Tibetan
ན། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ལྔ། ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པ་གཉིས་ཏེ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་གྱུར་བ་ བདུན། གནོད་པ་ལས་གྱུར་བ་གཉིས། བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་བ་བཞི་སྟེ་བཅུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་ནི། །གླེང་གཞི་མཉན་ཡོད་དུ་འཆར་ཀ་ལ་བཅས་ཏེ། བགྲོད་བྱའི་ཡུལ་ལམ་གསུམ་མ་ཡིན་པའི་རང་ངམ་གཞན་གྱི་ཡན་ལག་གི་གནས་སུ་འདོད་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ཁུ་བ་གནས་འཕོས་པའོ། །གཉིས་པ་འཛིན་པའི་ལྷག་མ་ཡང་། གླེང་གཞི་འདྲ་སྟེ། བུད་མེད་ལ་ཆགས་སེམས་ཀྱི་རེག་པར་འདོད་པས། དེའི་ལུས་དངོས་སམ། སྐྲ་སོགས་ཆ་ཤས་ལ་བར་དུ་ཆོད་པ་མེད་པར་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་བསྟར་བའོ། །གསུམ་པ་འཁྲིག་ཚིག་ནི། གླེང་གཞི་འདྲ་སྟེ་ཡུལ་བརྡའ་འཕྲོད་པའི་བུད་མེད་ལ་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་འཁྲིག་ཚིག་རྗེན་པར་སྨྲས་པ་དེས་གོ་བའོ། །བཞི་པ་བསྙེན་བཀུར་བསྔགས་པའང་གླེང་གཞི་འདྲ་སྟེ། ཡུལ་བུད་མེད་ལ་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་འཁྲིག་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་བསྙེན་བཀུར་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་བདག་དང་འདོད་པ་བསྟེན་པ་ནི་མཆོག་གོ་ཞེས་རང་གིས་སྨྲས་པའམ། ཕ་རོལ་པོ་སྨྲས་པ་དང་དུ་བླངས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཕན་ཚུན་གོ་བརྡའ་འཕྲོད་པའོ། །ལྔ་པ་སྨྱན་བྱེད་པ་ནི། མཉན་ཡོད་དུ་དྲུག་སྡེ་ལ་བཅས་ཏེ། རང་ལས་གཞན་པའི་ཕེ་མོ་སྤྲད་དུ་རུང་བ་ཕན་ཚུན་རེག་པ་འཕྲོད་འདེད་ཀྱིས་རང་ངམ། བཀོས་པས་ཕྲིན་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སྨྱན་བྱས་པས་དེ་གཉིས་འདུས་ཏེ་དབང་པོ་ཕྲད་པའོ། །དྲུག་པ་ཁང་པའི་ལྷག་མ་ནི། འདི་དང་ལང་ཆེན་གཉིས་སྟོན་པ་ཀཽ་ཤམྦྷིར་བཞུགས་ཚེ་དྲུག་སྡེ་ལ་བཅས། འདི་ལྟར་ས་གཞི་སྲོག་ཆགས་མང་པོ་དང་། རྩོད་པ་ཅན་དང་། འཇིག་རྟེན་ཡོད་པའི་སར་དགེ་འདུན་ལ་གནང་བ་མ་ཐོབ་བར་གཞན་ལས་འབད་པས་བླངས་པའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་རང་དོན་དུ་ཁང་པ་བརྩིག་པར་འདོད་ཅིང་། དེའང་ཁྲུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་སྲིང་དང་། ཕྱེད་དང་བཅུ་གཅིག་པའི་ཚང་ལས་ལྷག་པའི་ཁང་པ་ རང་ངམ། གཞན་ལ་བརྐོས་ཀྱང་རུང་སྟེ་བརྩིག་པས་ཀུན་ནས་བསྐོར་ཞིང་ཐོག་ཕུག་པའོ། །བདུན་པ་ཁང་ཆེན་ནི། གང་ཟག་བཞིར་ལོངས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དོན་དུ་བརྩིགས་པ་སྟེ། ས་གཞི་སྲོག་ཆགས་མང་བ་ལ་སོགས་གཞན་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པ་ལ། གཞན་ལས་འབད་པས་བླངས་པ་དང་། ཚད་ལས་ཐལ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲོ་མི་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །བརྒྱད་པ་གཞི་མེད་ཀྱི་བསྐུར་འདེབས་ནི། འདི་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་མཛའ་བོ་དང་ས་ལས་སྐྱེས་ལ་བཅས། ཡུལ་དགེ་སློང་གཞན་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ།
Chinese
那。内心对有情众生的贪执有五种，对外在财物的贪执有两种，即由欲望方面产生的有七种。由损害方面产生的有两种，由劝诫方面产生的有四种，总共十三种。第一，射精的残余：事情的起因是在舍卫城，针对恶作比丘而制定。在非可行淫之处，即自己或他人的肢体部位，感受性欲的快乐，并且精液移位。第二，触摸的残余也是，事情的起因相同。由于想要以贪欲之心触摸女人，因此直接触摸她的身体或头发等部位，没有间隔地感受由此产生的快乐。第三，性语：事情的起因相同，对能够理解性暗示的女人，以贪欲之心说出露骨的性语，从而理解其含义。第四，奉承赞叹也是，事情的起因相同。为了对女人产生贪欲之心，而追求性行为，在各种奉承中，自己说“与我行淫是最好的”，或者对方说了之后自己接受也可以，彼此理解其含义。第五，做媒：在舍卫城，针对六群比丘而制定。由自己以外的可以交配的女性，通过互相触摸来传递，或者通过派遣使者，以三种方式做媒，使双方相遇，从而使性器官接触。第六，建房的残余：世尊住在高赏弥城时，针对六群比丘而制定了这两条戒律。像这样，在土地上有很多生物，并且有争端，以及有世人的地方，没有得到僧众的允许，就想用通过努力从他人那里获得的财物为自己建造房屋。而且，建造的房屋超过十八肘的长度和十一肘半的宽度，无论是自己还是让别人挖掘，都要建造四周环绕且有屋顶的房屋。第七，大房屋：是为了容纳四个人以上而建造的。土地上有很多生物等等，其他一切都与之前相同。不同之处在于，不需要通过努力从他人那里获得，并且超过了尺寸限制。第八，无根据的诽谤：这一条和下一条是在王舍城，针对朋友和地生而制定。对象是其他与自己行为相同的比丘。
