Tibetan
མ་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཀྱང་རྗེས་འགལ་བའམ། གཅིག་ཏུ་གནས་མཁར་གཞོང་དག་བྱེད་དང་ལྡན་པར་རིན་པོ་ཆེ་བཅུག་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་དཔེ་དང་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པའི་ཚུབ་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་བསྡམས་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ དང་། །སྐྱེས་པ་སྤེལ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རང་འདོད་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། །གཞན་དོན་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་དང་། །དངོས་མཚན་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལ་དྲན་ཤེས་ལྡན། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་ཚོགས་ཀྱི། །གོམས་པའི་འདེགས་འཇོག་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལམ། །རྩོལ་མེད་འཇུག་པས་ཚོགས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་མྱུར། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གམ། དེའི་རང་བཞིན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ། བསྡུ་བ་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མདོར་བསྡུ་ན་སེམས་དྲུག་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དྲུག་གང་ཞེ་ན། ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སེམས་དང་། ལེ་ལོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དང་། སྒྲིབ་པའི་སེམས་དང་། བཙལ་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་དང་། བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་སྦྱར་ནས་རང་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་ཡང་བཤད་ཟིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་འདི་ལ་སྦྱོར་བ་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྩིས་ཟིན་ཅིང་། ལུས་ངག་གི་དགེ་བ་གཙོ་བོར་ལྡན་པས་དགེ་བའི་ཆོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་ཆེན་པོར་སྡུད་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་ འོད་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཁོང་ན་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་གནས་པས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་བསྐྱེད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ཞི་གནས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལྷག་མཐོང་གིས་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོའི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན། ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། མི་སེམས་པ་ནི་སྦྱིན་པ། མི་གནས་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས། ཅི་ཡང་བྱེ་བྲག་མི་བྱེད་པ་ནི་བཟོད་པ། བླང་དོར་མེད་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས། མ་ཆགས་པ་ནི་ཏིང་འཛིན། མི་གཉིས་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རིམ་གྲོ་མི་ལྷོད་པའི་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཆ་ནས་གཞལ་ན། གང་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་སྦྱིན་པ། དེ་ལ་རང་འདོད་ཀྱི་ཀུན་སློང་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། གཞན་དོན་ལ་ཇི་ཙམ་བརྩོན་ཀྱང་མི་སྐྱོ་བ་བཟོད་པ། སྤྲོ་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་བསམ་གཏན། དེ་དག་ལ་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་མི་བལྟ་བ་ཤེས་རབ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ངང་དུ་དགེ་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་དུ་འདུ་ཞིང་། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་བའི་སྡུད་པའི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁང་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐར་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉམ་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་བར། རྨི་ལམ་རྨིས་པ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨིས་པ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར། གཉིད་ སད་པ་ན་མ་རིག་པ་ལས་སད་པར་ལྡང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་བར། གོས་གྱོན་པ་ན་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་གོས་གྱོན་པར། སྐ་རགས་འཆིང་བ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་འབྲེལ་བར། སྟན་ལ་འདུག་པ་ན་རྡོ་རྗེའི་སྟན་ཐོབ་བར། རྒྱབ་བརྟེན་པ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ཐོབ་དང་། མེ་གཏོང་པ་ན་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པར། འབར་བ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་འབར་བར། གཡོས་ཟིན་པ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཐོབ་བར། ཁ་ཟས་ཟ་བ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་ཟས་ཐོབ་བར། ཕྱིར་འགྲོ་བ་ན་འཁོར་བའི་གྲོང་ལས་ཐར་བ་ལ་སྐས་ལ་འབབ་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འཁོར་བར་འཇུག་པར། སྒོ་འབྱེད་པ་ན་ཐར་བའི་གྲོང་གི་སྒོ་འབྱེད་པར། སྒོ་གཅོད་པ་ནང་ན་སོང་གི་སྒོ་གཅོད་པར། ལམ་དུ་འཇུག་པ་ན་འཕགས་པའི་ལམ་དུ་འཇུག་པར། གྱེན་ལ་འགྲོ་བ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བཀོད་པར། ཐུར་ལ་འབབ་པ་ན་ངན་སོང་གསུམ་རྒྱུན་གཅོད་པར། སེམས་ཅན
Chinese
对于作为根本的学处，也要避免违背之处，或者住在具有能使住所、城市清洁的处所，以及放入珍宝等，对于以分别念假立的事物之比喻和行持不相应，应当辨别与补特伽罗相续相关的过患。像这样以律仪戒约束相续后，学习积聚善法的律仪之理：六度与二资粮，未生功德令生起，已生增长积善法，名为律仪心学摄。慈悲所摄之善根，何处利乐诸有情，即是布施于彼等，于此无贪即持戒。不为他利感疲厌，是为安忍度，尤以欢喜而趣入，是为精进度。为利有情心专注，是为禅定度，舍弃实相之执著，是为般若度，六度何时亦不离。一切四威仪，皆具正念知，行境完全清净之，善聚之串习，举步与安放，亦是六度道，无勤而趣入，圆满二资粮，迅速且轻易。如是，成佛之因的一切法，皆为六度，或者其自性二资粮所完全摄持，故名为积聚善法之律仪，此亦是依于六心而修学之理。于《摄分》中说：精进于积聚善法之律仪的菩提萨埵，若总摄而言，当于六心个别观察，何为六？即：轻蔑之心，具有懈怠之心，染污之心，寻求而完全疲厌之心，具有障碍之心。如是，以各自远离不相顺品之心，而将善法结合，使自相续成熟之体性，前已述说。特别是，于此结合慈爱与大悲之心，主要具有身语之善，故将一切不共之善法，作为广大周遍之聚积，即是积聚善法之体性，虽然如此认为，然如善知识功德光所说，于六度之中，静虑与智慧安住，故听闻与思维及修
English
Regarding the fundamental object of training, one should also avoid contradictions, or reside in a place that has the ability to purify dwellings and cities, and the act of placing jewels, etc. One should discern the faults related to the continuum of the individual by not conforming to the examples and conduct of objects nominally established by conceptual thought. Having bound the continuum with such discipline of vows, the way to learn the discipline of accumulating virtuous dharmas: The six perfections and the two accumulations, causing unborn qualities to arise, increasing what has arisen, accumulating virtuous dharmas, is called discipline, gathered by the mind's training. The virtue embraced by love and compassion, wherever it benefits sentient beings, is giving to them. There, without self-interest, is morality. Without weariness for the sake of others, is patience. Especially entering with joy, is diligence. Single-pointed concentration for the sake of sentient beings, is meditation. Abandoning the clinging to entities and characteristics, is wisdom. The six perfections are never separate. In all four modes of conduct, possess mindfulness and awareness. The habit of a collection of virtues that completely purifies the field of activity, even the lifting and placing of steps, is also the path of the six perfections. Entering effortlessly, completing the two accumulations, is extremely swift. Thus, all the dharmas that are the cause of Buddhahood are the six perfections, or their nature is completely gathered by the two accumulations, hence it is called the discipline of accumulating virtuous dharmas. This is also the way to practice by relying on the six minds. In the Compendium, it says: A Bodhisattva who strives in the discipline of accumulating virtuous dharmas, if summarized, should individually examine the six minds. What are the six? They are: the mind of contempt, the mind possessing laziness, the mind of obscuration, the mind of complete weariness from seeking, and the mind possessing obstacles. Thus, the characteristic of maturing one's own continuum by applying virtuous dharmas with minds that are separated from their respective discordant factors has already been explained. In particular, applying love and great compassion to this, and mainly possessing the virtues of body and speech, therefore, considering the accumulation of all uncommon virtues as a great pervasive gathering, is the characteristic of accumulating virtuous dharmas. However, as explained by the teacher Yönten Ö (Yon tan 'od), since meditative stabilization and wisdom abide within the six perfections, therefore listening, thinking, and meditating
