Tibetan
དཀའ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་སྲབ་མོར་གྱུར་ཏེ་བརྟན་ཚུགས་པའི་སྙིང་ སྟོབས་དང་མི་ལྡན་ན་དཀའ་བའི་གནས་ཆུང་ངུས་ཀྱང་ལམ་ལས་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་བྱེད་ལ། སྙིང་སྟོབས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་སྡར་།།།མའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལས་ལྡོག་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་དཀའ་སྤྱད་ཆེན་པོ་ཡང་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་སྟེ། དཔེར་ན་དཔའ་ཞིང་བརྟུལ་ཕོད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཡུལ་ངོར་ཞུགས་པ་དས་རང་གི་ཁྲག་བོར་བ་མཐོང་ན་སླར་ལ་སྙིང་སྟོབས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་ལ། ཤིང་བལ་གྱི་འདབ་མ་ལྟར་ཡང་ཞིང་གཡོ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པས་སྡར་མར་གྱུར་བ་དག་ནི་གཞན་གྱི་ཁྲག་མཐོང་ནའང་བརྟབས་ནས་བོག་ཅིང་འགྱེལ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལ་ལ་བདག་གི་ཁྲག་མཐོང་ན། དཔའ་བརྟན་ལྷག་པར་སྐྱེ་འགྱུར་ཡོད། །ལ་ལ་གཞན་གྱི་ཁྲག་མཐོང་ཡང་། །བོག་ཅིང་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་ཡོད། །དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངང་བརྟན་དང་། །སྡར་མའི་ཚུལ་ལས་གྱུར་བ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་གནས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་དང་། སྤྱོད་ལམ་དང་། ཆོས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་། སློང་མོས་འཆོ་བ་དང་། མངོན་པར་བརྩོན་པས་དུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དང་། འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ལ། དང་བའི་ཡུལ་དང་། མངོན་དུ་བྱ་བ་དང་། འདོད་པའི་ཡུལ་དང་། བླང་དོར་དང་། བསྒོམ་པའི་ཡུལ་དང་། རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། མོས་པའི་དང་། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ཏེ་སྤྱིར་བརྒྱད་ཚན་གཉིས་སུ་བྱང་ས་ལས་བཤད་པའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུའི་རྣམ་པར་ཐར་བས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་ཉམས་ན། ཁྲོ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་ཁོ་ནས་བདག་ཉིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་སྐད་དུ། ཞེ་སྡང་ ཟུག་རྔུའི་སེམས་འཆད་ན། །ཡིད་ནི་ཞི་བའི་ཉམས་མི་མྱོང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཞེ་སྡང་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་དེ། དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ནི་ཁྲོ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཁོང་ཁྲོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ངག་ཀྱང་འཇོམས་པར་བྱེད་ཅིང་འབྲས་བུ་མེད་པར་བྱེད་དོ། །རྟེན་བསྲེགས་ནས་གཞན་བསྲེག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་།
Chinese
应当发起难行之心。如是说。如果进入大乘道，却变得心志薄弱，不具备坚定的毅力，那么即使是微小的困难也会成为从道中退转的因缘。而具备强大毅力的人，由于厌恶懦弱的行为，即使是巨大的痛苦和苦行也能成为道的助伴。例如，勇敢而坚毅的男子汉投入战场，看到自己流血反而会成为生起更大勇气的因缘。而像木棉花瓣一样轻浮摇摆的心，使得他们变得懦弱，即使看到别人的血也会惊慌失措、昏厥倒地。《入行论》中说：有些人见到自己的血，勇气和坚定反而更加增长；有些人即使见到别人的血，也会惊慌昏厥。这都是由于心性的稳定与懦弱的习性所致。因此，对于处所、世间八法、行为、全面受持佛法、乞讨为生、精进疲劳、利益众生、依赖临时事务等，共有八种忍受痛苦的类别。同样，对于必须思维佛法之忍耐，有信心的对境、显现之事业、欲望之对境、应取应舍、禅修之对境、随之修持、信奉之、所知之境，总共有两个八类，如《菩萨地论》中所说，也应以常啼菩萨的行传来修持。第二方面，如果对于损害不以为意的忍耐退失，那么仅仅是嗔恨之心本身就会给自己带来巨大的痛苦，如是说：嗔恨如毒箭，心怀嗔恨则无法体验寂静。因此，嗔恨是极具代表性的，其同类因是愤怒，其对治之方是忍耐。因此，世尊说：所谓的愤怒，能摧毁并使千劫中所积累的福德化为乌有，如同焚烧供品后又焚烧其他物品一般。因此，嗔恨被称为愤怒。
English
