Tibetan
ང་སྟེ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་རྣམ་རིག་སྐྱེས་ནས་ཚངས་པར་སྤྱད་དཀའོ་ཞེས་འབུལ་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པས་ཀྱང་གཏོང་བ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ལས། བསླབ་པ་མ་ཕུལ་བསླབ་པ་ཉམས་པར་མ་བྱས་པར། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟན་བོར་བ་སྟེ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་འགགས་ནས་ཤི་འཕོས་པས་གཏོང་བ་དང་། རྟེན་ཉམས་པ་སྟེ་མཚན་གཉིས་གཅིག་ཅར་བྱུང་བའམ། ལན་གསུམ་གྱུར་པས་གཏོང་བ་དང་། རྟེན་གཞི་མེད་པ་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་བལྟ་བའི་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པས་གཏོང་བའོ། །ཕྱི་མ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་པས་སྡོམ་པའི་རྟེན་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏོར་རྒྱུར་བཤད་པས་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བའོ། །བཞི་པོའི་སྟེང་དུ་བསྙེན་གནས་ཀྱི་མཚན་མོ་འདས་པའི་གཏོང་རྒྱུ་བསྣོན་པ་མཛོད་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། བསླབ་པ་ཕུལ་དང་ཤི་འཕོས་དང་། །མཚན་གཉིས་དག་ནི་བྱུང་བ་དང་། །རྩ་བ་ཆད་དང་མཚན་ལས་འདས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དམིགས་བསལ་གྱིས་ཕྱེ་ན། ཉི་ཤུ་མ་ལོན་པ་ལ་ལོན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དོ་ལོ་དེའི་ཁོངས་སུ་དེ་ལྟར་ཤེས་ན་མངལ་བཤོལ་གྱིས་ཁ་བསྐང་བས་རུང་ལ། བསྐང་ཡང་མ་ཚང་ན་དེའི་སྡོམ་པ་ཞིག་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་ལས། ཤེས་ན་ནི་ཞིག་གོ །གལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་ན་མ་ལོན་པའི་འོ། །མངལ་ན་ གནས་པ་དང་། བཤོལ་གྱི་ཟླ་བ་དང་བཅས་ཏེའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་། དགེ་སློབ་མའི་སྡོམ་པ་འདོད་པ་བསྟེན་པར་ཁས་བླངས་པས་གཏོང་ཏེ། དེ་སྐད་དུ། བསྟེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པ་ན་བསླབ་པ་འཁྲུག་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །སྡེ་བ་སོ་སོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། གོས་དམར་བའི་སྡེ་བ་ལུང་གི་དམ་ཆོས་ནུབ་པས་གཏོང་སྟེ། བསླབ་པའི་མཚམས་རྣམ་པར་བཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འདོད་པ་དང་། མདོ་སྡེ་བ་རྩ་ལྟུང་འཆབ་བཅས་བྱུང་བས་གཏེང་སྟེ། རྒྱུད་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་མེད་ཆེན་པོས་ཉམས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཆེ་བྱེ་ཐག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་རྩ་ལྟུང་འཆབ་བཅས་བྱུང་ཡང་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་སྟེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཉམས་པས་སྡོམ་བཟད་པ་གཏོང་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲ་དེ་སྡོམ་ལྡན་དང་ཚུལ་འཆལ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཏེ། མི་འགའ་ཞིག་ལ་ནོར་ཡང་ལྡན་ལ་བུ་ལོན་ཡང་ཆགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་དེ། །དེའི་ཚུལ་ཡང་། ཁ་ཆེ་རྣམས་ནི་བྱུང་བ་ལ། །བུ་ལོན་ནོར་བཞིན་གཉིས་སུ་འདོད། །ཞེས་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་གཞི་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཡང་སྡོམ་རྫས་གཅིག་ནས་བདུ
Chinese
我，即生起与已受持之真实相对立之分别念，以宣说难以梵行之因亦为舍，如经云：未舍学处，未毁学处。如是说故。如是，舍弃所依，即有色之识之诸根灭绝，死殁而舍；所依衰损，即二根一时出现，或三次变异而舍；所依无有，即生起视因果为无有之邪见而舍。后者乃断绝善根，以无有律仪所依之故，说为一切大小乘之舍因，故极重。于四者之上，加上近住之夜晚逝去之舍因，乃宝藏之规，如云：舍学处及死殁，二根出现及断根，以及夜已逝。如是。若以差别而分，未满二十岁，然作已满之想而受近圆戒，若于彼时如是知晓，以安胎月补足则可，若补足亦不圆满，则彼之律仪即坏，如经云：若知则坏。若生为男，则未满之，于胎中安住，以及安胎之月份也。如是。又，沙弥之律仪，以承诺欲事而舍，如是云：以欲事之故，承诺于他，则学处即乱。如是。若就各部派而言，赤衣部以律之正法隐没而舍，以学处之界限未如是安立之故。如是认为。经部以犯根本罪且隐瞒而舍，以自续为大惭无愧所损之故。如是认为。迦湿弥罗分别说部诸师，虽犯根本罪且隐瞒，然不舍律仪，以仅一分衰损，不应舍弃完好之律仪之故。如是之士，乃具律仪与破戒二者，如某人虽有财产，然亦负债一般。如是认为。彼之理亦如是。迦湿弥罗师乃于已生者，视为如债与财般二者。如是，以一切堕罪之基、意乐、加行、究竟、事物、聚合各异之故。初于生律仪之时，亦从一律仪物至七
English
