Tibetan
གས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་པ་སྟེ་འདི་ལྟར་གནོད་པའི་ཡུལ་ལ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་གནོད་བྱེད་དེ་ཉིད་རང་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་བཏབ་པས་རང་དབང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུགས་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། ཁྱད་པར་གནོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་ན་བཟོད་པ་མི་འགྲུབ་པས་རང་སེམས་གདུལ་བའི་ཚུལ། གནོད་པའི་ཡུལ་ནི་ནགས་ཀྱི་ཆེར་མ་བཞིན་གདུལ་གྱིས་མི་ལང་ཀུན་ནས་འཕེལ་བ་ཅན། འཁོན་དང་ཁྲོ་བའི་བྱེད་པོ་གཅིག་བཏུལ་ན། །བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བདག་ལ་མཛའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རང་གིས་སེམས་ལ་ཁྲོ་བ་འགོག་པའི་ནུས་པ་རྫོགས་ན་ཕ་རོལ་པོའི་སེམས་མི་བསྲུན་པ་དང་བྲལ་བ་ ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་སེམས་ལ་ཁྲོ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནས་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་མི་བསྲུན་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དེ་དག་གཞོམ་གྱིས་ཡོངས་མི་ལང་། ཁྲོ་བའི་སེམས་འདི་གཅིག་བཅོམ་ན། །དགྲ་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོམས་དང་འདྲ། །ཞེས་དང་། དེའི་དཔེར་ས་སྟེང་ཐམས་ཅད་ཀོ་བས་གཡོགས་པར་མི་ལྡང་ཀྱང་། ལྷམ་མཐིལ་གྱི་ཀོ་བས་ཐམས་ཅད་གཡོགས་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཟོད་པ་འགྲུབ་ན་རྩ་བ་དང་། ལོ་མ་དང་། མྱུ་གུ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། རླུང་ཟས་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བཏུང་ངན་དོན་དང་། ཧྲལ་ཧྲུལ་ལ་སོགས་པས་ལུས་སེམས་གདུང་མི་དགོས་པར་བཟོད་པའི་མཆོག་དཀའ་ཐུབ་ཡིན་པའི་ཚུལ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། འདི་ལྟར་བཟོད་མཚུངས་དཀའ་ཐུབ་མ་མཆིས་པས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་དབྱེ་མི་བགྱིས། ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད། །ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་སངས་རྒྱས་ཞལ་གྱིས་བཞེས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གནོད་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གི་ཉེར་ལེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཚུལ། རེག་པ་ཤིན་ཏུ་རྩུབ་པའི་ཚིག་གི་མངས། །སྐྱེས་བུའི་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་ཅང་མཆིའམ། །དེ་ཉིད་དང་དུ་བླང་བའི་ཉེར་ལེན་གྱིས། །ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འཁྲུགས་ཤིང་མནར། །འདི་ལྟར་ཁྲོ་བ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ཚིག་རྩུབ་ལ་སོགས་པས་སྙིང་འགས་པ་ལྟ་བུའི་ཞེ་སྡང་གི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནའང་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚིག་གི་མཚོན་ཆ་ཡིན་པས་སུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་དང་གནོད་པ་བྱས་པ་མེད་དེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ
Chinese
应当以某种方式禅修。也就是说，如果观察和分析有害的对象，那么施害者本身也被烦恼的魔鬼所击中，因此不是自主的。正如月称所说：“在此处，有情不是过错，这些烦恼才是过错。如果贤者们进行分析，就不会对有情生气。”特别是，如果分析有害的自性，就无法成就忍耐，因此要调伏自心。有害的对象就像森林中的蔓延植物一样，无法通过调伏来满足，而是会不断增长。“如果调伏一个怨恨和愤怒的制造者，忍耐的苦行将使我感到愉快。”也就是说，如果自己有足够的能力阻止心中的愤怒，就不需要依赖他人不驯服的心，因为忍耐的波罗蜜多仅仅通过自己心中没有愤怒而圆满。正如《入行论》中所说：“有情不驯服如虚空，无法完全摧毁他们。如果摧毁一个愤怒的心，就如同摧毁所有敌人。”例如，虽然无法用皮革覆盖整个地面，但用鞋底的皮革覆盖就如同覆盖了一切。因此，如果成就忍耐，就不需要因根、叶、芽、花、风食等不良食物和粗糙之物而使身心受苦，因为忍耐是最好的苦行。正如《亲友书》中所说：“因此，没有与忍耐相同的苦行，不要给愤怒任何机会。佛陀亲口承诺，舍弃愤怒将获得不退转。”就像这样。所有有害的条件都是基于自己的分别念的近取因而产生的。“极其粗糙的言语之箭，难道刺入了人的心脏吗？通过接受它的近取因，相互依赖和被依赖者发生冲突和折磨。”就像这样，即使体验到因粗糙的言语等使心脏破裂般的嗔恨感受，那也是无实体的言语之武器，因此没有人刺入或伤害心脏。因为不是有形之物，而是心和心所的近取
English
