the basis is considered to be twofold: object and subject. Among these, firstly, all knowable things are the completely imputed (parikalpita), the dependent (paratantra), and the perfectly established (parinispanna). Among these three, all the phenomena of conventional truth are the completely imputed.