Tibetan
ད་སྤངས་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་མཚན་མའམ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲའམ། ཆོམ་རྐུན་མ་ལངས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་དག་ནི་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བློ་དང་། སྙམ་བྱེད་དང་། སྐྱེ་འགག་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་ཐོག་མར་བརྟགས་ཀྱང་ཕྱི་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོན་ལ་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ལྷག་མཐོང་གིས་བརྟགས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པའོ། །ཞེས་ སོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་དུ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གང་གི་ཕྱིར་བློས་བརྟགས་ན་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། འཇམ་དཔལ་གནས་པའི་མདོ་ལས། རྟོག་པ་རྣམས་ནི་གཡོ་བར་འགྱུར། །རྟོག་པ་མེད་ན་མྱ་ངན་འདའ། །གང་གི་རང་བཞིན་དེ་ཤེས་པ། །དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྡན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་མཉམ་གཞག་ཏུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་གདངས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ད་དུད་དེའི་སྟེང་དུ་རིག་པས་དཔྱད་པའི་ཤེས་རབ་བསྣན་ན་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་དུ་གོལ་བར་འགྱུར་ཏེ་འཕགས་པ་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མདོ་ལས། བྱིས་པ་དངོས་པོར་འཛིན་པས་དཔྱད་ཅིང་བརྟགས། །སྒྱུ་མའི་གསོག་སྟེ་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་ཡིན། །འདི་ནི་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་མེད། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། །རྩ་བ་མི་དམིགས་གཟོད་ནས་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་དང་། ཚངས་པ་ཀུན་དྲིས་ཀྱི་མདོ་ལས། ལམ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བགྱི། བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག །མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ལམ་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒོམ་རིམ་ལས། ང་ལ་རྣམ་རིག་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་བཞིན་ཆོས་འདི་རྣམ་ཤེས་པ། །ཅུང་ཟད་ཤེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འབྱུང་བ་དང་ནི་ཤེས་པ་ཉིད། །བྱིས་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་སྣང་། །ཞེས་པས་རྟོགས་དཔྱོད་དང་བློའི་དྲི་མ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ངང་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་བསྒོམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་དོན་འདི་ལ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་སློབ་དཔོན་འཕ
Chinese
因此，断除后，乃至有相或分别的怨敌或盗贼未生起之前，应如是安住于此觉知中。如果这样，有人会想：在梵天请问经中说，如理作意于法，这些人是有智慧的。这岂不是相违吗？并非如此，这是指以分别观察的智慧，以及思虑、生灭和进入体性的智慧，虽然最初进行观察，但最终是进入无自性的意义。如圣者宝云经中说：以胜观观察后，证悟无自性，就是进入无相。因此，在究竟的意义上，入楞伽经中说：大智慧者以智慧观察，不能证悟自相和共相，因此一切法都是无自性的。以及，妙吉祥住处经中说：分别诸念皆动摇，无有分别证涅槃，谁知其自性，彼名具智慧。如是，在等持中，无有分别，超越沉掉二者的自性，完全了知的胜观是智慧的自性。如果在其上加上以理智分析的智慧，就会误入凡夫近行的禅定中。如圣者业障净除经中说：凡夫执着事物而分析观察，如幻之积聚，无而空。此无贪嗔痴，此一切法无自性，根不显现，本来寂灭。以及，梵天遍问经中说：应如何修道？佛告之：不分别法与非法，修习离相之道。以及，龙树论师的修道次第中说：我无少许分别识，如是此法能辨识，少许了知亦非有，生起与识之性，于诸愚童乃显现。因此，在分别和智慧的垢染完全清净的状态中，以各别自证智，在无自性的状态中，以一切方式平等安住的修习智慧来体验，因此，对于这个意义，圆满正觉的佛陀和论师们
English
Therefore, having abandoned it, one should abide in such awareness until signs, or the enemies of discrimination, or thieves have not arisen. If so, one might think: In the Brahma's Inquiry Sutra, it says that those who properly contemplate the Dharma are wise. Does this not contradict? It is not so. This refers to the wisdom of discriminating observation, as well as the wisdom of contemplation, arising and ceasing, and entering into characteristics. Although one initially investigates, ultimately one enters into the meaning of no-self-nature. As the Noble Jewel Cloud Sutra says: Having investigated with vipassanā, realizing no-self-nature is entering into no-sign. Therefore, in the ultimate sense, the Lankavatara Sutra says: The great wise one who investigates with wisdom does not realize self-characteristics and general characteristics; therefore, all dharmas are without self-nature. And, the Manjushri's Abode Sutra says: Discriminating thoughts are all wavering; without discrimination, one attains nirvana; whoever knows its self-nature is called wise. Thus, in samadhi, the vipassanā of completely knowing the self-nature that is without discrimination and transcends both sinking and excitement is the self-nature of wisdom. If one adds to it the wisdom of analyzing with intellect, one will stray into the dhyana of ordinary people's practice. As the Noble Sutra of Purifying Karmic Obscurations says: Ordinary people analyze and investigate, clinging to things; like an illusory accumulation, it is nonexistent and empty. This has no attachment, hatred, or ignorance; all these dharmas are without characteristics; the root is not visible, originally pacified. And, the Brahma's Complete Inquiry Sutra says: How should one cultivate the path? The Buddha said: Do not discriminate between dharma and non-dharma; cultivate the path that is free from characteristics. And, in the Stages of Meditation by Master Nagarjuna, it says: I have no slight discriminating consciousness; likewise, this dharma can be distinguished; there is not even a slight knowing; the nature of arising and consciousness appears to foolish children. Therefore, in a state where discrimination and the defilements of the mind are completely purified, with individual self-awareness, in the state of no-self-nature, experiencing with the wisdom of meditation that is equally abiding in all ways, therefore, for this meaning, the fully enlightened Buddhas and masters
