Tibetan
ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་བཞི་ལས། བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་ཡིན་པས་གླིང་དེར་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་ཁྲུས་བྱེད་ན་བདག་ན་བའི་ཉེས་པ་དེ་དང་དེ་འགེགས་པའི་ཕྱིར་ཁྲུས་བྱེད་པར་གནང་སྙམ་པ་དང་། གོས་ལྷག་པའམ། མི་རུང་བའི་གོས་དཀར་པོ་དང་། ཀོ་ལྤགས་ལ་སོགས་སྤྱོད་དགོས་ན་གོས་སྟན་གྱིས་ཕོངས་པ་དང་། གྲང་བས་ཉམ་ཐག་པ་སྲོག་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་བས་ད་རེས་ལོངས་སྤྱོད་པར་གནང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་རོག་པ་དང་བདག་གིར་བྱ་དགོས་ན་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་གནང་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་དངོས་སུ་མ་སྨྲོས་པའི་གནང་བཀག་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ནི་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས། དགེ་སློང་དག་ངས་ཁྱེད་ལ་འདུལ་བ་རྒྱ་ཆེར་ནི་བསྟན་ན། མདོར་བསྡུས་ཏེ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་པ་ཡང་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་ངས་ཁྱེད་ལ་གང་ཞིག་ ཐེག་མ་ཉིད་ནས་གནང་བ་ཡང་མེད། བཀག་པ་ཡང་མེད། གལ་ཏེ་རུང་བ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་ཞིང་མི་རུང་བ་བཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་རུང་བ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མི་རུང་བ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་ཞིང་རུང་བ་བཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་མི་རུང་བ་ཡིན་པས་ཀུན་ཏུ་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་སླའོ། །དེ་སྐད་དུ་སུམ་བརྒྱ་བ་ལས། །གང་ཞིག་གནང་མེད་དེ་བཞིན་བཀག་མེད་པ། །དེ་ནི་གསུངས་པའི་རྗེས་མཐུན་བརྟགས་ཏེ་བཟུང་། །འདུལ་བ་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་སྒྲོན་མེ་དང་། །འདྲ་བ་གཞན་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །མདོར་བསྡུ་ན། ཐམས་ཅད་ཡོང་སྨྲ་ཕལ་ཆེན་སྡེ་བ་དང་། །གནས་བརྟན་པ་དང་མང་པོས་བཀུར་བ་སྟེ། །སྡེ་བ་བཞི་ཀའི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །སྟོན་པའི་བཅས་པས་མ་ཁྱབ་མི་སྲིད་པས། །བསླབ་པ་ཀུན་ལ་དབང་ཐོབ་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སུམ་ཅུས་ལྷག་པའི་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་འདས་པ་ན། བདུད་སྡིག་ཅན་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་ཅན་གྱིས་གཞི་ལྔས་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལས་རྩ་བའི་སྡེ་བ་གཉིས་སུ་ཆད་པ་ནི་གནས་བརྟན་པ་དང་། ཕལ་ཆེན་སྡེ་པའོ། །དེ་ཡང་གྱེས་པས་གནས་བརྟན་པ་ལ་བཅུ་དང་། ཕལ་ཆེན་པ་ལ་བརྒྱད་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་ཚེ་ལོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དགེ་འདུན་བྱེ་ནས་འཁྲུགས་ལོང་གིས་གནས་པའི་མཐར་གནས་བརྟ
Chinese
四种戒律中，北方的不悦耳之声，因其自性具有戒律，故于彼洲享用发心，若于非时沐浴，则为遮止自身疾病之过患而允许沐浴，若需使用剩余之衣物，或不应使用之白色衣物及皮革等，则因缺乏衣物卧具，或因寒冷而濒临死亡，故思惟今可享用而允许，若需聚集及拥有珍宝，则应思惟为供养三宝及成办利益有情之事而允许。此外，对于未曾明言之允许与遮止，仅由教示本身未曾开示者，于律藏零星之处云：诸比丘，吾已为汝等广说律藏，然非略说。然亦谛听略说，诸比丘，吾未曾从一开始即允许或遮止汝等任何事物，若其合宜且相近合宜，且能遮止不合宜，则应视为合宜。若其不合宜且相近不合宜，且能遮止合宜，则因其不合宜故，不应恒常行持。如是即可轻易理解。如是三百颂云：何者未允许，亦未遮止者，当依随所说，观察而取之。律藏略说如灯，如来如是说。如是。略而言之，一切有部大众部，上座部及大众敬奉部，于四部之所有学处，不可能未遍及导师之制立，故能获得一切学处之权柄。如是，导师入灭后，一百三十余年时，恶魔罪恶者，一切善良之违品，具比丘相者，以五事生起僧团之大分裂，根本分裂为二部，即上座部及大众部。又因此等分裂，上座部分为十部，大众部分为八部。于彼等之时，于六十三年间，僧团分裂，于纷争中安住，最终上座
English
Among the four types of discipline, the unpleasant sounds of the North, because they are inherently disciplined, they enjoy the mind of enlightenment in that continent, and if they bathe at the wrong time, they are allowed to bathe in order to prevent the fault of their own illness. If it is necessary to use leftover clothes, or white clothes and leather that should not be used, it is thought that it is allowed to enjoy it now because it is poor in clothes and bedding, or because it is exhausted by cold and is about to die. If it is necessary to gather and possess treasures, it should be thought that it is allowed for the purpose of offering to the Three Jewels and