Tibetan
ས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ཐོག་མར་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཞི་ལྷག་ཡིན་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བར་བགྱིད་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་གང་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། ངས་ཆོས་གདགས་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མདོའི་སྡེ་དང་། དབྱངས་ཀྱིས་ བསྙད་པའི་སྡེ་དང་། ལུང་དུ་བསྟན་པའི་སྡེ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྡེ་དང་། ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་སྡེ་དང་། གླེང་གཞིའི་སྡེ་དང་། རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྡེ་དང་། དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་བའི་སྡེ་དང་། སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་དང་། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྡེ་དང་། གཏན་ལ་ཕབ་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལེགས་པར་ཐོབ། ལེགས་པར་བཟུང་། ཁ་ཏོན་བྱང་བར་བྱས། ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྟགས། མཐོང་བས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་འདུག་སྟེ་ཡང་དག་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་། སེམས་གང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནང་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཐོབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་ནས་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད། མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང་། བཟོད་པ་དང་། འདོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་། །ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་བའི་ཆེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་འཕགས
Chinese
关于以奢摩他和毗钵舍那作为最初在智慧之道上行进之方式，圣者《解深密经》中说：世尊，如何完全寻求寂止？谁是毗钵舍那方面的专家？佛告之：我所安立的法，即：契经、应颂、记别、讽颂、自说、缘起、譬喻、本事、本生、方广、希法、论议，凡是为菩萨们所宣说的这些，菩萨也应善于获得，善于受持，口诵流利，以意善于观察，以见而彻底领悟，然后独自居住于寂静处，如理作意，忆念那些善思之法。以何心忆念，即以那颗心持续不断地忆念。如是进入并多次安住于此，由此生起身心轻安，此即名为寂止。菩萨如是寻求寂止。获得身心轻安后，安住于此，舍弃心的散乱，于内心中，将如理作意之法，作为三摩地之行境，分别觉知其影像，并生起胜解。如是，对于三摩地之行境影像，辨别所知之义，以及完全了知、完全观察、忍受、欲求、分别、见解和证悟，此即名为毗钵舍那。 如是，菩萨即是毗钵舍那方面的专家。如佛所说。如此，世间道上等持状态的毗钵舍那，其自性是分别念。然而，当现证法性的等持，各自的自证智融入相续时，则是超世间的殊胜。
English
Regarding how Śamatha and Vipaśyanā are the initial means of progressing on the path of wisdom, the noble Saṃdhinirmocana Sūtra states: "Lord, how does one fully seek Śamatha? And who is skilled in Vipaśyanā?" The Buddha replied: "The Dharma that I have established, namely: Sūtra, Geya, Vyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Nidāna, Avadāna, Itivṛttaka, Jātaka, Vaipulya, Adbhutadharma, and Upadeśa—whatever of these are taught to Bodhisattvas, the Bodhisattvas should also obtain them well, hold them well, recite them fluently, examine them well with their minds, and thoroughly understand them through seeing. Then, dwelling alone in a secluded place, they should properly direct their minds and remember those Dharmas that have been well considered. With whatever mind they remember, they should continuously remember with that mind. Having thus entered and repeatedly dwelt in this, whatever arises as physical pliancy and mental pliancy is called Śamatha. Thus, Bodhisattvas seek Śamatha. Having obtained physical pliancy and mental pliancy, they abide in that state, abandoning mental distractions. Within their minds, they individually discern and aspire to the images of the objects of Samādhi, which are the Dharmas they have properly considered. Thus, with respect to those images of the objects of Samādhi, whatever is the discrimination of the meaning of what is to be known, as well as complete understanding, complete examination, forbearance, desire, differentiation, views, and realization, is called Vipaśyanā. Thus, a Bodhisattva is skilled in Vipaśyanā," as the Buddha stated. In this way, the Vipaśyanā of the Samāhita state on the worldly path is essentially conceptual thought. However, when the Samāhita of directly realizing the nature of reality, the self-cognizant wisdom of each individual, is integrated into the continuum, it is the transcendent and supreme.
