Tibetan
་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་བཏགས་ཡོད་དོན་གཅིག་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་དང་རྫས་ཡོད་དོན་གཅིག་པར་འདོད་དོ། །སྤྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིས་ནི་ཕྱི་རོལ་བ་རྣམས་འདོད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ལེགས་པར་བཀག་ནས་བདག་མེད་དུ་ཁས་བླངས་ཞིང་། དེའི་ལྟ་བ་གོ་བ་ལས་མདོ་སྡེ་པའི་ལྟ་བ་ལེགས་པར་གོ་བའི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་ནམ་མཁའ་རྟག་དངོས་གཉིས་ཡིན་པ། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་། མཚུངས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་ཁས་ལེན་ཞིང་། དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་དང་དངོས་པོར་འདོད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་བ་དང་མཐུན་པར་ལས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་དུ་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ལམ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་ཙམ་བྱེད་ཀྱང་། ས་བཅུ་ལ་སོགས་རྣམ་གཞག་མི་འདོད་ལ། ལམ་དེ་དག་གི་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་སྤངས་པ་ལས་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་དང་། ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་སྤངས་ པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་། བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་རྗེས་ཤེས་བསྒོམ་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུའི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན། བཤད་མ་ཐག་པའི་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལའང་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་སོགས་འདོད་པས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་སྤངས་རྟོགས་ལས་ཉམས་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བའང་སྲིད་པར་ཁས་ལེན་ལ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་མི་རྟག་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ལམ་དང་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེའང་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ལ་མཚོན་ན། དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྲོད་ལ་བདུད་བཏུལ་བ་ཕན་ཆད་ཐར་བ་ཆ་མཐུན་ཙམ་ལ་གནས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། གང་གི་མཚན་ཐོག་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི། མཐོང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་རྣམས། སྟན་ཐོག་དེ་ཉིད་དུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་ཐོ་རངས་བསྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་ཡང་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡི
Chinese
སོ། 此外，他们认为世俗谛和假有意义相同，胜义谛和实有意义相同。总的来说，这个宗派很好地驳斥了外道所认为的补特伽罗之我，并承认无我。理解它的观点只是更好地理解经部宗观点的阶梯，除此之外，他们还承认虚空是常法和实法二者，俱生因果和具有五同的因果等。他们还认为三时是实有和事物，因此永远不会消失等，这些观点非常粗糙。克什米尔的说一切有部与经部宗一致，都具有承认业的相续作为业果联系之所依的特点。关于道的分类，他们只以四谛的行相，如无常等十六行相为对境，进行五道的分类，但不承认十地等分类。这些道的所断是烦恼障和与此相违的不明智二者。他们认为断除前者可以获得低于阿罗汉的果位，断除后者，即非烦恼性的无知，可以获得佛陀的果位。他们还认为第十六道，即道后智的修道和见道的十五刹那也是依次产生的。此外，从果的角度来说，对于刚才所说的低于阿罗汉的果位，他们也认为具有退失的性质等，因此承认会从已经获得的断证中退失，甚至可能退转为入流果。他们还认为，通过与十六无常之道相关的三个无数劫的积累，断除两种无知，从而获得佛陀果位。但就我们的导师而言，从最初发菩提心开始，直到黄昏降伏魔众为止，都安住于仅仅是解脱分相似的凡夫位。仅仅是他的名号本身，就圆满了加行道的暖位等四者，以及见道的十五刹那。在同一个座垫上圆满之后，黎明时分，通过金刚喻定的禅定，从根本上拔除了非烦恼性的无知，从而成佛。他们认为，如此成佛，也是证悟了心续的灭尽和不生之智。
English
So. Furthermore, they consider conventional truth and imputation to be the same in meaning, and ultimate truth and substantial existence to be the same in meaning. In general, this school of thought refutes well the self of the person as conceived by outsiders and acknowledges selflessness. Understanding its view is merely a stepping stone to better understanding the view of the Sutra School. Besides that, they also acknowledge that space is both permanent and real, co-emergent cause and effect, and cause and effect with five similarities, etc. They also consider the three times to be substantially existent and things, so they will never disappear, etc., which are very coarse views. The Kashmiri Vaibhashikas, in agreement with the Sutra School, have the distinction of acknowledging the continuum of karma as the basis for the connection of karmic results. Regarding the classification of the path, they only focus on the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, etc., and make classifications of the five paths, but they do not acknowledge classifications such as the ten bhumis. The objects to be abandoned on these paths are the afflictive obscurations and the ignorance that is the opposite of them. They believe that abandoning the former leads to the attainment of the inferior Arhat state, and abandoning the latter, i.e., non-afflictive ignorance, leads to the attainment of the Buddha state. They also believe that the sixteenth path, the subsequent knowledge of the path, the meditation path, and the fifteen moments of the seeing path, also arise in sequence. Moreover, from the perspective of the result, regarding the inferior Arhat state just mentioned, they also believe that it has the nature of decline, etc. Therefore, they acknowledge that one can decline from the attained abandonment and realization, and may even regress to the state of a stream-enterer. They also believe that by practicing in connection with the sixteen paths of impermanence for three countless eons, both types of ignorance are abandoned, thereby attaining Buddhahood. But as for our teacher, from the initial generation of bodhicitta until the subduing of Mara in the evening, he remained in the state of an ordinary being who only possessed a semblance of liberation. His mere name alone perfected the four stages of the path of preparation, such as heat, etc., and the fifteen moments of the path of seeing. After perfecting them on the same seat, at dawn, through the diamond-like samadhi of the path of meditation, he uprooted non-afflictive ignorance from its root, thereby attaining Buddhahood. They believe that attaining Buddhahood in this way is also the wisdom of knowing the exhaustion and non-arising of the mindstream.