English
Then. There are five attachments to sentient beings internally, and two attachments to external objects, making seven arising from the aspect of desire. There are two arising from harm, and four arising from exhortation, totaling thirteen. First, the remainder of emission: The basis of the story is in Shravasti, established for the group of six monks. Experiencing the pleasure of desire in a place not suitable for intercourse, that is, one's own or another's limb, and the semen is displaced. Second, the remainder of touching is also: The basis of the story is the same. Because of wanting to touch a woman with a mind of attachment, therefore, directly touching her body or parts such as hair, without any separation, experiencing the pleasure arising from that. Third, sexual language: The basis of the story is the same, speaking explicit sexual language with a mind of attachment to a woman who can understand sexual innuendo, thereby understanding its meaning. Fourth, honoring and praising is also: The basis of the story is the same. In order to pursue sexual intercourse with a mind of attachment to a woman, among all kinds of flattery, saying oneself, "Engaging in sexual intercourse with me is the best," or accepting it after the other person says it, understanding each other's meaning. Fifth, acting as a matchmaker: In Shravasti, established for the group of six monks. By a woman other than oneself who can be mated, transmitting through mutual touching, or by sending messengers, acting as a matchmaker in three ways, causing the two to meet, thereby causing the sexual organs to touch. Sixth, the remainder of building a house: When the Teacher was residing in Kaushambi, these two were established for the group of six monks. Like this, in a place where there are many creatures on the ground, and there is dispute, and there are worldly people, without obtaining permission from the Sangha, wanting to build a house for oneself with materials obtained through effort from others. Moreover, building a house exceeding eighteen cubits in length and eleven and a half cubits in width, whether digging oneself or having others dig, building a house that is surrounded on all sides and has a roof. Seventh, a large house: It is built for the purpose of accommodating four or more people. There are many creatures on the ground, etc., everything else is the same as before. The difference is that it is not necessary to obtain it through effort from others, and it exceeds the size limit. Eighth, unfounded accusation: This and the next were established in Rajagriha for friends and earth-born. The object is another monk who practices the same conduct as oneself.
