Tibetan
ན་ཞིང་། གཟུ་ལུམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྭ་བ་ལས་འཐོན་རིས་ཀྱིས་མི་ཕྱུགས་མང་པོ་ཚར་གཅོད་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྦད་པར་འདོད་ནས་ལྷས་སྦྱིན་གྱིས་གླང་པོ་ཆེ་འདུལ་སྦྱོང་མཁན་ལ། མུ་ཏིག་གི་དོ་ཤལ་སྲང་བརྒྱ་སྟོང་རི་བ་ཞིག་བྱིན་ཏེ། ནང་པར་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ཕྱིར་གཤེགས་པའི་ཚེ་རྦོད་ཅིང་ཅེས་གོ་བར་བྱས་པས། དེས་ཀྱང་གྲོང་ཁྱེར་བ་གཞན་རྣམས་ལ་རང་རང་བསྲུང་བ་ལ་སྒྲིམས་ཤིག་ཅེས་དྲེ་ལ་བསྒྲགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སྦྱོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་གཤེགས་པ་ན། གླང་པོ་ཆེ་ནོར་སྐྱོང་རྦད་དོ། །དེ་ནི་སྒྲ་དྲག་པོ་དང་བཅས་ཏེ་ཤུགས་ཅི་ཡོད་པས་སྟོན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བརྒྱུགས་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་ལྡན་རྨད་བྱུང་བའི། །སྟོབས་ཀྱི་མཐུ་ལ་ད་ལྟོས་ཤིག །གསུངས་ནས་ཕྱག་སོར་ལས་སེང་གེ་ལྔ་སྤྲུལ་པས་གླང་པོ་ཆེ་རབ་ཏུ་སྐྲག་ནས་རྟབས་བཞིན་དུ་བྲོས་པ་ན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མེའི་འོབས་ཀྱིས་བསྐོར་བར་སྤྲུལ་པས་འབྲོས་པའི་གནས་ཀྱང་མ་རྙེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱོགས་ ཞི་བ་དང་བདེ་བར་མཐོང་བས་དལ་བུས་ཞབས་ལ་བཏུད་དེ་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་ཞིང་། མཐར་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་རུ་བར་བསྐོར་བའི་ཚེ་དེས་སངས་རྒྱས་མ་མཐོང་བས་སྐྱོ་སྟེ། རང་གི་སྣ་ཤ་ལ་རྡོག་པས་བརྫིས་ཏེ་ཤི་འཕོས་ནས་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་པའི་ལྷར་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་མཛད་པ་ཞར་དང་ཞར་བྱུང་དྲན་པའི་སླད་དང་དབ་ཙམ་དུ་མཚོན་པར་བྱས་ཀྱི། གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བགྱིད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའོ། །འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་སྐབས་ལ་མཚོན་ན་སེམས་ཅན་བཅུ་གཅིག་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བཅུ་གཅིག་རེ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་སྟོན་ཏོ། །འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་ལྔའི་ཉེར་གནས་སེར་སྣ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། འཁོན་འཛིན་དང་། ལེ་ལོ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱང་བ་སྟེ་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉེར་གནས་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་། དགེ་བའི་རྒྱུ་དང་། དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་། མ་ལོག་པ་དང་། དགེ་བ་སྡུད་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ལྔ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་ནས་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ལྔ་དང་བར་དུ་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ནི་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལའང་བརྟག་པའི་གནས་དྲུག་གསུངས་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། གང་ལ་བརྟག་པ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པའང་། རང་གི་ཆོས་ལ་ འབྱོར་རྒུད་བརྟག་པར་འདུ། །རང་ཉིད་ཆོས་ལམ་མ་ཉམས་གཞན་དོན་བྱ། །རང་དོན་ཉམས་པའི་སོ་སྐྱེས་འཁྲུལ་བ་བརྟག །དེ་ལ་བརྟག་པ་དྲུག་ནི་བསྡུ་བ་ལས། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་དྲུག་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་དང་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་དང་ཟང་ཟིང་། འབྱོར་བ་དང་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་དང་ཆོས་ཀྱིས་འབྱོར་བ་ནི་གནས་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་མི་རྙེད་པ་དང་རྙེད་ཅིང་འཇུག་པ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཉམས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་དོན་དམ་པ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྔོན་དུ་མ་ཐོས་པ་མཉན་དུ་མེད་པ་དང་། སྔོན་མ་ཐོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་མ་བསམས་པ་བསམ་དུ་མེད་པ་དང་། ཐོས་པའི་བར་ཆད་དང་བསམ་པའི་བར་ཆད་དང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་བརྗེད་པ་དང་། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་མ་ཐོབ་པ་མི་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའོ། །ཆོས་འབྱོར་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་འབྱོར་བ་དང་རྒུད་པའི་གཞི་ཡིན་པས་གཞན་བཞི་པོ་ཡང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུའོ། །དེ་ལྟར་གནས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཚུལ་ཡང་བསྡུ་བའི་དོན་གོ་བདེ་བར་དྲངས་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཉམས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་ན་གཞན་དོན་ལ་གཙོ་བོར་བྱ་ཞིང་། བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་དེ་ལས་ ལྡོག་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱིས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་སླད་དུ་རང་གི་འཁྲུལ་བའི་བསམ་པ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བུས་བརྟགས་ནས་ཉམས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དག་ཀྱང་བསྲུང་བ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ནས་གཞན་དོན་ཡང་ཞར་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་ལ་ཕན་པ་རླབས་ཆེན་འགྲུབ་སྲིད་ན། །བཅས་པ་ཆུང་ངུ་བག་ཡངས་གནང་བ
Chinese
從前，有一頭性情兇暴、難以馴服的象，經常從象圈裡跑出來，殘害許多人和牲畜。提婆達多想要加害於世尊，就給馴象師一條價值百千金的珍珠項鍊，告訴他：『明天當喬達摩沙門出城時，你就去衝撞他。』馴象師也告知城裡其他人，要各自小心防範。當世尊與五百比丘一同出城時，馴象師便放出那頭名叫護財的象。那象發出巨大的吼聲，用盡全力朝向世尊衝去。世尊說：『現在看看具有十力者的奇妙力量吧！』說完，便從手指間化出五隻獅子，大象嚇得魂不附體，轉身逃跑。這時，世尊又化出四面火坑，大象找不到逃生之處，看到只有世尊所在的方向
English
In the past, there was a fierce and unruly elephant that often escaped from its enclosure, harming many people and livestock. Devadatta, wanting to harm the Blessed One, gave the elephant trainer a pearl necklace worth a hundred thousand gold coins, telling him, "Tomorrow, when the ascetic Gautama goes out of the city, you should charge at him." The elephant trainer also informed the other townspeople to be careful and take precautions. When the Blessed One went out of the city with five hundred monks, the elephant trainer released the elephant named Dhanapala. The elephant let out a loud roar and ran with all its might towards the direction of the Teacher. The Blessed One said, "Now behold the wondrous power of one who possesses the ten strengths!" Having said this, he conjured five lions from his fingers, causing the elephant to be terrified and flee in panic. At that moment, he conjured pits of fire on all sides, and the elephant, unable to find a place to escape, saw that only the direction where the Blessed One was
Chinese
像了解五种断法一样，断除五种断法的反面和阻碍，是积累善行的圆满戒律之因。为了说明这里也说了六种观察处，哪里说了六种观察处呢？似乎是对自己的法进行兴衰观察。自己不失坏佛法之路，做利他之事。观察失坏自利的凡夫之错谬。那六种观察是出自《摄事品》。为利有情而精进戒律的菩萨，应当分别观察六种分别处，即自己、他人、资具匮乏和资具、佛法匮乏和佛法兴盛这六处。所谓资具匮乏，是指没有得到法衣和乞食等，没有得到的得不到，得到而受用的也会中断。资具兴盛应理解为与此相反。所谓佛法匮乏，是指学处衰败，以及如来所说的甚深佛法之语，以前没有听过的听不到，以前没有想过的如实地想不出来，听闻的障碍和思维的障碍，听闻和思维的遗忘，以及从修习中产生的善没有得到的得不到，得到的完全衰败。佛法兴盛应理解为与此相反。也就是说，自己和他人是佛法和资具兴衰的基础，所以其他四者也包含于其中。像这样观察六处之后，进行取舍的方式，如果用《摄事品》的意义来简单解释，如果自己不失坏学处，又能成办广大利他之事，就应以利他为主。因为凡夫在孩童时期是与此相反的，所以为了以后成办利有情之事，要用智慧之眼观察自己的错谬想法，以及由此产生的过患，也要以守护衰败和随顺衰败为主，从大悲的方便方面，也要顺便成办利他之事。如果能成办巨大的利他之事，小的禁戒可以稍微放宽。
English
Just as one understands the five ways of cutting off, abandoning the five opposites and obstructions to those cuttings is the cause of perfectly complete discipline that accumulates virtue. To show that there are also six places of examination here, where are the six places of examination mentioned? It seems one should examine the prosperity and decline of one's own Dharma. One should not degenerate from the path of Dharma and should engage in benefiting others. Examine the delusions of ordinary beings who have degenerated in their own benefit. These six examinations are from the Compendium. A Bodhisattva who strives in the discipline of benefiting sentient beings should examine the six places of discrimination separately: oneself, others, lacking