Tibetan
ན་གྱི། ཕྱིའི་གཟུགས་ཕུང་དེ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འདོད་དེ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྐྱོགས་འཕངས་པའི་ཚེ་ཞབས་བསྣད་པའི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སོགས་ཚུལ་བསྟན་མ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་དྲང་དོན་ཐད་དྲང་དུ་ཁས་ལེན། འོན་ཀྱང་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་དཔགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཕྱིན་གྱི་མཛད་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དང་། སྐུ་ལུས་ལ་དཔགས་ནས་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་འདོད་ཅིང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་བེམ་རིག་གི་འཇུག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཞིང་ཁམས་གཞན་དུ་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་སོགས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་བའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང་། གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཙམ་འདོད་ཀྱང་། དེ་དག་གང་ཟག་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་མི་འདོད་ཅིང་། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ཚེ་རྣམས་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དུ་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་དེ་འདིར་ནི། །དོན་དམ་ཡོད་མིན་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། །དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། །མདོ་སྡེ་བའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། །འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱི་ངོས་ནས་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མདོ་སྡེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྗེས་འབང་གི་མདོ་སྡེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བཀར་འདོད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་པོའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལས་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་ཅིང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་ཆོས་ཀྱི་མིང་གང་ཟག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དཔེ་དང་འབྲེལ་བར་སྟོན་པས་དཔེ་སྟོན་བཞེས་ཀྱང་གྲགས་སོ། །གཞིའི་ཆོས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གི་བདེན་པར་འཇོག་པ་ནི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་བློ་ཀུན་རྫོབ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་ མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཡིན
Chinese
因此，外在的色身本身是痛苦的真相，因此不希望成佛。如提婆达多投掷石块时，感受到脚被击中的感觉等，不认为是示现，而是直接承认其字面意义。然而，根据其心续，认为成佛之后的行为是佛陀的行为；根据其身体，则认为是具有残余的阿罗汉。从涅槃之后，就安住于无余的法界中，因此断绝了物质和意识的活动，在其他刹土中示现色身的化身等，以及圆满报身等的安立也不希望，也不承认独立于有余和无余涅槃之外的非住涅槃。同样，虽然只希望安立四双士和八辈士，但因为他们是补特伽罗，所以不认为是僧伽宝，而是认为他们相续中的有学和无学的生命是僧伽宝。经部师则说：凡具有作用能力的，在此处是胜义存在，其他都是世俗存在。这也是通过自相和共相的定义来解释的。经部师的观点与正理派的自性相同。像这样，从执着真实的方面，承认外境和自识两者的，就是进入了宣说小乘宗义的补特伽罗，这是经部师的定义。从分类的角度来说，有随经和随理的经部师两种。前者认为分别说部所希望的七部阿毗达磨是舍利弗等七位阿罗汉的论著，并从此宗义进行宣说。后者则从量论七支等进行阐述，依靠经部而宣说宗义，因此法的名称依附于补特伽罗，因为诸法与比喻相关联地进行阐述，所以也被称为比喻师。对于作为基础的法，将世俗谛安立为真实的，是因为虚假的分别念，它遮蔽了以自相见到的事物本性。像这样，分别念的显现对象被共相所遍及，共相与无实之法和世俗谛都是无有差别的。
English
Therefore, the external physical body itself is the truth of suffering, so they do not wish to become Buddhas. For example, when Devadatta threw a rock, the feeling of being hit in the foot is not considered a manifestation, but is directly acknowledged in its literal sense. However, according to their mind-stream, they believe that the actions after becoming a Buddha are the actions of a Buddha; according to their body, they are considered Arhats with residue. From Nirvana onwards, they abide in the realm of no residue, so the activities of matter and consciousness are cut off, and they do not wish for the establishment of manifestations of the physical body in other realms, or the enjoyment body, etc., nor do they acknowledge the non-abiding Nirvana that is separate from the Nirvana with residue and without residue. Similarly, although they only wish to establish the four pairs of individuals and the eight types of persons, because they are persons, they are not considered the Sangha Jewel, but they consider the lives of those who are learning and those who are not learning in their continuum to be the Sangha Jewel. The Sutra School says: Whatever has the ability to perform a function is ultimately existent here, and everything else is conventionally existent. This is also explained by the definitions of self-character and general character. The view of the Sutra School is similar to the nature of the Nyaya School. In this way, from the aspect of clinging to truth, the person who enters into the explanation of the Lesser Vehicle's tenets, acknowledging both external objects and self-awareness, is the definition of the Sutra School. From the perspective of classification, there are two types of Sutra Schools: those who follow the scriptures and those who follow reasoning. The former believes that the seven Abhidharma sections, which the Sarvastivadins desire to distinguish, are the treatises of the seven Arhats, such as Shariputra, and they speak from that tenet. The latter explains from the seven sections of valid cognition, etc., and relies on the Sutras to explain the tenets, so the name of the Dharma is attached to the person, because the Dharmas are shown in relation to metaphors, so they are also known as the Exemplifiers. For the Dharma that is the basis, the conventional truth is established as true because of false conceptualization, which obscures the nature of things seen by self-character. In this way, the object of appearance of conceptualization is pervaded by the general character, and the general character and the unreal Dharma and the conventional truth are all without difference.