I.e., generating discriminative awareness that contradicts what has been properly taken, also abandoning it by demonstrating the cause of offering that it is difficult to practice celibacy. As the scripture says: "Without abandoning the precepts, without destroying the precepts." Thus it is said. Similarly, abandoning the support, i.e., the sense faculties of the material consciousness cease, and one abandons it by dying and transmigrating; the support deteriorates, i.e., two genders appear simultaneously, or it changes three times, and one abandons it; the support is absent, i.e., one abandons it by generating a wrong view that sees cause and effect as non-existent. The latter is extremely serious because it is said to be the cause of abandonment for all vehicles, great and small, because it cuts off the roots of virtue and has no basis for vows. On top of the four, adding the cause of abandonment of the passing of the night of the sustaining observance is the treasure tradition, as it says: "Abandoning the precepts and dying, the appearance of two genders and cutting off the root, and the passing of the night." Thus it is. If divided by distinctions, if one who is not yet twenty years old thinks that he has reached it and takes full ordination, if he knows it at that time, it is permissible to make up for it with the months of pregnancy. If it is not complete even if it is made up, then his vows will be broken, as the sutra says: "If he knows, then it is broken." If he is born as a male, then he is not yet full, residing in the womb, and including the months of pregnancy. Thus it is. Also, the vows of a novice monk are abandoned by promising to engage in desired things, as it is said: "Because of desired things, promising to others, then the precepts are confused." Thus it is. If considered according to each school, the Red Garment school abandons it because the Dharma of the Vinaya has disappeared, because the boundaries of the precepts have not been established as such. Thus they believe. The Sutra school abandons it by committing a root downfall and concealing it, because the self-nature is damaged by great shamelessness and lack of embarrassment. Thus they believe. The Kashmiri Vaibhashikas do not abandon the vows even if they commit a root downfall and conceal it, because it is not reasonable to abandon the complete vows because only one part is damaged. Such a person is both a holder of vows and a transgressor, just as someone has both wealth and debt. Thus they believe. The reason for this is also as follows. The Kashmiris consider what has arisen as both debt and wealth. Thus, because the basis, intention, action, ultimate result, object, and aggregation of all downfalls are different. Initially, even at the time of generating vows, from one vow substance to seven.
Tibetan
ན་པའི་བར་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་གྲངས་མཚུངས་པའི་འབྱུང་བ་བཞི་ཚན་དེ་སྙེད་འབྱུང་བས་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་བྱས། མཐུན་པའི་རྐྱེན་མཁན་སློབ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་རྒྱུ་དང་སྐལ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་དུ་སྐྱེ་བའི་དངོས་འབྲས་སྤོང་བ་བདུན་པོ་ཀླུ་གཅིག་ལ་སྦྲུལ་མགོ་བདུན་ཡོད་པ་ལྟར་སྐྱེ་ཤིང་གནས་པས་གཅིག་ཤོས་བཅད་ཀྱང་གཞན་དྲུག་པོ་རང་སར་གནས་པ་ལྟར་འདོད་དེ་སོ་སོ་ཐར་བའི་འགྲེལ་བར་ཡང་། ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་གཅིག་བླངས་པ་ཡི། །ཐམས་ཅད་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བཞིན། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་གཅིག་བཏང་བས་ཀྱང་། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་ལུང་ལས། བཙུན་པ་ལས་དུ་མཆིས། ཉེ་བར་འཁོར་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གོ །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ལས་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གི་ཆོ་ག་ནུབ་ནས་འབགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མེད་པས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། སྡོམ་པ་སྔར་ཡོད་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་མ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས། ལུང་ཆོས་ནུབ་པ་ཙམ་གྱིས་སྡོམ་པ་སྔར་ཡོད་མི་གཏོང་སྟེ། རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་མི་ནུབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་དེའི་ཚེ་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་མེད་དོ། །འབོགས་བྱེད་ཀྱི་ཆོ་གའི་རྣམ་གཞག་མེད་པའི་ཕྱིར། གསུང་ངོ་། །ཕྱི་མའི་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་སྨད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་ཕམ་པར་གྱུར་བ་ལ་ནི་སྡོམ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐག་རིང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེའི་སྡོམ་པ་ནི་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བར་པའི་དོན་ལ་འཇུག་གོ །འོན་ཀྱང་དང་པོའི་ལས་ཅན་བསམ་པ་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་དང་། ཚོར་བས་གཟིར་ནས་སེམས་རྣལ་དུ་མི་ཕབས་པའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ནས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ལ་སྡེ་ལྔའི་དངོས་བཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་བསྐྱེད་དེ། ཉམས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་གཉིས་ལྟུང་བ་ལ་སྦྱོར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་ནི་བར་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། འཆབ་བཅས་ཀྱིས་ གཏོང་ཡང་། འཆབ་མེད་གསོར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཚུལ་ནི། མི་སྤྲོ་བ་ནན་ཏུར་གྱིས་བཅོས་པ་དང
Chinese
中间阶段实际上产生与数量相同的四大元素，作为近取因。有利的助缘，如堪布和阿阇梨等作为作者，以及具有相同命运一起产生的因的方式，产生作为能辨识的色法之实际结果，这七者如同一条龙有七个蛇头一样，生起并存在，即使斩断一个，其余六个仍然存在于原处一样被认可，在《别解脱经》的注释中也说： “如若取一方，不能取一切， 如是舍一方，不能舍一切。” 如此说。其中，如果按照第一种观点，经中说：“比丘有多种，近处有一百零一种。”像这样，一百零一种行为的仪式消失，没有造成污染的形态，所以即使没有新的产生，也没有舍弃先前存在的戒律之因，因为其相续的证悟之正法没有消失。如是无著兄弟说：“仅仅经教消失，不会舍弃先前存在的戒律，因为证悟之正法没有消失。然而，那时没有先前没有的新生，因为没有造成污染的仪轨形态。”如此说。后面的意义在《广大解》中被贬低，因为对于成为失败的比丘来说，即使已经有了戒律，但实际上变得没有必要，因为没有与梵行者们一起居住和享用，并且正确受持戒律是为了解脱，而他已经使解脱变得遥远，因此他的戒律就像不存在一样。遵循此观点而进入中间的意义。然而，对于最初的业者来说，心识不会自然安住，并且被感觉所折磨而无法使心平静下来，由于受到他者的控制而无法修行，因此不会像五部的四种真实一样产生，如果将堕落和不染污两者与堕罪结合，则会犯下恶作。因为这样说的缘故。因此，这里与中间的意义相关，即使以隐瞒的方式舍弃，也是可以恢复的。
English
The intermediate stage actually produces the same number of four elements as the cause of acquisition. Favorable conditions, such as Khenpos and Acharyas, act as agents, and the manner of causes arising together with the same fate produces the actual result of form as a knowable object. These seven are like a dragon with seven snake heads, arising and remaining, and it is accepted that even if one is cut off, the other six remain in place. In the commentary on the Pratimoksha Sutra, it also says: "If one side is taken, not all can be taken, Likewise, if one side is abandoned, not all can be abandoned." So it is said. Among them, according to the first view, the sutra says, "There are many monks, and there are one hundred and one nearby." Like this, the ritual of one hundred and one actions disappears, and there is no form of defilement, so even if there is no new generation, there is no cause to abandon the previously existing precepts, because the realization of the Dharma in its continuum has not disappeared. As the brothers Asanga said, "Merely the disappearance of the scriptures does not abandon the previously existing precepts, because the realization of the Dharma does not disappear. However, at that time, there is no new birth that did not exist before, because there is no form of ritual that causes defilement." So it is said. The latter meaning is degraded in the Extensive Commentary, because for a monk who has become defeated, even if he already has precepts, it actually becomes unnecessary, because he does not live and enjoy with those who practice Brahmacharya, and taking the precepts correctly is for liberation, but he has made liberation distant, so his precepts are like non-existence. Following this view, one enters the meaning of the middle. However, for the initial practitioner, the mind does not naturally abide, and is tormented by feelings and unable to calm the mind, and is controlled by others and unable to practice, so the four realities of the five aggregates do not arise as they are. If both degeneration and non-attachment are combined with transgression, then an evil deed is committed. Because it is said so. Therefore, here it is related to the meaning of the middle, even if it is abandoned in a concealed way, it can be restored.