resources, having resources, lacking Dharma, and having Dharma are the six places. Lacking resources means not obtaining robes and alms, etc.; those not obtained are not obtained, and those obtained and used are interrupted. Having resources should be understood as the opposite of this. Lacking Dharma means the decline of learning, and the words of the profound Dharma spoken by the Tathagata, not having heard them before, one cannot hear them; not having thought about them before, one cannot think about them as they are; obstacles to hearing and obstacles to thinking; forgetting hearing and thinking; and the virtues arising from meditation, not having obtained them, one cannot obtain them, and those obtained are completely ruined. Having Dharma should be understood as the opposite of this. That is to say, oneself and others are the basis of the prosperity and decline of Dharma and resources, so the other four are also included in them. Having examined the six places in this way, the way to engage and disengage is, if we use the meaning of the Compendium to explain it simply, if one does not degenerate from one's own place of learning, and can accomplish great benefit for others, then one should focus on benefiting others. Because ordinary beings are the opposite of this in childhood, in order to accomplish the benefit of sentient beings later, one should examine one's own deluded thoughts and the faults arising from them with the eye of wisdom, and one should also focus on protecting what has declined and what is in accordance with decline, and from the aspect of the means of great compassion, one should also incidentally accomplish the benefit of others. If one can accomplish great benefit for others, small precepts can be slightly relaxed.
Tibetan
འི་སྐབས། །ཡོད་དེ་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིར་ན་གྲོང་བརྡལ་དང་། །བདག་ཕྱིར་ས་གཏོང་ཆོས་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་གཏོང་། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་སེམས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་དང་། དངོས་པོར་བལྟ་བ་ཅན་གྱི་སེམས་རྙོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ལས་ལྡོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོས་དབང་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རླབས་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་དེས་ན་འོག་མའི་ལུས་ངག་གི་བཅས་པ་ཕྲ་མོ་ལ་བར་དུ་གཅོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་། ཐབས་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྣམ་ཐར་དང་། ཡོན་ཏན་དམ་པའི་འབྱུང་གནས་སེམས་དགེ་བའི་བསླབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་དུ་བླང་སྟེ། སྙིང་བརྩེ་ལྡན་ཕྱིར་བྱམས་ཕྱིར་དང་། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པ་གོང་ལྟར་རོ། །དེའང་དོན་འབྲས་ཉམ་ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་དོན་ཆེན་པོ་བཏང་བ་མ་ཡིན་པ་དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་དོན་ཆུང་བཏང་ནས་མཐར་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དམ་པའི་ཆོས་བསྲུངས་བ་ཁོ་ན་ལས་ཉམས་པ་མེད་པ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཁྱིམ་གྱི་ཕྱིར་ན་གཅིག་བཏང་དེ། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ན་ཁྱིམ་བཏང་ངོ་། །ལྗོངས་ཀྱི་ཕྱིར་ན་གྲོང་ཁྱེར་དང་། །བདག་གི་དོན་དུ་ས་གཏོང་ངོ་། །ཆོས་ ཀྱི་ཕྱིར་ན་བདག་ཀྱང་གཏོང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་སྡོམ་པ་བླངས་པ་ཙམ་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་བསླབ་དགོས་པ་ཡིན་ཀྱང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་སྲིད་དུ་གཞན་དོན་གནད་དུ་འགྲོ་དཀའ་བས་ས་མཚམས་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་གཙོ་ཆེ་བར་སློབ་པའི་ཚུལ་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཡི་དམ་བླང་བ་ལས། ལས་དང་པོ་ལ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡི་དམ་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །མོས་པས་སྤྱོད་པ་ཅན་ལ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །ས་ལ་ཞུགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་མགུ་བའི་སྤྱོད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མི་ལྡན་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། འཇུག་སྡོམ་དང་ལྡན་ཞིང་མ་ཉམས་པའི་རྒྱུད་ལ་སེམས་གཡེང་བ་དང་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་སུའང་བསོད་ནམས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་བསྡུ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་རྟོགས་བསླབ་པ་གསུམ་བསྒྲུབ་ཅིང་
Chinese
的时候。因为有城市，所以放弃村镇，为了自己放弃土地，为了佛法连自己也放弃。因此，菩萨的戒律是唯识宗的心，以大悲为方便，以及观实物的心，以从包含烦恼的部分中解脱的智慧的自性来掌握，因此为了成就众生的伟大意义，即使阻碍了下等的细微身语行为，也要接受菩提心，以及殊胜的意乐、方便、智慧、禅定、解脱和功德的来源，即一切善法的修学。因为怀有慈悲和爱心，所以善良的心没有过错。如上所述。也就是说，不能因为微小的果实而放弃伟大的意义，为了成就伟大的意义，放弃微小的意义，最终守护所要成就的殊胜之法，必须没有缺失。如《本生经》所说：为了家舍弃一个，为了生命舍弃家。为了国土舍弃城市，为了自己放弃土地。为了佛法连自己也放弃。一般来说，菩萨仅仅受戒之后，就必须积累善法，利益众生。但是，在没有神通之前，很难真正利益他人，因此，学习与自身情况相符的行为方式非常重要，而不是仅仅发起菩提心和接受本尊。对于初学者来说，戒律是主要的，因此是本尊的行为。对于有信心的修行者来说，积累善法的戒律是主要的，因此是禅定的行为。进入菩萨地的人，利益众生是主要的，因此是令众生欢喜的行为。这样说。因此，初学者的时候，即使没有利益众生的戒律也没有过错，因为具有入行仪轨并且没有违犯的相续，即使在心散乱和睡眠的时候，也有持续不断的福德，这就是戒律的本质。总而言之，依靠这三种戒律，可以成就现观和三学，并且
English
At the time of. Because there are cities, villages and towns are abandoned, for oneself, land is given up, and for the Dharma, even oneself is given up. Therefore, the bodhisattva's precepts are the mind of the Vijnanavada school, with great compassion as the means, and the mind that views objects, grasping with the nature of wisdom that liberates from the part containing afflictions. Therefore, in order to achieve the great meaning of sentient beings, even if it obstructs the subtle actions of body and speech of the lower class, one must accept the mind of enlightenment, as well as the source of excellent intention, means, wisdom, samadhi, liberation, and merit, which is all virtuous learning. Because of having compassion and love, there is no fault in a good heart. As mentioned above. That is to say, one cannot give up great meaning for the sake of small fruits. In order to achieve great meaning, one must give up small meanings and ultimately protect the supreme Dharma to be achieved, and there must be no shortcomings. As the Jataka says: For the sake of the house, give up one; for the sake of life, give up the house. For the sake of the country, give up the city; for one's own sake, give up the land. For the sake of the Dharma, give up even oneself. In general, after a bodhisattva takes vows, he must accumulate virtuous Dharma and benefit sentient beings. However, before having clairvoyance, it is difficult to truly benefit others. Therefore, it is very important to learn the way of behavior that suits one's own situation, rather than just generating Bodhicitta and accepting the deity. For beginners, discipline is the main thing, so it is the behavior of the deity. For faithful practitioners, the discipline of accumulating virtuous Dharma is the main thing, so it is the behavior of meditation. For those who have entered the Bodhisattva grounds, benefiting sentient beings is the main thing, so it is the behavior of pleasing sentient beings. It is said like this. Therefore, at the time of the beginner, even if there is no discipline of benefiting sentient beings, there is no fault, because the continuum that has the initiation ritual and has not been violated, even in the state of mental distraction and sleep, has continuous merit, which is the essence of discipline. In short, relying on these three disciplines, one can achieve direct perception and the three learnings, and