Tibetan
གཏོང་བར་དལ་བུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་འཇུག་དང་། དྲན་པ་ནང་དུ་བཞག་སྟེ་འདུག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འདུག་ནས་ཐོག་མར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་བྱིན་རླབས་ཅན་སྔར་མཐོང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་མཚན་དཔེའི་རང་བཞིན་ཐོས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱི། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཀུན་ཏུ་མཛེས་པ་སྟེ། །དམིགས་པ་དེ་ལ་གང་གིས་སེམས་འཇོག་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ དེ་མཉམ་བཞག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྒྲུབ་གཞི་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་འོད་སྲུང་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་དོ། །གང་མ་རྙེད་པ་དེ་མི་དམིགས་སོ། །གང་མི་དམིགས་པ་དེ་འདས་པའང་མ་ཡིན། མ་འོངས་པ་མ་ཡིན། དེ་ལྟར་བྱུང་བའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་དངོས་པོ་གཟུགས་ཅན་ནམ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་གང་ལའང་དམིགས་པ་གཏད་དུ་རུང་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མཐའ་དག་ཞི་ནས་སྤྲོས་པའི་སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ནུབ་ཅིང་། ནུབ་བདེ་ཡང་སྣང་ཆ་འགགས་པའི་གླེན་པ་ལ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ། དངོས་པོ་མེད་པས་ཕྲ་བ་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་བལྟ་དཀའ་བ་སྟེ། སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་འདུ་ཤེས་བཅོམ་པ་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ལས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྙོམས་པའི་ས། །ཞི་བ་ཕྲ་སྟེ་བལྟ་དཀའ་བ། །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་དྲན་པའི་ཐག་པས་བཏགས་ནས་དམིགས་པ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་ཤིང་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་དུ་ངེས་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་དེས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་ད་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྟེ་ཞི་གནས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་དང་འབྲེལ་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་ ཀྱི་རེ་ཞིག་ཅིག་ཉོན་མོངས་པ་མགོ་གནོན་པ་ཙམ་ལས་སྒྲིབ་པ་མི་སྤོང་ལ། དེ་ཉིད་དང་བློ་གཅིག་ངོ་བོ་གཅིག་དུས་གཅིག་སྒྲིབ་པ་སྤོངས་པའི་བྱེད་ལས་སུ་ག
Chinese
应当以放松、自然成就的方式进行呼气和吸气，并将正念置于内心而安住。如此安住后，首先将心专注于先前见过的如来具有加持力的身像，以及听闻的佛陀降临世间的功德和相好，从而修习止。如圣《三摩地王经》所说： “犹如金色之身躯， 世间怙主遍庄严， 于彼所缘谁系心， 菩提萨埵彼名定。” 又，修习的基础是心，而心的自性如《宝积经》所说：“舍利子，心若遍寻则不可得。不可得故则无所缘。无所缘故则非过去，非未来，亦非现在。”因此，可以对有色或无色的任何事物进行专注。平息对外境的一切散乱，使戏论的显现融入法性一味之中。虽然融入很舒适，但并非陷入显现停止的愚痴状态，而是自性寂静。因为无实有，所以微细，因为自性未成立，所以难以观察。不停止显现之境，而断除对境的执着，是具有完全断除过患的三摩地。如前经所说： “三摩地乃寂静处， 寂静微细极难见， 由断一切诸分别， 是故名为三摩地。” 在这种状态中，以正念之绳系缚，使所缘持续不断，并且不被掉举和沉没等因素所夺，这就是止。完全了解它的自性，就是确定为观的道理。如圣《宝云经》所说：“止是心一境性，观是如实分别。”因此，当觉知不分别地安住于对境时，由此产生身心极度调柔，这就是等持，即止的自性，但必须与观相结合。止的暂时作用仅仅是压制烦恼，不能断除障碍。而止观双运，一心一性，同时具有断除障碍的作用。
English
One should exhale and inhale in a relaxed and naturally accomplished manner, and abide with mindfulness placed within. Having abided in this way, first, one should cultivate calm abiding by focusing the mind single-pointedly on the blessed form of the Tathagata that one has seen before, and on the qualities and marks of the Buddha's appearance in the world that one has heard. As the Noble Samadhiraja Sutra states: "The body like the color of gold, The protector of the world, completely adorned, Whoever places their mind on that object, That Bodhisattva is called 'fixed'." Moreover, the basis of practice is the mind, and its nature is as stated in the Ratnakuta Sutra: "Shariputra, if the mind is sought everywhere, it cannot be found. Because it cannot be found, it has no object of focus. Because it has no object of focus, it is not past, not future, nor present." Therefore, one can focus on any object, whether it is form or formless. Pacifying all distractions towards external objects, the appearance of elaboration dissolves into the single taste of dharmata. Although dissolving is comfortable, it is not entering into the foolish state of cessation of appearances, but is naturally peaceful. Because it is without substance, it is subtle; because its nature is not established, it is difficult to see. Not stopping the field of appearance, but destroying the concept of clinging to it, is a samadhi that possesses the complete abandonment of faults. As the previous sutra states: "Samadhi is a place of equanimity, Peaceful, subtle, and difficult to see, Because all concepts are destroyed, Therefore, it is called Samadhi." In such a state, bound by the rope of mindfulness, the object of focus is continuous, and not stolen by factors such as excitement and dullness, this is calm abiding. Completely knowing its nature is the way to ascertain insight. As the Noble Cloud of Jewels Sutra states: "Calm abiding is single-pointedness of mind, insight is truly discriminating awareness." Therefore, when awareness abides without conceptualizing the object, from this arises extreme pliancy of body and mind, which is equanimity, that is, the nature of calm abiding, but it must be connected with insight. The temporary function of calm abiding is only to suppress afflictions, it does not abandon obscurations. And the union of calm abiding and insight, one mind, one essence, simultaneously has the function of abandoning obscurations.
