Tibetan
།ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ལ་མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་མཛོད་ལས། །རྫུ་འཕྲུལ་རྣ་བ་ཡིད་དང་ནི། །སྔོན་ཚེ་འཆི་འཕོ་སྐྱེ་བ་དང་། །ཟད་ཤེས་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ཡི། །ཞེས་པས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་དང་། ལྷའི་རྣ་བ་ཤེས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཡིད་ཤེས་པ་དང་། སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་དང་། འཆི་འཕོ་ཤིང་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང་། ཟག་པ་ཟད་པ་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་བཤད་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད། །དངོས་གཞི་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ། །ལྷག་མ་གསུམ་པོར་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད། །སྔ་མ་སྔ་མས་ཕྱི་མའི་ཉེར་བསྡོགས་བྱེད། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བརྟེན་གཞི་ཞེས་སུ་གྲགས། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། གཟུགས་མེད་པར་སྤྱོད་པ་གཉིས་ལས་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་སློབ་པ་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་། དེའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་། དེའི་མཐུས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས། སྨོན་པ་དང་བཅས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ། དཔྱོད་པ་དང་ བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཏེ་སྦྱོར་བའི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་། །སྡིག་པའི་ཆོས་ལས་འདས་ཤིང་། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ། དེ་ཉིད་ལས་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་། དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བཤད་དོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ནས་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ནས། བདེ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་། དྲན་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་བཞི་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་གསུམ་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ནི་རང་རང་གི་སྔ་མ་སྔ་མས་བྱེད་པར་ས་སྡེ་ལས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ་དགུ་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བརྟེན་གཞི་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་འཐོབ་བར་བྱེད་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ལེ་ལོ་དང་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང་། བྱིང་བ་དང་། རྒོད་པ་དང་། མི་རྩོལ་བ་དང་། རྩོལ་བའི། དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང་། འདུན་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། ཏིང་འཛིན་ འཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང་། འདོད་པས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་སོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ལེ་ལོ་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་བརྗོད་པའི་གཉེན་པོར་དྲན་པ་བ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན། །མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་སེམས་པ། རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་ཏེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དང་ལྡན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པས་ན་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང་། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བསྒོམ་མོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི། །སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་ཟིན། །ཏིང་འཛིན་མང་ལྡན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ། །བློ་རྫས་གཅིག་པའི་མཉེ་རྗེས་གཟུང་འཛིན་སྤོང་། །མཉམ་གཞག་ལས་འདས་རྗེས་ཐོབ་རྒྱ་ཡན་པ། །ས་བདུན་ཚུན་ཆད་ཀུན་ན་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྨོན་པ་མེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅན་སྲིད་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པས་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པ་བྱས་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས་བྱམས་པ་གང་ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིའམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ངས་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་དུ་མ་བསྟན་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས་བསྡུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རང
Chinese
如是宣说。其中六神通，《俱舍论》中说：神境天耳与他心，宿命死生及漏尽，应知先行为之境。因此，了知神境的境地，了知天人的耳朵，了知他人的心，了知忆念前世的智慧，了知死亡和出生的智慧，应知先行为漏尽。关于世间的禅定，初禅的近分定，有寻有伺。正行无寻唯有伺。其余三者寻伺皆无。前者前者为后者的近分定。被称为圣道的所依。其中，于色而行和于无色而行两种，于色而行是学人和异生众生的四禅，及其近分定，及其威力而入定。以希愿而具有菩提分法，并非是能成办有顶的因，具有舍受，且具有寻，具有伺，是初禅的近分定，是加行之心。又，超越欲贪和罪恶之法，具有寻、伺、喜、乐，在那时称为初禅。从那之中，没有寻，唯有伺，被称为初禅的殊胜心。何时离寻伺，离初禅之地的贪欲，具有喜、乐、内心完全调伏，在那时称为二禅。离二禅的贪欲，具有乐、舍、念、正知，在那时称为三禅。何时离三禅之地的贪欲，非苦亦非乐，具有舍和念，在那时称为四禅。后三禅的近分定，如地品所说，是各自的前者前者所作。同样，四无色定和灭尽定这九者，仅仅是圣道的所依。
English
Thus it was declared. Among the six superknowledges, the Treasury of Knowledge states: "Miraculous power, divine ear, and mind, Former lives, death and birth, and exhaustion, Should be known as the preliminary realm." Therefore, knowing the realm of miraculous power, knowing the ears of the gods, knowing the minds of others, knowing the wisdom of remembering former lives, knowing the wisdom of death and birth, one should know the exhaustion of defilements as a preliminary practice. Regarding worldly meditation, the approximation of the first dhyana involves investigation and analysis. The actual practice is without investigation but only analysis. In the remaining three, both investigation and analysis are absent. The former serves as the approximation for the latter. It is known as the basis for the noble path. Among these, there are two ways of engaging: engaging with form and engaging without form. Engaging with form refers to the four dhyanas of learners and ordinary beings, their approximations, and entering into samadhi through their power. With aspiration, possessing the limbs of enlightenment, not being the cause for accomplishing the peak of existence, possessing equanimity, and possessing investigation and analysis, this is the approximation of the first dhyana, the mind of application. Furthermore, having transcended desire and sinful dharmas, possessing investigation, analysis, joy, and bliss, at that time it is called the first dhyana. From that, without investigation and only with analysis, it is said to be the distinguished mind of the first dhyana. When one is free from investigation and analysis, free from the desire of the first dhyana, possessing joy, bliss, and complete inner pacification, at that time it is called the second dhyana. Having separated from the desire of the second dhyana, possessing bliss, equanimity, mindfulness, and awareness, at that time it is called the third dhyana. When one is free from the desire of the third dhyana, neither suffering nor pleasure, possessing equanimity and mindfulness, at that time it is called the fourth dhyana. The approximations of the latter three dhyanas, as explained in the Earth Chapter, are made by each of the preceding ones. Similarly, the four formless absorptions and the cessation absorption, these nine, are merely the basis for the noble path.
