Tibetan
ཟིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ལ་ཆེ་ཐད་དུ་བགྱིད་པའི་ཚུལ་གསང་ཆེན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལས། ཉན་ཐོས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཇུག་ཅིང་ལྡང་མོད་ཀྱི། ཉན་ཐོས་ནི་བདག་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཁོ་ནར་ཤེས་པར་བྱེད་ཀྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་སེམས་ཅན་བསྡུ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་མི་གཅོད་ཅིང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་གིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ སུ་དབྱེ་བའང་མཉམ་གཞག་གི་དུས་ན། མཐར་ཐུག་བློ་ཡིས་རྣམ་ཐར་དཔྱད་བཟོད་ན། །དོན་དམ་མ་ཡིན་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར། །གཅིག་དང་དུ་མར་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས། །བློ་ཡི་ཡུལ་ན་ནམ་ཡང་གནས་མ་མྱོང། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་བདེན་པའི་གཤིས་བློ་སྣང་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ། དེའི་ངོར་སྤྲོས་པར་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར་གཅིག་དང་ཐ་དང་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཞེས་ཚིག་བླ་དགས་སུ་བྱས་པ་ཙམ་ལས་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བས་བློས་དཔྱད་དུ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བློས་དཔྱད་དུ་བཟོད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་ཡང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བློས་དཔྱད་བཟོད་དེ་ནི་བློས་བརྟགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་པ་ལས་ནམ་ཡང་འདའ་བ་མེད་པས་དོན་དམ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་དང་། འགྲེལ་བ་རྒྱ་གཞུང་ལས། དོན་དམ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་པའི་མིང་ཡིན་ཡང་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བར་བཤེད་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཞི་དོན་དམ་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱིས་ལྟོས་པ་ཙམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། འདིས་དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །གཞན་ཡང་བློ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་།
Chinese
名为“完结”。不应仅仅满足于此，而应在菩萨道上勇猛精进，这是从精通大密方便法门而言的。虽然声闻和菩萨都会入定和出定，但声闻只知自身从痛苦中解脱，而菩萨则以四摄事不断努力摄受众生，以六度使众生完全成熟，并且对众生生起大悲心。这才是菩萨的方便善巧。如是等等广说。如此将真理分为二，在平等止观之时：若以究竟智慧能辨析解脱，则非胜义，因智慧是世俗谛。相违的种种特性，如一与多，从未存在于智慧的境域中。因此，胜义谛的自性是远离智慧显现的能取所取。在此基础上显现的现象是世俗谛，因为在任何情况下，一和异都无法成立，所以说“二谛”只是徒有虚名，实际上从一个基础之上没有落入任何一方，因此是智慧无法辨析的。如果智慧能够辨析的就是胜义谛，那么兔子的角也应有形状和颜色。因为智慧能够辨析的，仅仅是智慧所臆造的，因此包含八识在内的一切有为法都是世俗谛，永远无法超越世俗谛，这与胜义谛是完全相悖的。《入行论》中说：“胜义非是智境域，智是世俗谛所许。”注疏印度本中说：“说了胜义等，此处胜义之声，虽是一切之名，然极隐蔽，说为一切事物不可分割之自性。此即是寂静胜义，是彼之自性，然仅是依赖之彼性，则唯是假立，是分别之境故。其他如连带相状与无相状之现量等智，名为世俗，以此遮蔽见胜义故。”因此非常清楚。此外，智慧境域的相状和
English
It is called "completed." One should not be content with just that, but should strive vigorously on the Bodhisattva path. This is from the perspective of being skilled in the means of the Great Secret. Although both Shravakas and Bodhisattvas enter and arise from Samadhi, Shravakas only know to liberate themselves from suffering, while Bodhisattvas constantly strive to gather beings through the four means of gathering, and ripen beings completely through the six perfections, and also generate great compassion for beings. This is the skillful means of a Bodhisattva. Such and so on are extensively explained. Thus, the division of truth into two, at the time of equipoise: If ultimate wisdom can discern liberation, Then it is not ultimate, for wisdom is conventional. The characteristics that contradict one and many, Have never existed in the realm of wisdom. Therefore, the nature of ultimate truth is the absence of the appearance of wisdom, grasping and being grasped. The phenomena that appear on this basis are conventional, because one and other cannot be established in any way. Therefore, saying "two truths" is just a mere term, but in reality, from one basis, it does not fall into any side, so it is impossible to be analyzed by wisdom. If what can be analyzed by wisdom is the ultimate truth, then the horns of a rabbit should also have shape and color. Because what can be analyzed by wisdom is only what is fabricated by wisdom, therefore all conditioned phenomena, including the eight consciousnesses, are conventional and can never transcend conventionality, which is completely contrary to ultimate truth. The "Entering the Bodhisattva's Way" says: "Ultimate truth is not the realm of wisdom, wisdom is considered conventional." The commentary from the Indian text says: "Having mentioned ultimate truth and so on, here the sound of ultimate truth, although it is the name of everything, is extremely hidden, and is said to be the indivisible nature of all things. This is the peaceful ultimate, it is its nature, but only the dependent nature of it is merely imputed, because it is the object of discrimination. Other wisdoms such as direct perception with and without aspects are called conventional, because they obscure the seeing of ultimate truth." Therefore, it is very clear. Furthermore, the appearance of the realm of wisdom and
Tibetan