One should meditate in a certain way. That is to say, if one examines and analyzes the harmful object, then the harmer himself is also struck by the demon of afflictions, so he is not autonomous. As Chandrakirti said, "Here, sentient beings are not the fault, these afflictions are the fault. If the wise analyze, they will not be angry with sentient beings." In particular, if one analyzes the nature of harm, one cannot achieve patience, so one must tame one's own mind. The harmful object is like a spreading plant in the forest, which cannot be satisfied by taming, but will continue to grow. "If one tames one who makes resentment and anger, the asceticism of patience will make me happy." That is to say, if one has enough power to stop anger in one's own mind, one does not need to rely on the untamed mind of others, because the perfection of patience is perfected only by the absence of anger in one's own mind. As it is said in the "Entering the Way of the Bodhisattva", "Sentient beings are untamed like the sky, it is impossible to completely destroy them. If one destroys one angry mind, it is like destroying all enemies." For example, although it is impossible to cover the entire ground with leather, covering it with the leather of the sole of a shoe is like covering everything. Therefore, if one achieves patience, one does not need to suffer physically and mentally from bad food such as roots, leaves, sprouts, flowers, wind food, etc., and rough things, because patience is the best asceticism. As it is said in the "Letter to a Friend", "Therefore, there is no asceticism equal to patience, do not give anger any chance. The Buddha himself promised that abandoning anger will attain non-retrogression." Like this. All harmful conditions arise based on the near-taking of one's own conceptualization. "Does the arrow of extremely rough words pierce the heart of a person? By accepting its near-taking cause, the interdependent and the dependent conflict and torment each other." Like this, even if one experiences the feeling of hatred like a heart breaking due to rough words, etc., that is a weapon of words without substance, so no one has pierced or harmed the heart. Because it is not a tangible thing, but the near-taking of mind and mental factors.
Tibetan
འི་རྐྱེན་ལས་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་འདུ་འཕྲོད་པས་ཁོང་འཁྲུགས་ཤིང་མནར་ བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་ནས་གནོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་མི་བྱ་བ་ཉིད་གཉེན་པོར་ཆེ་ལ་ནུས་པ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཉེན་པོར་ཆེ་བ་དག་ལ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་དང་འཇུག་པ་ལས་བཤད་པའི་ལུང་དང་རིག་པའི་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོའང་ཉམས་སུ་བསྟར་བར་བྱ་མོད། འདིར་ནི་གང་པོས་ཞུས་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོས་བཟོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་བསྟེན་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་འམ། འགྲེང་ངམ། འདུག་གམ། ཉལ་བའི་ཚེ། གཅིན་གྱི་བུམ་པའམ། དུག་གི་བུམ་པ་དང་། ཐལ་བ་དང་། གཤང་གཅི་ཐོགས་པ་འོངས་ནས་མགོའི་སྟེང་དུ་བླུགས་སམ། ལུས་ཀུན་གདུངས་པར་གྱུར་ན་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་འཁོན་གྱི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས་འདི་སྐད་དུ་བདག་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ནས། རེག་བྱ་གང་གིས་གང་དུ་རེག་པར་འགྱུར། །ལུས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རམ། སེམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། ལུས་ནི་རྩྭ་དང་། ཤིང་དང་། གྱོ་མོ་དང་། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་སེམས་ནི་ཁ་དོག་མེད་པ་གཟུགས་མེད་པས་སྐད་ཅིག་མར་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་ཐང་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་གནས་།།།བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། འདི་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་སྒྲ་དང་བྲག་ཅ་བཞིན། །བདག་ཉིད་མ་བྱུང་གནོད་པའི་ཡུལ་མེད་པས། །རང་གི་སྔོན་བྱས་རྐྱེན་གྱིས་བོས་ལ་ལྟོས། །དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གདོད་ནས་མེད་པར་གྱུར་ན་ཕ་རོལ་ པོའམ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྲོ་བ་དང་རྩོད་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གང་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་མེད་ན་བྲག་ཅ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཁོང་ཁྲོའམ་རྩོད་པ་འགྱེད་པ་ལ་སོགས་ནི་ཕན་ཚུན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཚེ་སྔ་མའམ། ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་སྔོན་ལ་རང་གིས་གནོད་པའི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་ན། ཕ་རོལ་པོས་གནོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྤྱིར་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་གནོད་པ་འདུ་བྱེད་པ་དང་། ཁྱད་པར་རང་གི་སྔོན་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་གནོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ད
Chinese
由于这些因缘，相互之间，受害者和施害者如同所依和能依般聚合，认识到嗔怒和痛苦的自性后，不去思索损害的自性，才是最大的对治，且力量稳固。然而，对于通过思索成为对治的，则应修习《入行论》和《入智论》中所说的经文和理证的锋利武器。此处如《胜幢经》中所说：“种姓之子或种姓之女，应依止和修习安忍之法。如果行走、站立、坐卧之时，尿壶、毒药瓶、灰尘和大小便被拿来倾倒在头上，或者全身都感到痛苦，也不应因此生起嗔恨和怨恨之心，不应说‘我有什么过错’。同样适用于一切情况。什么触及什么？是损害身体，还是损害心？身体如同草、木、瓦片和影像，没有分别，没有知觉，既不是我，也不是他。如果损害心，心没有颜色，没有形状，刹那生灭，没有片刻停留，既不是我，也不是他。”就像这样。同样：‘此处损害的因果无边无际，从自身产生，如声音和回声。自身不产生，就没有损害的处所，看自己往昔所作的因缘。’如果所谓的‘自身’从一开始就不存在，那么执著于他人或外物，以及由此产生的愤怒和争论的因和缘都不会产生。就像没有嘈杂的声音，就不会有回声一样。因此，嗔怒或争论等是相互依赖的。特别是，如果前世或今生没有先造作损害之因，他人就无法施加损害之果。因此，要知道，一般来说，依赖于自我的存在，才会产生他人的损害；特别是，依赖于自己的前世业力，才会成为被损害的对象。
English
Due to these causes and conditions, the victim and the perpetrator come together like the dependent and the support, and having recognized the nature of anger and suffering, not contemplating the nature of harm is the greatest antidote and its power is stable. However, for those that become antidotes through contemplation, one should practice the sharp weapons of scripture and reasoning as explained in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life" and the "Entering Wisdom". Here, as stated in the "King of Glorious Victory Banner Sutra": "Sons or daughters of good family should rely on and meditate on the Dharma of patience. If, while walking, standing, sitting, or lying down, a chamber pot, a poison bottle, ashes, or excrement and urine are brought and poured on their heads, or if their whole body is afflicted with suffering, they should not generate thoughts of hatred and resentment, nor should they say, 'What fault is there in me?' Apply this similarly to all situations. What touches what? Does it harm the body or does it harm the mind? The body is like grass, wood, tiles, and reflections, without discrimination, without awareness, neither self nor other. If it harms the mind, the mind is without color, without form, arising and ceasing in an instant, without abiding for even a moment, neither self nor other." Like that. Similarly: 'Here, the causes and effects of harm are limitless, arising from oneself, like sound and echo. If the self does not arise, there is no place for harm, look to the causes and conditions of your own past deeds.' If the so-called 'self' does not exist from the beginning, then the causes and conditions for clinging to others or external objects, and the anger and disputes that arise from that, will not occur. Just as without a cacophonous sound, there will be no echo. Therefore, anger or disputes, etc., are mutually dependent. In particular, if one has not previously created the cause of harm in a previous life or in the present, others cannot inflict the result of harm. Therefore, one should know that in general, it is by relying on the existence of self that the harm of others is produced, and in particular, it is by relying on one's own past karma that one becomes an object of harm.