Tibetan
བརྗོད་པའི་གཞི་མཐོང་ཐོས་དོགས་གསུམ་མེད་པར་ཕམ་པ་བཞི་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་བསྐུར་འདེབས་ཀྱི་ཚིག་མངོན་གྱུར་བ་བསྒྲགས་ཤིང་ཡུལ་གྱིས་གོ་བའོ། །དགུ་པ་བག་ཙམ་གྱི་བསྐུར་འདེབས་ནི། ཡུལ་དགེ་སློང་གཞན་ལ་བསྙད་ཀ་བག་ཙམ་ཡོད་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་ཟུར་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཕམ་པའི་སྒོ་ནས་བསྐུར་བ་བཏབ་པ་དེས་གོ་བའོ། །བཅུ་པ་དགེ་འདུན་དབྱེན་འབྱེད་ནི། ལྷས་བྱིན་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བཅས་ཏེ། འདུས་གཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་དགེ་སློང་གིས་རང་ལས་གཞན་པའི་དབྱེ་བྱ་དགེ་འདུན་དུ་ལོངས་པ་གཉིས་ཆོས་མ་ཡིན་པས་ཕན་ཚུན་འབྱེད་པའོ། །དེའང་འདིའི་དབྱེན་གྱི་ལྷག་མ་དང་། མཚམས་མེད་ཀྱི་གྲས་གཉིས་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། མཚམས་མེད་ནི་དགེ་འདུན་ཕྱེ་བ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་ཏེ། ལྷག་བྱིན་གྱིས་དགེ་འདུན་འཁོར་ལོའི་དབྱེན་བཞིན་ན། ལྷག་མ་ལ་ནི་དགེ་འདུན་དབྱེ་བར་མ་ནུས་ཀྱང་། དེའི་སྦྱོར་བར་ཞུགས་པ་ལས་ཟློག་བྱེད་ལྔའི་མཐར་མ་བཏང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་ཅིང་། དེའང་དང་པོ་བཞིའི་ལྟུང་བ་སྦོམ་པོ་རེ་རེ་དང་། བརྗོད་པ་གསུམ་པའི་མཐར་མི་གཏོང་ན་ལྷག་མའི་དངོས་གཞིའོ། །བཅུ་གཅིག་པ་དབེན་དེའི་རྗེས་ སུ་ཕྱོགས་པ་ནི། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ལྷས་བྱིན་གྱི་གྲོགས་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་སོགས་བཞི་ལ་བཅས་ཏེ་དགེ་སློང་གང་དག་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་དང་བསམ་སྦྱོར་མཐུན་པར་བྱས་ནས་བཟློག་བྱེད་ལྔའི་མཐའ་ལམ་བཏང་བའོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པ་ནི། མཉན་ཡོད་དུ་ནབས་སོ་དང་འགྲོ་མགྱོགས་ལ་བཅས་ཏེ། བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་རྩེད་འཇོ་དང་། བཟའ་བཏུང་བྱེད་པ་ལ་སོགས་བསླབ་པ་དང་འགལ་བའི་སྤྱོད་ངན་གྱིས་ཁྱིམ་པའི་སེམས་སུན་ཕྱུངས་ཏེ་མ་དད་པར་བྱེད་པ་གནས་ནས་བསྐྲད་པ་ནའང་། སྐྲོང་བྱེད་ཀྱི་དགེ་འདུན་ལ་འགྲོ་མིན་བཞིའི་བསྙོན་ཚིག་གིས་བསྐུར་འདེབས་ལ་ཞུགས་ཤིང་ཟློག་ཕྱེད་ལྔའི་མཐའ་མ་བཏང་བའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ནི། ཀཽ་ཤམྦྷིར་འདུན་པ་ལ་བཅས་ཏེ། ལྟུང་བ་བྱུང་བར་གླེང་དྲན་བྱས་ལ་ཆགས་པའི་དགེ་སློང་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་བཅས་བྱ་བར་བསྐུལ་བ་ན། ཁྱེད་ཅག་དགེ་ཡང་རུང་། སྡིག་ཀྱང་རུང་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཅི་ཡང་མ་སྨྲ་ཞིག་ཅེས་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་གཞིར་ཞུགས་པ་ཉིད་ཟློག་བྱེད་ལྔ་པའི་མཐའ་ལ་མ་བཏང་བའོ། །དེའང་ཟློག་བྱེད་ལྔ་ནི། གཞམས་བསྒོ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་གསོལ་བ་དང་། བརྗོད་པའི་ལས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའོ། །སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་སུམ་ཅུ་
Chinese
宣说的根据，在没有见、闻、疑三种情况下，以四种他胜罪的任何一种方式，宣说指责的语言，并且对方听懂了。第九，稍微的指责是：以对方比丘稍微有罪过为理由，通过话语的暗示，以他胜罪的方式进行指责，对方听懂了。第十，僧团分裂是：提婆达多在王舍城（Rajgir，约公元前6世纪）制定，在一个集会中，世尊比丘将自己之外的可分离的僧团，因为两者不符合佛法而相互分离。而且，这种分裂的残余和无间罪两种是不相同的。无间罪必须依赖于僧团的分裂，就像提婆达多分裂僧团法轮一样。而残余罪，即使不能分裂僧团，只要参与了分裂的行为，并且没有放弃五种阻止行为的最后一种就可以了。也就是，如果对于最初四种粗罪的每一种，以及第三种宣说罪的最后一种不放弃，就是残余罪的真实基础。第十一，追随离间者是：在王舍城（Rajgir，约公元前6世纪）制定，与提婆达多做朋友的比丘，如俱迦梨迦等四人，对于那些参与僧团分裂的比丘，在思想和行为上与他们保持一致，并且没有放弃五种阻止行为的最后一种。第十二，使在家人生厌是：在舍卫城（Śrāvastī，公元前6世纪）制定，针对难陀和优波难陀。与妇女一起嬉戏玩乐，以及吃喝等与戒律相违背的恶行，使在家人心生厌恶，以至于不相信佛法，即使被驱逐出住所，也参与了以四种不实之词指责驱逐者的僧团，并且没有放弃五种阻止行为的最后一种。第十三，使人不愉快是：在拘睒弥（Kauśāmbī，公元前6世纪）制定，针对阿难陀。当提起已经犯戒并对戒律有染的比丘，为了僧团而劝告他遵守戒律时，（他说：）“你们是善也好，是恶也好，都不要对我们说什么”，像这样参与了使人不愉快的行为，并且没有放弃第五种阻止行为的最后一种。那五种阻止行为是：恐吓、劝诫，以及与僧团的祈请和三种宣说行为相关。三十种舍堕