དེའི་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱི་འོར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་འདུལ། ཡང་ན་ནི་དུ་མ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱང་། དོན་དམ་པ་ནི་དེ་དང་ཤིན་ཏུ་རྫས་འགལ་བས་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུ་བའི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པའི་འདོད་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སྣང་ན་སྣང་མཉམ་དང་། མེད་ན་མེད་མཉམ་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། །རེ་ཞིག་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་རྣམ་གཞག་ན། །ཤེས་པའི་དོན་དམ་བློ་ཡིས་དཔྱད་པ་དང་། །དངོས་པོའི་དོན་དམ་མཐོ་བས་བཅོམ་པ་ཡི། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཉན་ཐོས་སྡེ་བའི་ལུགས། །དེ་ལ་ནང་གསེས་སུ་ཕྱེ་བས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རིག་ཐ་སྙད་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ལས། གཞིའི་ཆོས་ཤེས་པའི་དོན་དམ་ལ་བློ་ངོའི་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་དང་། དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང་། དངོས་པོའི་རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། དངོས་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། དབྱིག་གཉེན་གྱིས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞིག །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པའམ། བློས་གཞིག་པ་གང་རུང་གི་ཆ་ནས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་ གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རྣམ་པ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་དུས་དེ་དང་དེའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ཡང། དེ་ཐོ་བ་དང་གཏུན་བུ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་པ་ན་དཔྱད་པའི་རྣམ་པ་དེ་མེད་པས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་རགས་པའང་འགགས་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་པའོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་རིག་པས་གཞིག་སྟེ་བསལ་ཡང་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་དེ། མཚན་གཞི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང་། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས
Chinese
其戏论之重负，即一切法或归于一，或安住于多，然胜义谛与之极相违，故与识一同存在是不可能的。如是，然《解深密经》云：“行蕴及胜义之体性，乃离一异之体性，谁于一异而作分别，彼等即是未如理趣入。”此乃如世间名言行事般，立宗所许之意。仅是说世俗与胜义，显现则一同显现，不显现则一同不显现，体性为一而已。略说宗派之安立，以识之胜义谛以识分析，以事物之胜义谛以锤击破，即是声闻部之宗义。其中又分བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་（梵文：Vaibhāṣika，梵文罗马拟音：vaibhāṣika，汉语字面意思：毗婆沙宗）和མདོ་སྡེ་པ་（梵文：Sautrāntika，梵文罗马拟音：sautrāntika，汉语字面意思：经部）二者。初者，不承认自证之名言，是小乘宗派立宗者之体性。彼于基、道、果中，基之法，识之胜义谛不为识之分析所损，事物之胜义谛不为锤击等所损，识之相续和事物之粗大是世俗，识之刹那和事物之无分微尘是胜义之理。世亲云：“何为所破及识所析，遣除则识不容，如瓶水是世俗，胜义有其他。”如是声闻བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་（梵文：Vaibhāṣika，梵文罗马拟音：vaibhāṣika，汉语字面意思：毗婆沙宗）之宗义，以锤击或以识分析，从任何一方面能舍弃彼执著之识的一切法皆是世俗谛。如此，事物之任何形态，在形态未变坏而存在之时，生起是彼是彼之识，然以锤等击破时，分析之形态已灭，故彼执著之粗大识亦灭，是为所缘。胜义谛是极微以锤击破，以理分析而遣除，然自执之识不可舍弃之诸法，即是胜义之事物。法相是无分微尘，识之无分刹那，和无为法等。
English
The burden of its elaborations is that all phenomena are either subsumed into one, or remain in multiplicity. However, the ultimate truth is extremely contradictory to this, so it is impossible to exist together with consciousness. However, the *Saṃdhinirmocana Sūtra* states: "The nature of the aggregates and the ultimate nature is the nature of being free from one and different. Those who conceive of one and different are not properly engaged." This is the intention of asserting a tenet in accordance with worldly conventions. It is merely saying that conventional and ultimate truths appear together when they appear, and do not appear together when they do not appear, and that their essence is one. Briefly, in the establishment of philosophical tenets, the ultimate truth of consciousness is analyzed by consciousness, and the ultimate truth of objects is destroyed by a hammer. This is the system of the Śrāvakavāda. Among them, there are two divisions: the Vaibhāṣika and the Sautrāntika. The former, which does not even accept the term "self-awareness," is the characteristic of those who assert the tenets of the Lesser Vehicle. In terms of the ground, path, and result, the ultimate truth of the ground's phenomena is not harmed by the analysis of consciousness, and the ultimate truth of objects is not harmed by being struck by a hammer, etc. The continuum of consciousness and the grossness of objects are conventional, while the moment of consciousness and the indivisible atom of objects are considered ultimate. Vasubandhu said: "What is destroyed and analyzed by consciousness, and if eliminated, consciousness does not enter, like a pot of water, is conventionally existent, but the ultimate existence is different." Thus, in the system of the Śrāvakavaibhāṣika, all phenomena for which the consciousness that clings to them can be abandoned from any aspect of being struck by a hammer or analyzed by consciousness are conventional truths. In this way, when any form of an object exists without being damaged, the consciousness arises that it is that very thing. However, when it is struck by a hammer or pestle, etc., the form of analysis disappears, so the gross consciousness that clings to it also ceases, which is the object of focus. The ultimate truth is that the extremely subtle is destroyed by being struck by a hammer and eliminated by being analyzed by reason, but the phenomena for which the consciousness that clings to itself cannot be abandoned are considered to be ultimate entities. The defining characteristics are the indivisible atom, the indivisible moment of consciousness, and unconditioned phenomena.