Tibetan
པས་ཆོག་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་འོག་མ་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་ལྟུང་བར་གསུངས་ཤིང་། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་བཤད་པས་གནོད་དོ། །ཞེས་པས་གསལ་ལ། དེ་བས་ན་གཞི་གཅིག་ལ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་འདྲེན་དགོས་པའང་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པའི་སླད་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་དང་ ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་ཐ་མི་དད་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་པར་འཁྱམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་སྡོམ་པ་གསུམ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས་སྔ་མ་ལས། དང་པོ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་ཏེ། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འཛིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་མས་རིམ་ནས་འཇོག་པའི་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་བས་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་དགོངས་ཏེ་བསླབ་གཞི་བཅས་པའི་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གི་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་གནས་འགྱུར་དུ་བསྲུང་ངོ་སྙམ་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་བྱས་ན་ཕྱིར་བཅོས་མི་ཐུབ་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་དགེ་སློང་གི་ལྟུང་བ་ཕྲ་རགས་གཅིག་སོ་བྱང་གང་གི་ངོས་ནས་འཆོས། སོ་ཐར་གྱི་ངོས་ནས་འཆོས་པར་འདོད་ན་དེ་གནས་འགྱུར་ཟིན་པས་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཆོས་པའི་རྒྱུ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངོས་ནས་འཆོས་པར་འདོད་ན་གནང་ན་འགལ་མི་སྲིད་པས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་བས་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་བའི་ཚུལ། འདི་ལྟར། ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ནམ། །སྤོང་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་ས་བོན་བདེན་ཞེན་ལྡན། །བསྒྱུར་དང་ལམ་འཁྱེར་ཐབས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར། །ཐེག་ཆེན་ལམ་ཞུགས་དབང་བསྐུར་ནོད་ནའང་། །གནས་འགྱུར་ཐོབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མིན། །ཞེས་འདོམས་སོ། །འོ་ན་གནས་འགྱུར་ཁས་བླང་བའི་ཚད་གང་དུ་ངེས་ན། སྡོམ་པ་དག་པར་བྱེད་པ་འདུ་ཤེས་ཏེ། །འདུ་ཤེས་དག་བྱེད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །དེ་ཉིད་དག་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་ན། །བཅས་པའི་ལྟུང་བ་ཆོས་ཅན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན། །རང་མཚན་མི་འཛིན་ཐོབ་དང་ཤོར་བ་མེད། །ཐོག་མ་ཟབ་ བར་དུ་འགལ་བར་མི་གནས་པའི། །ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་གནས་འགྱུར་གྲུབ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཚུལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་མངོན་གྱུར་ལྡན། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ལ། །གནས་ན་བྱེ་བྲག་བསྲུང་ན་འཆོལ་བར་
Chinese
说可以是不合理的。在《最初的圣者之续》中说：“特别杀害是自性”，如果特别杀害下者，则会堕落，并且说要守护一切律仪，所以是有害的。这很明显。因此，必须引用在一个基上不混合自相和反相的六法等，也是为了区分一般和特殊，因此认为本体、转变和功德增长没有差别是完全错误的。同样，认为本体在转变功德的方面也是不合理的，因为三律仪是世俗谛，所以从前者来说，首先自相和反相不混合，各自执持自相。这样说，是因为下部乘逐步安立的补特伽罗比最初者更殊胜，考虑到众生的想法差别，而制定学处，认为守护对治差别的三律仪是转变，这是遍计所执，所以在那个时候如果做了成就的行为，就成了无法挽回的状况。比如，如果一位比丘犯了轻重罪，从别解脱或菩萨戒的哪方面忏悔？如果想从别解脱的方面忏悔，因为已经转变，没有不混合自相和反相，所以没有忏悔的因。如果想从菩萨戒的方面忏悔，允许的话不会有矛盾，所以没有产生堕落的因。因此，不要做最初者成就的行为。比如，身体和语言产生的律仪是有形的吗？舍弃心持续，种子具有真实执着，没有通过转变和取道之方便掌握，即使进入大乘道接受灌顶，也不是获得转变的金刚持。这样教诫。那么，确定承诺转变的界限在哪里呢？使律仪清净是作意，使作意清净是天瑜伽，使那清净是习惯于智慧，如果安立的堕落是具有生灭的法，不执着自相，没有得到和失去。最初深奥，中间不处于矛盾中，本体是世俗，所以转变完成。如何完成的方式将在密咒乘的场合中讲述。即使那样，基础和想法两者都具有显现，具有以信心行持的三律仪，如果安住则有差别，如果守护则会混乱。
English
It is unreasonable to say it is okay. In the "Continuum of the First Holy One," it says, "Especially killing is nature," and if one especially kills the lower, one will fall, and it is said that all vows must be protected, so it is harmful. This is clear. Therefore, it is also necessary to cite the six dharmas, such as not mixing self-aspect and other-aspect on one basis, in order to distinguish between general and specific. Therefore, it is completely wrong to think that essence, transformation, and increasing qualities are not different. Similarly, it is also unreasonable to think of essence in terms of transformation and qualities, because the three vows are conventional truths. Therefore, from the former, first, self-aspect and other-aspect are not mixed, and each holds its