accomplishing the benefit of sentient beings. In addition, for those permissions and prohibitions that have not been explicitly stated, only those that have not been shown in the teachings themselves are from the minor teachings: Monks, I have extensively taught the Vinaya to you, but not in brief. But listen to the summary as well. Monks, I have not allowed anything to you from the very beginning. There is no prohibition. If it is suitable and close to suitable, and can prevent unsuitable, then it should be regarded as suitable. If it is unsuitable and close to unsuitable, and can prevent suitable, then because it is unsuitable, it should not be practiced constantly. This is easy to understand. As the three hundred verses say: Whatever is not allowed, nor is it forbidden, should be taken after examining what is in accordance with what is said. The Vinaya in brief is like a lamp, as the Tathagata said. So it is. In short, the Sarvastivada, the Mahasanghika, the Sthavira, and the Mahasammatas, in all the trainings of the four divisions, it is impossible not to be covered by the establishment of the Teacher, so they can obtain the authority of all the trainings. Thus, after the Teacher passed away, one hundred and thirty years later, the evil demon, the opposite of all good, the one with the appearance of a monk, caused a great division of the Sangha with five things, and the root was divided into two divisions, namely the Sthavira and the Mahasanghika. Moreover, due to these divisions, the Sthavira was divided into ten divisions, and the Mahasanghika into eight divisions. At that time, for sixty-three years, the Sangha was divided and lived in turmoil, and finally the Sthavira
Tibetan
ན་གནས་མའི་བུས་བསྟན་པ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་འདུན་བྱེ་ཡང་འཁོར་ལོའི་དབྱེ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། དང་པོ་མཐའ་སྐྱོན་ཟུང་གཅིག་གི །སྔ་རོལ་ཐུབ་པ་ནོངས་པ་དང་། །མཚམས་མ་བཅད་པ་དག་ཏུ་ཡང་། །འཁོར་ལོའི་དབྱེན་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་པས། དེ་ཡང་འབྱེད་པ་པོ་དགེ་སློང་ལྟ་སྤྱོད་དང་ལྡན་པས། གནས་ སྟོན་པའི་མདུན་ལས་གཞན་དུ། དབྱེ་བྱ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དགེ་འདུན་བརྒྱད་དུ་ལོངས་པ། མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོན་པ་ལྷས་བྱིན་དང་། དམ་ཆོས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་པ་ལྷས་བྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལྔ་ལ་ལམ་དུ་བཟོད་ཅིང་ཚུལ་ཤིང་བླངས་པ་ན་བྱེ་བའོ། །དེ་བས་ན་དུས་འདི་ཙམ་ན་སྟོན་པ་འཚོ་ཞིང་གཞེས་པ་ཡང་མེད་ལ། བསྟན་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་བྱུང་བའི་དུས་དང་། མཆོག་ཟུང་གཅིག་བསྐོས་པའི་མཚམས་ནང་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་འདི་འདྲའི་ཉེས་དམིགས་ནི་བློས་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་འདུན་བྱེ་ནས་མ་འདུམས་ཀྱི་བར་ལ་སྟོན་པ་གཅིག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ལམ་ལྔ་གང་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོས་མི་མཐུན་པར་སྨྲས་པའི་ཚིག་ཕྱིར་སེམས་གཞོལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཉིད་ལ་འཁོན་དུ་འཛིན་པའི་འཁྲུག་ལོང་སྟེ། ནང་གི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ། ཕྱིའི་རྒྱུ་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྟེར། གདམས་ངག་སྤོང་བ། ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ། ལས་ལ་མི་མཐུན་པ་སྦྱིན་པ་སྟེ་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་ཞི་བའི་ཆོ་ག་རྩ་བའི་ལུང་ལས། མངོན་གསུམ་དྲན་པ་མ་སྨྱོས་དང་། །དེ་བཞིན་གང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད། །རྩྭ་རྣམས་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཁས་བླངས་པར་ནི་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཞི་བྱེད་བདུན་ནོ། །དེ་ལ་སྡེ་བ་བཞི་ནི། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཕལ་ཆེན་བ་དང་། གནས་བརྟན་པ་དང་། མང་པོས་བཀུར་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་རྒྱལ་རིགས་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་བདུན་ནི། གཞི་ཡོད་པ། འོད་སྲུང་བ། ཆོས་སྲུང་བ། མང་དུ་ཐོས་པར་སྨྲ་བ། ས་སྟོན་པ། གོས་དམར་ཅན། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའི་སྡེ་དང་བདུན་ནོ། །ཕལ་ཆེན་པ་ནི་རིགས་བྲམ་ཟེ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོའི་ བརྒྱུད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གྱེས་པ་ལྔ་ནི། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེ། གངས་རིར་གནས་པའི་སྡེ། བཏགས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེའོ། །གནས་བརྟན་པ་ནི། རིགས་སྨྱིག་མ་མཁན་ཀཱཏྱ་ཡ་ནའི་བ
Chinese
那处之子如实地汇集了教法。当时，僧团分裂，但并非法轮之分裂。如《俱舍论》所说：最初，俱全边际之过失，先前，导师犯错，以及未划定界限之处，不会发生法轮之分裂。因此，分裂者是具有见行之比丘，在导师面前之外，被分裂者是孩童各自的僧团，达到八人。最终，除了佛陀之外，成为导师的天授，以及除了正法之外，成为教法的天授的五种苦行，能够容忍为道，并接受了行为准则时，才会分裂。因此，此时此刻，导师既没有活着也没有住世，教法也出现了过失之时，以及远离了指定双重殊胜界限等词语。一般来说，这样的过失并非轻易能够避免，从僧团分裂到未和解之间，在一个导师的刹土中，五道都不会产生。如是说。这是因为他人说了不一致的话语，心生偏颇，从而对那人怀恨在心的争端。内部的原因是执着于自我，外部的原因是颠倒地证明事物的真如。舍弃教诲，伴随着堕落，布施与行为不一致，这四种争端的原因，在寂静仪轨根本之经文中说：显现忆念未疯狂，同样任何事物之自性，如散布草，不应承诺。如是说，有七种平息之法。其中，四部是：一切有部，大众部，上座部，大众所敬部。其中，第一部是国王种姓持地之传承，从中分出的七部是：说一切有部，饮光部，护法部，多闻部，地授部，着赤衣部，分别说部这七部。大众部是婆罗门种姓大饮光之传承，从中分出的五部是：东山部，西山部，雪山部，说假名部，出世间部。上座部是芦苇工匠迦旃延的种姓。
English
The son of that place truthfully gathered the teachings. At that time, the Sangha split, but it was not a split of the Dharma wheel. As the Abhidharmakosha states: Initially, the fault of complete boundaries, previously, the teacher made a mistake, and in places where boundaries have not been demarcated, a split of the Dharma wheel does not occur. Therefore, the one who splits is a Bhikshu with views and conduct, and apart from the presence of the teacher, the ones being split are the Sangha of individual children, reaching eight people. Ultimately, other than the Buddha, the teacher Devadatta, and other than the true Dharma, the five ascetic practices of Devadatta's teachings, when they can tolerate the path and accept the code of conduct, then it splits. Therefore, at this moment, the teacher is neither alive nor dwelling, and when faults have also occurred in the teachings, and it is far from terms such as designating a dual superior boundary. Generally, such faults are not easily avoided; from the Sangha splitting to not reconciling, in the realm of one teacher, none of the five paths will arise. Thus it is said. This is because others have spoken inconsistent words, and with a biased mind, they hold grudges against that person, leading to disputes. The internal cause is attachment to self, the external cause is falsely proving the suchness of things. Abandoning teachings, accompanied by downfalls, giving alms inconsistently with actions, these four causes of disputes, in the root text of the peaceful rituals, it says: Manifest remembrance not being insane, similarly the nature of anything, like scattering grass, should not be promised. Thus it is said, there are seven methods of pacification. Among them, the four schools are: the Sarvastivada, the Mahasamghika, the Sthavira, and the Mahasammatas. Among them, the first school is the lineage of the royal caste Rahula, and the seven schools that branched out from it are: the Sarvastivadins, the Kashyapiyas, the Dharmaguptakas, the Bahusrutiyas, the Sautrantikas, the Kasyapiyas who wear red robes, and the Vibhajyavādins. The Mahasamghika is the lineage of the Brahmin caste Mahakasyapa, and the five schools that branched out from it are: the Eastern Mountain School, the Western Mountain School, the Snow Mountain School, the Prajnaptivadins, and the Lokottaravadins. The Sthavira is the caste of the reed craftsman Katyayana.