English
The basis of the statement is that, without the three conditions of seeing, hearing, and suspecting, the words of accusation are manifestly proclaimed through any of the four defeats, and the place understands it. Ninth, a slight accusation is: taking the reason that another bhikshu in the place has a slight fault, accusing him of defeat through the implication of the words, and he understands it. Tenth, dividing the Sangha is: Devadatta established it in Rajagriha (Rajgir, around 6th century BCE). In one assembly, the bhikshu, the Bhagavan, separates the Sangha to be divided from himself, because the two are not Dharma. Moreover, the remainder of this division and the class of uninterrupted offenses are not the same. The uninterrupted offense necessarily depends on the division of the Sangha, like Devadatta's division of the wheel of the Sangha. However, for the remainder, even if one cannot divide the Sangha, it is sufficient to have engaged in the act of division and not abandoned the last of the five preventions. That is, if one does not abandon each of the first four gross offenses and the last of the three statements, it is the actual basis of the remainder. Eleventh, following the divisive one is: established in Rajagriha (Rajgir, around 6th century BCE), the bhikshus who are friends of Devadatta, such as Kokalika and the other four, agree in thought and action with those bhikshus who are engaged in dividing the Sangha, and do not abandon the last of the five preventions. Twelfth, causing householders to be displeased is: established in Shravasti (Śrāvastī, 6th century BCE), concerning Nanda and Upananda. Engaging in evil conduct that contradicts the precepts, such as playing and eating with women, causes householders to be displeased and disbelieve, even if they are expelled from their dwellings, they participate in accusing the Sangha of expellers with four untrue words, and do not abandon the last of the five preventions. Thirteenth, causing displeasure is: established in Kaushambi (Kauśāmbī, 6th century BCE), concerning Ananda. When reminding a bhikshu who has committed an offense and is attached to the precepts to observe the precepts for the sake of the Sangha, (he says:) "Whether you are good or evil, do not say anything to us," thus participating in the basis of causing displeasure, and not abandoning the last of the fifth prevention. The five preventions are: intimidation, exhortation, and association with the Sangha's petition and the three acts of speech. Thirty expiations involving forfeiture.