Tibetan
གས་པ་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཞི་ ལྷན་ཆ་སྙོམས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ། མེལ་ཚེ་ཟུན་ཕྱེད་དམ། ཐུན་གཅིག་གམ། ཇི་ལྟར་འདོད་ཅིང་གནས་པའི་བར་དུ་བསྒོམས་ཤིང་གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ལ་དམིགས་པ་དེ་ལ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འབྱུང་དུ་རུང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་བྱང་སའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ལས། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་དང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ནི་མཐུ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། མཐུ་དེ་ཡང་རྣམ་པའི་དབྱེ་བས་ལྔར་འགྱུར་ཏེ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐུ་དང་། ཆོས་ཀྱི་མཐུ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཐུ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་དབྱེ་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐུ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ལ་གཞན་རྣམས་ནི་དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། མཉམ་གཞག་གི་སྣང་བ་ལ་སྣང་ཡུལ་འགག་པ་མེད་པར་སྣང་ཡང་རྣམ་རྟོག་གིས་དག་ལ། སྣང་བའི་ཆ་བེམ་པོ་ལ་སེམས་པ་ཡུལ་ལྔ་ཐ་མལ་དུ་སྣང་བས་འཇིག་རྟེན་པའང་ཡིན་ཞེས་བཏགས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མེད་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་འགྲེལ་ཆུང་ལས། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ རྣམ་པ་ཅན་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རང་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་དོ། །དེའང་དུས་དེའི་སྣང་ཆའི་བློ་ངོའི་སྣང་སྟོང་གི་ཆ་ལ་མཉམ་རྗེས་སུ་བཏགས་པའི་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་ཤིང་། དོན་མཉམ་གཞག་ཉིད་དང་བློ་རྫས་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་ཡིན་པས་མཉམ་གཞག་རང་གིས་གཟུང་འཛིན་སྤོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་དེ་ཕུང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་འདུ་ཤེས་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ནི་གཟུང
Chinese
因为这本身就是衡量标准。因此，为了使人习惯于修习止观双运的瑜伽，可以禅修一个小时，或者半个小时，或者一个时辰，或者随你喜欢的时间。当所有法都专注于无自性的意义时，没有掉举和沉没，也没有显现的造作，那时就是止观双运的道圆满之时。那时，可能生起的菩萨的现证，就是菩萨地的瑜伽的作用。那么，佛和菩萨们的神通是什么呢？就是心调柔，心完全被调伏，获得禅定的自在，依靠禅定成就一切仅仅是意愿的事情，这叫做神通。并且，神通也从种类的划分上分为五种，即现证的神通，法的神通，俱生的神通，声闻和独觉们共同的神通，以及不共同的神通。这样划分之后，现证的神通如前所述，其他的可以从此了解。在这些时候，世间和出世间的等持和后得的差别是：在等持的显现中，显现的对境没有止息地显现，但是被分别念所清净。显现的部分，对于有实体的想法，五境如常显现，因此也被称为世间。因为，当没有能取和所取的相状时，就是无分别的心。因此，《释论小疏》中说：清净的世间，是具有能取和所取的相状，显现执着的相状，被后得的心所摄持，为了生起与自身相符的果，如色等，以及使认识逆转等。这样解释道。也就是说，那个时候的显现部分的意识面前，在显现空性的部分上，被安立为等持和后得的后得心所摄持。意义上与等持本身，以及智慧的本体没有差别，因此等持本身舍弃能取和所取，并且与之后相符，同样，与自身本体相同的后得，也舍弃对于色等五蕴的自性执着于能取和所取的认识，这样显示出来。从等持中出定的后得是...
English
Because that itself is the measure. Therefore, in order to accustom oneself to the yoga of accomplishing the union of tranquility and insight, one can meditate for an hour, or half an hour, or a period of time, or as long as one desires. When all dharmas are focused on the meaning of no self-nature, and there is no sinking or excitement, and no manifest fabrication, then that is the time when the path of the union of tranquility and insight is perfected. At that time, the manifestation of the bodhisattva's direct perception that can arise is the action of the yoga of the bodhisattva ground. So, what are the powers of the Buddhas and Bodhisattvas? It is that the mind is workable, the mind is completely tamed, obtaining mastery over samadhi, and accomplishing all things that are merely desired by relying on samadhi, that is called power. And that power is also divided into five types according to the division of types, namely, the power of direct perception, the power of dharma, the power of co-emergence, the power common to the Hearers and Solitary Buddhas, and the power that is not common. After dividing in this way, the power of direct perception is as before, and the others can be understood from that. At those times, the difference between the samadhi and post-samadhi of the mundane and the supramundane is: in the appearance of samadhi, the object of appearance appears without ceasing, but it is purified by conceptual thought. The part of appearance, for the idea of substantiality, the five objects appear as usual, so it is also called mundane. Because, when there is no aspect of grasper and grasped, it is a non-conceptual mind. Therefore, in the "Commentary Small Treatise" it says: The pure mundane is the aspect of grasping and grasping, the aspect of manifest clinging, which is held by the post-samadhi mind, in order to generate the fruit that is in accordance with oneself, such as form, etc., and to cause the reversal of perception, etc. This is how it is explained. That is to say, in the mind of the appearing part of that time, on the part of the appearance of emptiness, it is held by the post-samadhi mind, which is established as samadhi and post-samadhi. In terms of meaning, it is not different from samadhi itself, and the essence of wisdom, therefore samadhi itself abandons the grasper and grasped, and is in accordance with the subsequent, similarly, the post-attainment, which is the same essence as oneself, also abandons the perception of clinging to the nature of the five aggregates such as form as the grasper and grasped, this is how it is shown. The post-attainment that arises from samadhi is...