own characteristic. It is said that the person who is gradually established by the lower vehicle is superior to the first one, and considering the differences in the thoughts of sentient beings, the three vows of antidote differences, which are established as the basis of learning, are protected as transformations, which is a completely imputed thing. Therefore, if one performs accomplished actions at that time, it becomes an irreversible situation. For example, if a bhikshu commits a minor or major offense, from which aspect of individual liberation or bodhisattva vow should he confess? If one wants to confess from the aspect of individual liberation, since it has already been transformed, there is no non-mixing of self-aspect and other-aspect, so there is no cause for confession. If one wants to confess from the aspect of the bodhisattva vow, there is no contradiction if it is allowed, so there is no cause for falling. Therefore, do not do the accomplished actions of the first one. For example, are the vows arising from body and speech tangible? The mind of renunciation continues, the seed has true clinging, and without mastering the means of transformation and taking the path, even if one enters the Great Vehicle path and receives empowerment, one is not a Vajra Holder who has attained transformation. This is the admonition. So, where is the limit for determining the commitment to transformation? Making the vows pure is attention, making attention pure is the yoga of the deity, and making that pure is becoming accustomed to wisdom. If the established transgressions are phenomena that have arising and ceasing, one does not grasp self-characteristics, and there is no gain or loss. Initially profound, in the middle not abiding in contradiction, the essence is conventional, so transformation is accomplished. How it is accomplished will be explained in the context of the mantra vehicle. Even so, both the basis and the intention have manifestation, and one has the three vows of practice with faith. If one abides, there is distinction, and if one protects, there will be confusion.
Tibetan
བསྲུང་། །ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་འཆོས་ན་རང་ས་ནས། །ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་གྲུབ། །ཅི་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ན་གང་ཡང་འགོག །དགེ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། །གནང་བཀག་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱའི་ཐ་མར་སྐྱེས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང་། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་དང་མི་ལྡན་ལ། བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོར་བལྟ་བ་ལ་གོམས་ཤིང་མཚན་མའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་གཞི་རང་རྒྱུད་པར་གནས་ཤིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པས་ཟིན་པའང་མོས་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་བས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་ཡང་བདག་ཉིད་དགེ་སློང་ཡུལ་མི་དངོས་པོ་ཟག་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ལ་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་ཅིང་ལྷར་སྣང་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་གྱི་ངོ་བོར་ཟིལ་གནོན་དུ་ལོག་པ་དཀོན་ན། སྔགས་མེད་པའི་དུག་གིས་འཆི་བ་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང་། དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ལྷུར་བྱེད་དགོས་པས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་པ་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དང་། སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང་། མཐོང་བའི་ལམ་པ་ལ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ལུང་གིས་ ཀྱང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་མཐར་ཐུག་སྡོམ་པ་གནས་འགྱུར་དུ་ལུང་བསྟན་པར་རིགས་པ་དེ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། །དེ་བས་ན་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་ཡང་གནས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས། བསྲུང་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང་། ལྡན་ན་ཡར་ལྡན། འཆོས་ན་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རང་ལུགས་ཀྱི་འཆོས་དགོས་པའང་དོན་ལ་གནས་ཏེ། ཤིང་རྟ་རྣམ་དག་ལས། འདི་ལྟར་སོ་ཐར་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་ཁས་བླངས་ཀྱིས། སྔགས་ཐོང་དུས་གཏོང་རྒྱུར་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་སེམས་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཐོབ་དུས་ཉམས་རྐྱེན་དང་གཏོང་རྒྱུར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་ཀར་སྐྱོན་དང་ཉེས་པས་སྐྱེད་པ་རྣམས་བཀག་ཅིང་བསྡམས་ལ། ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པ་བཀག་པ་གང་ནའང་མེད་པས། བསླབ་པ་སོ་སོའི་ནུས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་གནང་བཀག་གི་ཁྱད་པར་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྤྱིར་བཏང་བ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ། བསྟན་བཅོས་དག་ནི་ཀུན་ལ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་སྡོམ་པ་གསུ
Chinese
守护。如果具有，则向上具有；如果修正，则从自身处修正。衰损之处，为了彻底去除而进行改正。如果产生罪过，则任何都要阻止。如果产生善和功德，则为了允许。允许和禁止不在言辞的道路上存在，而是与补特伽罗的相续相关联而成立的。因此，在五浊恶世末期出生的大多数人，听闻甚少，不具备思维的智慧，远离修行的真如，习惯于将事物视为实有，并伴随着名相的分别念，因此基础安住在自身的相续中，即使具备方便和广大智慧的思维也仅仅成为一种意乐，因此虽然自称具有三种律仪，但自认为是比丘、在家众，将事物、烦恼等视为清净解脱之法，并将显现为天神和广大的慈悲等方便与不可思议的智慧相结合。因此，三种律仪的功德难以转变为向上具有的本质而受到压制，如同被无咒之毒所杀一样，没有任何过失，并且必须重视与时俱进的行为，因此在资粮道上要守护恶行，在加行道上要积累善法，在见道上主要行持利益有情之律仪的教证，也说明了暂时的行为和究竟的律仪会发生转变，这应被理解为是伟大的智慧。因此，在以意乐行持的地上，如果三种律仪存在，则会分别存在；如果守护，则要守护不放逸；如果具有，则向上具有；如果修正，则必须修正各个宗派的自身体系，这也符合实际情况。如《清净车论》中所说：“如此别解脱是尽寿受持，未说舍弃密咒之时需要舍弃，菩萨是直至菩提心受持，未说获得密咒之时有毁坏和舍弃的因缘。”因此，对于三种律仪，要遮止和约束由过失和罪过所产生的，对于功德的产生，没有任何遮止，因此，区分各个学处的能量大小以及允许和禁止的差别，一般和特殊的情况非常重要。如《宝鬘论》中所说：“对于一般情况要特殊对待，所有论典都赞叹。”因此，三种律
English
Protect. If possessing, then possess upwards; if correcting, then correct from one's own ground. The deteriorated parts are corrected to be thoroughly removed. If faults are produced, then anything should be prevented. If virtue and merit are produced, then for the sake of allowing. Allowing and prohibiting do not exist on the path of words, but are established in relation to the continuum of the individual. Therefore, most of those born at the end of the five degenerations have little learning, do not possess the wisdom of thought, and are separated from the suchness of meditation, so they are accustomed to seeing things as real and are accompanied by conceptualizations of signs, so the basis abides in their own continuum, and even the thought that possesses great means and wisdom becomes merely aspiration, so although they claim to possess the three vows, they themselves, as monks and laypeople, regard things and defilements as pure liberation, and combine the means of appearing as deities and great compassion with inconceivable wisdom. Therefore, it is rare for the merits of the three vows to be transformed into the essence of upward possession and be suppressed, just as being killed by poison without mantra, there is no fault, and it is necessary to emphasize behavior that is in line with the times, so on the path of accumulation, one must guard against misconduct, on the path of preparation, one must accumulate virtuous dharmas, and on the path of seeing, one must mainly practice the discipline of benefiting sentient beings, which also indicates that the temporary actions and the ultimate vows will change, which should be understood as great wisdom. Therefore, on the ground of practicing with aspiration, if the three vows exist, they will exist separately; if protecting, then protect without laxity; if possessing, then possess upwards; if correcting, then one must correct the self-system of each school, which is also in line with reality. As it is said in the "Pure Chariot": "Thus, individual liberation is taken for as long as life lasts, and it is not said that it needs to be abandoned when abandoning mantra, and the Bodhisattva is taken until the essence of enlightenment, and it is not said that there are causes for destruction and abandonment when obtaining mantra." Therefore, for the three vows, one must prevent and restrain what is produced by faults and sins, and there is no prevention of the production of merits, so it is very important to distinguish the magnitude of the power of each precept and the difference between allowing and prohibiting, general and special circumstances. As it is said in the "Garland of Jewels": "For general circumstances, treat specially, all treatises praise." Therefore, the three