Tibetan
་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་ལ་ཞུགས་ཤིང་དེའི་རང་བཞིན་ནི་འོད་སྲུང་གི་ཞུས་པ་ལས། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་ནི་མེ་འབྱུང་སྟེ། །བྱུང་བ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་བསྲེག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་། །སྐྱེས་པ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར་མཚན་མ་མེད་པའི་ཞི་གནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ལས་མཚན་མ་མེད་པའི་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་མ་ནོར་བ་ནི་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་ཐམས་ཅད་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ལ་འདོད་པས་མེ་དང་འདྲ་སྟེ་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་མེ་དག་ཏུ། །མི་དགེའི་རྟོག་པ་ཀུན་བསྲེག་པས། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བསྲེག་བྱ་ཚིག་ན་སྲེག་བྱེད་ཀྱང་མི་གནས་པ་བཞིན་དུ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ཡང་བསྲེག་བྱ་ཚིག་པའི་མེ། །བསྲེག་བྱ་ཚིག་ནས་མི་གནས་ལྟར། །འགྲོ་བའི་ཆོས་ཀུན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །མེ་ཡི་བུད་ཤིང་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་དག་ཇི་བཞིན་རྣམ་འབྱེད་པའི། །མེ་ཡིས་བསྲེགས་ན་ཉེར་ཞིར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གཅིག་ཅར་འཇུག་པ་ལས། འདི་ལྟར་འདས་པའི་ སེམས་ནི་འགགས་ཤིང་ཞིག །མ་འོངས་པའི་སེམས་ནི་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་བྱུང་། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ནི་འདི་ལྟར་ཡང་ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་སྟེ། ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་མ་གྲུབ་པའམ། ཡང་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་སམ། ཡང་ན་མ་སྐྱེས་པའམ། ཡང་ན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་མཚོན་གྱིས་དཔྱད་ཅིང་གཞིགས་ནས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་པོ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་མེད་ཙམ་ན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་ཕན་ཚུན་དྲུད་པས་མེ་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤིང་གཉིས་པོ་ཚིག་ཅིང་མེད་པའི་རྗེས་ལ་གང་གིས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བདེ་བཞིན་དུ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྲུབ་ཙ་ན་ཤེས་རབ་ཉིད་སྣང་བ་མེད་ཅིང་འོད་གསལ་བ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་བ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ། བར་སྐབས་དེར་ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག །ཅིར་ཡང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅ
Chinese
因此，获得了地位。为了消除知识的障碍，必须致力于此。它的本质如《持光请问经》所说：两木相磨而生火，火生之后反烧木。如是生起智慧力，生已反将彼（烦恼）焚。如是，由无相寂止，各自证悟之智慧，生起无相胜观，不分别之智慧，是龙树师徒父子的主张。因此，无谬的各自证悟之智慧，被认为是焚烧一切分别之木的火。如吉祥灯贤所说：以各自证悟之火，焚烧一切不善分别。又如，当所烧之物已焚毁，能烧之物亦不复存在一般，于等持之自性中，胜观不分别之智慧放光时，不容许作意之分别念。如云：所烧之物焚烧之，所烧之物焚毁则火灭。流转之诸法，视为识之火的薪柴。若以如是如实分别之火焚烧之，则趋于寂灭。以及，一次性进入时，如是，过去之心已灭尽，未来之心未生起，未出现。现在之心，如是亦极难观察，无色且离形，如虚空般无成，或离一与多，或未生，或其自性光明等等，以智慧之利器分析观察，则知其无成。如是二者于任何自性中亦无成，仅是空无。各自证悟之智慧亦不成立。譬如，二木互相摩擦，由生火之缘故，二木焚毁消灭之后，能烧之火亦如是自然寂灭。当自与共相之法皆已灭尽时，智慧本身亦无显现，光明亦于任何自性中皆不成立，故能消除沉没与掉举等一切过失。于此期间，识不分别任何事物，亦不执著任何事物，一切忆念与作意皆
English
Therefore, one attains the state of. To eliminate the obscurations of knowledge, one must engage in this. Its nature is as stated in the "Questions of Light-Bearer": From the rubbing of two sticks, fire arises; having arisen, that fire burns the very sticks. Likewise, having arisen, the power of wisdom also burns that which gave rise to it. Thus, it is the assertion of the master Nagarjuna and his spiritual sons that from the quiescence of signlessness, the wisdom of individual discernment, arises the higher seeing of signlessness, the non-conceptual wisdom. Therefore, unerring individual discerning wisdom is likened to fire, as it is considered to burn all the fuel of conceptualization. As glorious Dipamkara also said: "With the fire of individual discernment, burn all unwholesome conceptualizations." Furthermore, just as when the object to be burned is consumed, the burner also does not remain, so too, in the essence of equipoise, when the light of the non-conceptual wisdom of higher seeing shines forth, conceptual thoughts of attention do not arise. As it is said: "The fire burns what is to be burned; when what is to be burned is burned, the fire does not remain. All phenomena of existence are considered the fuel for the fire of consciousness. If they are burned by the fire of such accurate discernment, they will tend towards pacification." And, regarding entering all at once: "Thus, the past mind has ceased and vanished; the future mind has not arisen and has not come into being. The present mind, in this way, is also extremely difficult to examine, being without color and form, unestablished like space, or separate from one and many, or unborn, or naturally luminous, and so forth. When analyzed and examined with the weapon of wisdom, it is realized to be unestablished. Thus, since both are unestablished in any essence and are merely nonexistent, the wisdom of individual discernment is also unestablished. For example, just as when two sticks are rubbed together, the two sticks are burned and destroyed by the cause of the arising of fire, and then the fire that burns also naturally subsides, so too, when all characteristics of self and generality are established as nonexistent, wisdom itself is without appearance, and luminosity is unestablished in any essence, thus eliminating all faults such as sinking and excitement. During that interval, consciousness does not conceptualize anything, nor does it grasp anything. All mindfulness and attention are