Chinese
是的。为了获得这些禅定，有六种障碍：懒惰和忘记目标，沉没和掉举，不作功用和作功用。为了对治这些障碍，应当修习八种断行，即：信心、欲乐、精进和轻安，这四种是懒惰的对治。对获得禅定的功德具有极大的信心的信心，以及以欲乐发起精进。以其力量使心堪能。之后，通过身心轻安来遣除懒惰。同样，以正念对治忘记目标，以正知对治掉举，以思择对治不作功用，以舍心对治作功用。如果具备这八种断行，禅定就变得堪能，并且能够成办神通等一切功德。因此，经部中也说：“应当修习具备八种断行的神足。”如是宣说。超越世间，生起一切功德的禅定，被慈悲和殊胜的智慧所摄持。具有众多禅定，成办一切相。心识本体一味的瑜伽士，舍弃能取和所取。超越止观双运，获得广大自在。在七地以内普遍存在。它不希求世间，具有菩提分，并且能够断除轮回，因此依靠善于辨别意义的禅定，成办如来殊胜的禅定，这来自于修习止观双运的瑜伽。如《圣解深密经》中说：“慈氏，无论是声闻、菩萨还是如来的一切世间和出世间的善法，都应当了知是止观的果。”又说：“我所开示的声闻、菩萨和如来的各种禅定，都应当了知是止观所摄。”因此，一切禅定的门都是由止观双运所摄持的缘故。就是这样。
English
Yes. To attain these samādhis, there are six obstacles: laziness and forgetting the object, sinking and excitement, non-application and application. To counteract these obstacles, one should cultivate the eight abandonments, namely: faith, aspiration, effort, and pliancy. These four are the antidotes to laziness: faith with great confidence in the qualities of attaining samādhi, and diligence initiated by desire. By its power, the mind becomes workable. Then, through the pliancy of body and mind, laziness is reversed. Similarly, mindfulness is the antidote to forgetting the object, and vigilance is the antidote to excitement. Reflection is the antidote to non-application, and equanimity is the antidote to application. If one possesses these eight abandonments, samādhi becomes workable, and all qualities such as supernormal powers can be accomplished. Therefore, it is also said in the Sutra Pitaka: "One should cultivate the feet of miraculous power that possess the eight abandonments." Thus it was declared. Transcendental, the meditation that generates all qualities, is seized by compassion and supreme wisdom. Possessing many samādhis, accomplishing all aspects. Yogis with a single essence of mind, abandon the grasper and the grasped. Transcending the union of calm and insight, obtaining vast freedom. It exists universally up to the seventh ground. It does not desire the world, possesses the limbs of enlightenment, and abandons existence. Therefore, relying on the samādhi that distinguishes meaning well, accomplishing the special samādhi of the Tathāgata, which arises from the practice of yoga that unites calm abiding and insight. As it is said in the Noble Saṃdhinirmocana Sūtra: "Maitreya, all virtuous dharmas, whether mundane or supramundane, of the Śrāvakas, Bodhisattvas, or Tathāgatas, should be understood as the fruit of calm abiding and insight." And: "All the various samādhis of the Śrāvakas, Bodhisattvas, and Tathāgatas that I have shown should be understood as being encompassed by calm abiding and insight." Therefore, all the doors of samādhi are encompassed by the union of calm abiding and insight. That's it.