Tibetan
་ཞི་གནས་བརྟན་པར་མ་གྱུར་བའི་ལྷག་མཐོང་ནི་རླུང་དང་འགྲོགས་པའི་མར་མེ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་མཐོང་དང་བྲལ་བའི་ཞི་གནས་ཀྱིས་ནི་སྒྲིབ་པའི་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་པ་གཅོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱིས་སྲིད་པའི་རྩེར་འཁོར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་གིས་སེམས་གཡོ་བ་འགགས་པར་བྱེད་ལ། ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རྨོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་སོགས་ཕས་རྒོལ་གྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་གིས་གཡོ་བར་མི་ནུས་ཤིང་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་དང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་གནོན་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། ཞི་གནས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤས་ཆེ་ལ་ཤེས་རབ་ཆུང་ངོ་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་ཅིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་གཉིས་ཀ་ཆ་མཉམ་པ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་མི་མཐོང་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་ཤེས་རབ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཐོང་མོད་ཀྱི་མི་གསལ་ཏེ། ཤེས་རབ་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་ཏེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ལ་གོ་འབྱེད་པའི་ཆ་དེ་ལྷག་མཐོང་མ་ནོར་བ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་དུ་མའི་དམིགས་པ་ཅན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་ངན་པའི་རྟོག་དཔྱོད་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་མ་འཁྲུལ་བ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་སྐད་དུ་འོད་སྲུངས་གིས་ཞུས་པ་ལས། སོ་སོར་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན་འོད་སྲུངས་གང་ལ་བདག་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། ཞེས་པ་ནས། ཤེད་བུ་མེད་པ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །འོད་སྲུངས་གཞན་ཡང་གཟུགས་རྟག་པར་ཡང་སོ་སོར་མི་རྟོག་མི་རྟག་པར་ཡང་སོ་སོར་མི་རྟོག་པ་འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འོད་སྲུངས་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་
Chinese
未稳固的奢摩他之上的毗钵舍那，犹如风中之烛。远离毗钵舍那的奢摩他，不能断除一切的遮障之网，如同四禅定和无色定的奢摩他，在有顶天中轮回一样。因此，以奢摩他的力量，能使分别念的风所动摇的心止息。以毗钵舍那，则不会被愚痴的遮障和坏聚见等外道的恶见之网所动摇，并且能压制恶宗和无记之心。如《月灯经》中所说：“以奢摩他的力量，变得不动摇。以毗钵舍那，则变得如山一般。”如是宣说。此外，声闻乘人禅定成分多而智慧少。菩萨则与此相反。如来则是二者相等，从而以一切智智见之理，如《圣大般涅槃经》中所说：“声闻乘人不能见如来之种姓，因为禅定成分多而智慧少。菩萨虽然能见，但不清晰，因为智慧成分多而禅定少。如来则能见一切，因为具有奢摩他和毗钵舍那平等。”如是宣说。因此，在极度等持的境界中，一切法如虚空界般自性光明，而通达了悟的部分，即是不错谬的毗钵舍那。具有多种对境的心之散乱恶劣的分别，不要错认为别别智，这一点至关重要。如《照世经》中所说：“何为别别智？照世，于何处以无我而别别思维，从那里开始。无有怯弱的别别思维，即是对中观道之法如实地别别思维。照世，此外，色是常，也不别别思维；色是无常，也不别别思维，这称为对中观道之法别别思维。照世，常，这称为一边。无常
English
Vipassanā that is not firmly established on Śamatha is like a candle in the wind. Śamatha without Vipassanā cannot cut through all the veils of obscuration, just as the Śamatha of the four dhyānas and the formless absorptions revolves at the peak of existence. Therefore, by the power of Śamatha, the mind, which is agitated by the wind of conceptualization, is stopped. By Vipassanā, one cannot be shaken by the obscuration of ignorance and all the nets of evil views of opponents such as the view of the aggregates, and one can suppress evil doctrines and the mind of non-indication. As it is said in the Sutra of the Moon Lamp: "By the power of Śamatha, one becomes unmoving. By Vipassanā, one becomes like a mountain." Thus it was declared. Furthermore, the Śrāvakas have more samādhi and less wisdom. Bodhisattvas are the opposite of that. The Tathāgatas have both equally, and from that, the way of seeing the omniscient wisdom, as it is said in the Great Sutra of the Noble Parinirvāṇa: "The Śrāvakas do not see the lineage of the Tathāgata, because they have more samādhi and less wisdom. Bodhisattvas see it, but not clearly, because they have more wisdom and less samādhi. The Tathāgata sees everything, because he possesses Śamatha and Vipassanā equally." Thus it was declared. Therefore, in the state of perfect equanimity, all dharmas are naturally luminous like the sphere of space, and the aspect of understanding and opening up is the unmistaken Vipassanā. It is extremely important not to mistake the scattered and evil thoughts of the mind, which have various objects, for separate wisdom. As it is said in the Questions of Kāśyapa: "What is separate wisdom? Kāśyapa, wherever one separately contemplates selflessness, from there onwards. Separate contemplation without timidity is the separate contemplation of the Middle Way dharmas in reality. Kāśyapa, furthermore, one does not separately contemplate form as permanent, nor does one separately contemplate it as impermanent; this is called separate contemplation of the Middle Way dharmas. Kāśyapa, 'permanent' is called one extreme. 'Impermanent'
Tibetan
འདི་ནི་མཐའ་གཉིས་སོ། །མཐའ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དཔྱད་དུ་མེད་པ་བསྟན་དུ་མེད་པ་རྟེན་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་སྟེ། འོད་སྲུངས་འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ་ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཆ་མཉམ་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བས་བལྟ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ལ། དངོས་གཞིའི་དུས་ན་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་སེམས་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་ཤིང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ངང་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་དེའི་ཤེས་རབ་རྣམ་ པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ནི་གང་། །ཤེས་རབ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་གང་ཞི་ན། གང་གི་ཕྱིར་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་སེམས་ཅན་ལ་བལྟ་བས་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དེ་ནི་དེའི་ཐབས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞི་བ་དང་རབ་ཏུ་ཞི་བར་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ནི་དེའི་ཤེས་རབ་བོ་ཞེས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དེ་ཉིད་མཉམ་གཞག་ཏུ་འཕྲུལ་ན་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཆོས་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་མེད་པས་དངོས་གཞིའི་ཚེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པའི་དགེ་བའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་མཐའ་དག་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་མི་འབྱུང་ཡང་། དེའི་སྦྱོར་བ་དང་། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་མཐའ་དག་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་མེ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འབར་གྱི། །དམིགས་པ་མེད་ན་སེམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡང་ཤེས་ལ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ཞི་བར་མི་བྱེད། ཉོན་མོངས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམིགས་པ་ ལ་ཡང་འཇོག་པར་བྱེད། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམི
Chinese
此乃二边。二边之中为何，即是不可思议，不可指示，非所依，非显现，非识，非无。此由《光护》“此乃中道，于诸法各别思择”而明。如是，于修止观双运之前，以大悲之眼视一切有情，于彼所缘境系心，乃菩萨之殊胜方便。于正行之时，极寂静之心不住二边，于能所之戏论寂灭之状态中入定，乃彼之智慧清净性。如《圣无尽慧经》云：“何为菩萨之方便？何为智慧之现证？何为入定之时观有情？以大悲之所缘境系心，乃彼之方便。何为入于寂静与极寂静？乃彼之智慧。”如是宣说。若以大悲之所缘境系心即误以为等持，则一切世俗菩提心之修习次第皆转为胜义菩提心，则于大乘道之修习法将不复存在。无彼故，于正行之时，无所缘等三殊胜所摄之善法亦将坏灭。是故，于极度入定之时，一切依于方便皆为有相，故不生起。然于彼之加行及彼之后得之时，一切依于方便皆生起。如《如来秘密经》云：“种姓之子，譬如火由薪而燃，无薪则息灭。如是，于所缘境心燃，无所缘境心则息灭。彼具方便之菩萨，以般若波罗蜜多完全清净故，亦知所缘境之寂灭，然亦不灭于善根之所缘境，亦不令烦恼之所缘境生起，亦安住于波罗蜜多之所缘境。于空性中
English
These are the two extremes. What is in the middle of the two extremes is that which is inconceivable, unteachable, not a support, not an appearance, not a consciousness, not non-existent. This is clarified by the "Light Protector" [text], "This is the Middle Way, individually discerning all dharmas." Thus, prior to accomplishing the equal union of calm abiding and insight, the special method of a Bodhisattva is to fix the mind on the object of viewing all sentient beings with the gaze of great compassion. At the time of the main practice, the mind that is utterly pacified does not abide in the two extremes, and to enter into equipoise in a state where the elaborations of object and subject are pacified is precisely the purity of its wisdom. As taught in the "Noble Inexhaustible Intellect Sutra": "What is the method of a Bodhisattva? What is the manifestation of wisdom? Why, when in meditative equipoise, does one look upon sentient beings? Fixing the mind on the object of great compassion is their method. Why is it that one enters into equipoise in peace and utter peace? That is their wisdom." Thus it was taught. If fixing the mind on the object of great compassion is mistaken for meditative equipoise, then all the stages of cultivating relative Bodhicitta will transform into ultimate Bodhicitta, and there will be no Dharma for engaging in the path of the Great Vehicle. Without that, at the time of the main practice, the structure of virtue encompassed by the three excellences, such as the absence of an object of focus, will also be destroyed. Therefore, in the state of being utterly in equipoise, all reliance on means does not arise because it is with an object of focus. However, at the time of its application and subsequent attainment, all reliance on means does arise. As it says in the "Secret Sutra of the Tathagata": "Son of good family, it is like this, for example, fire blazes from fuel; without fuel, it will become extinguished. Likewise, the mind blazes on an object of focus; without an object of focus, the mind will become extinguished. There, the Bodhisattva who is skilled in means, because of the complete purification of the Perfection of Wisdom, also knows the pacification of the object of focus, but also does not pacify the object of focus on the root of virtue, nor does he cause the object of focus on afflictions to arise, and he also places [the mind] on the object of focus on the perfections. In emptiness,