Chinese
通过闻、思、修三种智慧，为了以止观的修习来摄集心之修习，从其自性方面来说，如《梵天 বিশেষ 心请问经》中所说：不思是布施，不住是持戒，不起任何分别念是忍辱，无取舍是精进，无执著是禅定，无二元对立是智慧。如是说。从不懈怠地为利有情而服务的行为方面来衡量：在任何地方做利益有情之事是布施，对此没有自私的动机是持戒，为利他付出再多也不厌倦是忍辱，乐于投入是精进，对此一心不乱是禅定，不将这些视为实有或有相是智慧。菩提心在一切方面都具备殊胜，一切善法都汇集于六度波罗蜜多的自性中。所有四种行为方式都是清净行境的善的集合，如《华严经》中所说：当菩萨进入房间时，发愿一切有情都能获得解脱之城。同样，睡觉时，愿证得佛陀的法身。做梦时，愿能像梦见一切法一样了悟一切法。醒来时，愿从无明中醒来。起床时，愿获得佛陀的色身。穿衣时，愿穿上惭愧之衣。系腰带时，愿与善根相连。坐在垫子上时，愿获得金刚座。靠着背时，愿获得菩提树。点火时，愿焚烧烦恼之薪。燃烧时，愿智慧之火燃烧。煮熟时，愿获得智慧之甘露。吃饭时，愿获得禅定之食。外出时，愿从轮回之城中解脱。下楼梯时，愿为了利益有情而进入轮回。开门时，愿开启解脱之城的大门。关门时，愿关闭通往恶趣之门。走在路上时，愿走在圣者之道上。向上走时，愿将一切有情安置于天界的安乐之中。向下走时，愿断除三恶道的延续。有情
English
Generating the three wisdoms of hearing, thinking, and meditation, in order to gather the training of the mind through the practice of calm abiding (shamatha) and insight (vipashyana), speaking from the aspect of its own nature, as it is said in the Sutra Requested by Brahma Vishesha Mind: 'Not thinking is generosity, not abiding is discipline, not making any distinctions is patience, having no acceptance or rejection is diligence, being without attachment is concentration, being non-dual is wisdom.' Thus it is said. Measuring from the aspect of actions that do not slacken in serving the benefit of sentient beings: wherever one does the benefit of sentient beings is generosity, having no selfish motivation for that is discipline, no matter how much one strives for the benefit of others, not becoming weary is patience, engaging with joy is diligence, having one-pointed mind in that is meditation, not viewing those as substantial or having characteristics is wisdom. The mind of enlightenment (bodhicitta) is endowed with all kinds of excellence, and all virtuous dharmas gather into the nature of the six perfections (paramitas). All four modes of conduct are the collection of virtue that completely purifies the field of experience, as it is said in the Buddha Avatamsaka Sutra: 'When a Bodhisattva enters a room, may he generate the thought that all sentient beings may attain the city of liberation.' Likewise, when sleeping, may he attain the Dharmakaya of the Buddha. When dreaming, may he realize all dharmas as if dreaming them. When waking up, may he awaken from ignorance. When getting up, may he attain the Rupakaya of the Buddha. When putting on clothes, may he put on the clothes of shame and embarrassment. When tying a belt, may he be connected with the roots of virtue. When sitting on a cushion, may he attain the Vajra seat. When leaning back, may he attain the Bodhi tree. When lighting a fire, may he burn the firewood of afflictions. When it is blazing, may the fire of wisdom blaze. When it is cooked, may he attain the nectar of wisdom. When eating food, may he attain the food of meditation. When going out, may he be liberated from the city of samsara. When descending the stairs, may he enter samsara for the benefit of sentient beings. When opening the door, may he open the door of the city of liberation. When closing the door, may he close the door to the lower realms. When walking on the path, may he walk on the path of the noble ones. When going upwards, may he place all sentient beings in the bliss of the heavens. When going downwards, may he cut off the continuation of the three lower realms. Sentient beings