Tibetan
ཅིག་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བག་ལ་ཉལ་ལེགས་པར་འཇོམས་ཤིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་མཐོང་བས་རྗེས་ཐོབ་དང་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་གནོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བག་ལ་ཉལ་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འཇུག་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་འདྲ་བར་མཉམ་པར་མཐོང་ངོ་། །དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་ནི་སྒྱུ་མ་དང་། སྨིག་སྒྱུ་དང་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་དོན་རབ་འབྱེད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་རྣམ་གསུམ་ལས། །རྟོག་དཔྱོད་ཡོད་མེད་མུ་བཞིའི་བསམ་གཏན་བཞི། །དེ་བཞིན་གཟུགས་མེད་བཞི་སྟེ་རྣམ་པའི་གྲངས། །ལམ་མ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ནི། །བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་གྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཡིན། །ལམ་ཞུགས་ཚོགས་དང་སྦྱོར་བའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །ཐར་ལམ་མངོན་བྱེད་དོན་རབ་འབྱེད་པར་གྲགས། །དང་པོའི་ས་ཡན་འཕགས་པའི་ཏིང་འཛིན་ཏེ། །ཟག་པ་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེ་ཡིན། །དེ་སྐད་དུ་ལང་དཀར་གཤེགས་པ་ལས་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་བསམ་གཏན་དང་། དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ཏེ། །ཞེས་པ་ལས་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་ལམ་དུ་ལ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམ་ ལ་ཡོད་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ལས། དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐར་བའི་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ནི་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟག་པ་མེད་པའོ། །ཀུན་ཀྱང་ངོ་བོ་ནང་དུ་སེམས་འཛིན་ལ། །རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་བརྩོན་འགྲུས་ཅན། །རྣམ་པར་གཡེང་ན་སླར་ཡང་དེ་ལ་བསླན། །བྱེད་ལས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲུབ། །འབྲས་བུ་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་ཐོབ་པ་ཡིན། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་སེམས་ནང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཉིད་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སེམས་ནི་ནང་དུ་གནས་པ་དང་། །དྲན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་པ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེ
Chinese
以独特的个别观察智慧，彻底摧毁习气，视一切法如幻，因此是具有后得的胜观。如圣者《解深密经》所说：禅定能调伏烦恼，智慧能摧毁习气。以及《入无分别》所说：超世间的智慧平等地视一切法如虚空。在其之后获得的，则视如幻象、阳焰和水月。分类而言，有凡夫近行、义善分别、如来善三种禅定。有有无四句的四种禅定。同样有四种无色定，这是种类的数量。未入道者的相续之等持，是禅定和无色定所生的近行。入道者的加行和结合之等持，被称为显现解脱道的义善分别。初地以上的圣者之等持，是无漏的如来善。如《楞伽经》所说：有凡夫近行禅定、义善分别禅定，以及如来善禅定。其中，凡夫近行禅定是未入道者的相续之等持，具有禅定和无色定，是世间道。在两种出世间道中，义善分别禅定是入道后，以加行结合之等持来显现解脱道。如来善禅定是初地以上圣者相续中的无漏等持。总之，其自性是内心专注，其因是持续的忆念和精进。如果散乱，则再次专注于此。作用是产生安乐并成就神通。结果是获得现量等。其中，禅定的自性是内心安住于一境，其成就之因是持续的忆念，必须依赖精进的助缘才能达成。《经庄严论》中说：心安住于内，依赖忆念和精进。如此宣说。那时心中
English
The wisdom of distinct individual observation thoroughly destroys habitual tendencies, and since all phenomena are seen as illusory, it is considered superior insight endowed with subsequent attainment. As the noble *Saṃdhinirmocana Sūtra* states: "Samādhi subdues afflictions, and wisdom destroys habitual tendencies." And as stated in the *Entering into Non-Conceptualization*: "Transcendent wisdom sees all phenomena as equal, like the expanse of the sky. What is attained after that is seen as illusion, mirage, and the moon in water." In terms of classification, there are three types of samādhi: the childish preliminary practice, the meaningful good distinction, and the Tathāgata's good. There are four samādhis of the four possibilities of existence and non-existence. Similarly, there are four formless absorptions, which is the number of types. The samādhi of the continuum of one who has not entered the path is the preliminary practice produced by samādhi and the formless absorptions. The samādhi of one who has entered the path, of accumulation and joining, is known as the meaningful good distinction that manifests the path of liberation. The samādhi of noble ones from the first ground onwards is the undefiled Tathāgata's good. As stated in the *Laṅkāvatāra Sūtra*: "There is the samādhi of childish preliminary practice, the samādhi of meaningful good distinction, and the samādhi of the Tathāgata's good." Among these, the samādhi of childish preliminary practice is the samādhi and formless absorptions of the continuum of one who has not entered the path, which is the worldly path. Among the two transcendent paths, the samādhi of meaningful good distinction is the manifestation of the path of liberation through the samādhi of accumulation and joining after entering the path. The Tathāgata's good samādhi is the undefiled samādhi in the continuum of noble ones from the first ground onwards. In general, its nature is the mind holding inward, its cause is continuous mindfulness and diligence. If distracted, one returns to it again. Its function is to generate happiness and accomplish magical powers. Its result is the attainment of direct perception and so forth. Among these, the nature of samādhi is the mind abiding in one-pointedness, and the cause of its accomplishment is continuous mindfulness, which must be accomplished relying on the auxiliary condition of diligence. As stated in the *Ornament of the Sūtras*: "The mind abides within, relying on mindfulness and diligence." Thus it is taught. At that time, in the mind