One should generate the mind of undertaking difficulties. It is said. If one enters the path of the Great Vehicle but becomes weak-minded and lacks steadfast courage, even a small difficulty can become a cause for turning away from the path. Those who possess great courage, due to their aversion to cowardly behavior, even great suffering and hardship become companions on the path. For example, when a brave and resolute man enters the battlefield and sees his own blood being shed, it becomes a cause for generating even greater courage. But those who are like cottonwood petals, with minds that are light and wavering, become cowardly; even seeing the blood of others, they become startled, faint, and fall. As it is said in the *Bodhicharyavatara*: Some, seeing their own blood, have their courage and steadfastness increase even more. Some, even seeing the blood of others, become startled and faint. This is due to the stability of mind and the habits of cowardice. Therefore, regarding places, worldly dharmas, conduct, fully upholding the Dharma, living by begging, being exhausted by diligence, benefiting sentient beings, and relying on temporary activities, there are eight categories of patience in accepting suffering. Similarly, regarding the patience of necessarily thinking about the Dharma, there are objects of faith, activities to be manifested, objects of desire, what to accept and reject, objects of meditation, what to practice accordingly, objects of devotion, and objects of knowledge—generally, two sets of eight, as explained in the *Bodhisattvabhumi*, which should also be practiced through the liberation story of the Bodhisattva Sadāprarudita. Secondly, if the patience of not minding harm is lost, then the mind of anger itself will cause great suffering to oneself. As it is said: If the mind is filled with the sting of hatred, the mind will not experience the state of peace. Therefore, hatred is a close representation; its similar cause is anger, and its antidote is patience. Therefore, the Bhagavan said: What is called anger destroys and renders fruitless even the merit accumulated over thousands of kalpas, like burning offerings and then burning other things. Therefore, hatred is called anger.
Tibetan
དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོས་ཀྱང་མི་སྐྱོབ་པའི་ཚུལ་ཟླ་བ་སྒྲོན་མར། ཕན་ཚུན་གནོད་པའི་སེམས་སུ་གང་བྱེད་པ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐོས་པས་སྐྱོབ་མི་བྱེད། །བསམ་གཏན་དང་ནི་དགོན་གནས་མི་སྐྱོབ་སྟེ། །སྦྱིན་དང་སངས་རྒྱས་མཆོད་པའང་སྐྱོབ་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་མི་བསྐྱེད་ཅིང་། དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་རང་གི་ལེ་ལན་ལ་བརྟགས་ནས་ཁོང་ཁྲོའི་རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་ལ་དགྲ་བཞིན་དུ་བལྟ་དགོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཁྲོས་པའི་སྡིག་པ་ནི་རང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དགར་འགྱུར་ལ། གནོད་བྱེད་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་དང་འབྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གཞན་དག་བདག་ལ་མི་དགའ་བ། །དེས་ནི་ཚེ་འདིའམ་ཚེ་གཞན་ལ། །བདག་ལ་ཟ་བར་མི་བྱེད་ན། །བདག་ནི་དེ་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པ་ཉམས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན་དང་རིང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དང་འབྲེལ་བའི་བཟོད་པ་ནི། སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་དམིགས་པ་ལེན་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ བཟོད་དགོས་ན། དེའི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ། ཆགས་པ་དང་བཅས་པ། འདུ་བྱེད་དང་བཅས་པ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་དུ་ཡོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་དང་རྡོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ། སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བཅུ་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པ་ལེན་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བཟོད་པ་བྱེད་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་རྣམ་བཞི་བསལ་ནས། ཆགས་པ་མེད་པའི་བཟོད་པ་བསྒོམ་ཞིང་འདུ་བྱེད་པ། རྣམ་པ་གསུམ་དག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དང་པོ་གཉིས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལྔའི་གྲོགས་སུ་ལས་དང་པོ་པས་གཙོ་བོར་སྤྱོད་ལ། ཕྱི་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆ་སྟེ་གོམས་པ་བརྟན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་འཇུག་
Chinese
即使是广大的善根也无法救护的情况，如《月灯经》中所说：凡是心中怀有互相损害的念头，戒律和听闻都无法救护他，禅定和隐居也无法救护，布施和供养佛陀也无法救护。因此，菩萨不会对加害者生起嗔恨，而是考察直接和间接的自身过失，应当像对待敌人一样看待嗔恨的分别念。为什么呢？因为嗔恨的罪过会跟随自己，在任何情况下都会增长，而加害者是暂时的，不会在任何情况下都与自己相连。如《入菩萨行论》中所说：他人不喜悦我，如果他不在此生或来世吞噬我，我因此不喜欢他。就像这样。第三方面，如果对甚深法性的意义不畏惧的安忍退失，就会远离出世间的意义。像这样，与世间道相关的安忍，必须依靠有情来取对境，依靠异熟果，依靠福德之道来安忍。那么，它的自性就与胜义谛相违背，是有贪著的，是有造作的，是有分别识的，因此也与般若波罗蜜多相违背。像这样，完全舍弃一切造作和聚合，就是出世间安忍的方式。如《地藏十轮经》中所说：善男子，菩萨的安忍有两种：世间安忍和出世间安忍。世间安忍是缘于一切有情取对境，依靠异熟果，依靠福德之道而行安忍。出世间安忍是遣除四种颠倒，修习无贪著的安忍，是造作，是清净的三种相。这样说的。因此，前两种是依靠世间方面的，作为方便五支的助伴，是初学者主要修习的。后者是出世间方面，因为串习稳固，所以与智慧的自性相应。
English
Even vast roots of virtue cannot protect, as stated in the Chandrapradīpa Sūtra: "Whatever one does with a mind of harming each other, neither discipline nor hearing can protect him. Neither meditation nor solitary places can protect him, nor can generosity or offerings to the Buddha protect him." Therefore, a Bodhisattva does not generate anger towards the one who harms him, but examines his own faults, both direct and indirect, and should regard the conceptual thought of anger itself as an enemy. Why? Because the sin of anger follows oneself and increases in every way, while the one who harms is temporary and not connected to oneself in every way. As stated in the Bodhicaryāvatāra: "If others do not like me, if they do not devour me in this life or the next, I do not dislike them for that reason." Like that. Thirdly, if the patience that does not fear the meaning of profound Dharma nature is lost, it is far from the meaning of transcendence. Like this, patience related to the worldly path must rely on sentient beings to take objects, rely on the ripening fruit, and rely on the path of merit to be patient. Then, its nature is contrary to the ultimate truth, is with attachment, is with fabrication, and is with consciousness, so it also contradicts the Prajñāpāramitā. Like this, completely abandoning all fabrication and aggregates is the way of transcendent patience. As stated in the Kṣitigarbha Daśacakra Sūtra: "Son of good family, the patience of a Bodhisattva is twofold: worldly and transcendent. Worldly patience is to take objects by relying on all sentient beings, rely on the ripening fruit, and rely on the path of merit to practice patience. Transcendent patience is to eliminate the four inversions, cultivate patience without attachment, is fabrication, and is the three aspects of purity." That is what is said. Therefore, the first two rely on the worldly aspect, as companions of the five aspects of means, and are mainly practiced by beginners. The latter is the transcendent aspect, and because the habit is stable, it engages in accordance with the nature of wisdom.