Tibetan
་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོའི་ལུས་རྟེན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་ཕོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་ཡོད་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་ལུས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་སྟེར་མི་ནུས་ཀྱང་བློས་གཏོང་བ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པ་འདི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་གོམས་པ་ལས་དེ་དང་དེར་འགྱུར་བ་མ་ག་དྷའི་རྒན་མོས་སྟག་ཏུ་བསྒོམས་པས་ལམ་གཅོད་པ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་བློའི་ནུས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་འདིའམ། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་བསླབ་བཏུས་སུ་སྙིང་ནས་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་བའི་ཟས་གོས་དང་གནས་ཁང་ལ་འདི་ནི་གཞན་གྱི་ས་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ལའང་ཕན་པའི་ཕྱིར་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་བརྗེད་ནས་རང་དོན་དུ་སྲེད་པས་ལོངས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་དང་། སྲེད་པ་མེད་ཀྱང་འདུ་ཤེས་དེས་མ་ཟིན་པར་གཞན་ཕྱིར་ཆགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ལྟུང་བ་དང་། གཞན་ལ་བསྔོས་པ་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་ན་མ་ བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། རིན་ཐང་ཚང་ན་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སློབ་དཔོན་འདིའི་གཞུང་ད་མོད་པ་དག་གིས་དགག་པར་བྱེད་པ་བྱུང་མོད་ཀྱི། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཀྲྀཥྞ་པས། སློབ་དཔོན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་དང་། བདེན་པ་གཟིགས་པའི་ཚིག་ལ་ནི་དགོས་པ་སོགས་མེད་པར་དོགས་པ་མི་རིགས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཉིད་པས་དེ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་བླུན་པོ་འབའ་ཞིག་ལ་བསྙད་པར་ཟད་དོ། །བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚེག་ལ་ཡང་དགོས་པ་མེད་པར་རྟོགས་ན་དེའི་ཆེད་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་གྲགས་པས་གསུངས་པ། ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང་བརྒྱ་ལ་ལྡན། །རྩ་བ་མེད་པར་མང་དུ་སྨྲ། །རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མ་ནུས་པ། །ཙན་དན་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གོ །ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་དད་པ་དང་། ཐེ་ཚོམ་གྱི་དྲྭ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་ལུང་ལ་མ་གུས་པར་ཤེས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ནི་དགོས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། རིན་ཐང་ཚང་བའི་རྫས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པས་ཕམ་པར་མི་རུང་
Chinese
因为有无数贫穷众生的身体作为所依。如前所说：如果众生是贫穷的乞丐，布施是到彼岸，但众生仍然贫穷，如何救度才能到彼岸？一般来说，即使不能实际给予身体和生命等，也要习惯于精神上的施舍，这就像产生果实的种子。由于习惯了目标，就会变成那样，就像摩揭陀的老妇人观想老虎而能够阻断道路一样。因此，考虑到心的力量会在今生或来世显现，《学集论》中说，从内心深处施舍给众生的食物、衣服和住所，要想到这是别人的土地，为了利益他们而使用。如果忘记这种想法，为了自己的利益而贪恋享用，就是具有烦恼的堕落；即使没有贪恋，但没有意识到这一点，为了他人而执着享用，就是不具有烦恼的堕落；如果供养给他人，认为是别人的东西，但为了自己而使用，就变成了不予取，如果价值完整，对于持有别解脱戒律的人来说，就会成为失败。即便如此，在圣地印度，这位论师的许多著作都受到了驳斥。但是，大学者克里希纳巴说：论师是获得成就者，对于证悟真理之语，不应怀疑其必要性等，因为论师的面前是获得加持的成就者，所以说那些必要性等只是愚人的托词。如果明白证悟真理者的言语没有必要，就不能为了那个目的而接受，就像月称所说：听闻甚少却百倍狡猾，没有根据却说了很多，不能被接受，就是名叫旃檀的人。要知道。因此，对于菩萨没有信心，没有脱离怀疑之网，不恭敬论师的教言，想要了解的人，应该理解这一点。如是说，证悟真理者的言语具有重大的必要性，因为价值完整的物品不是所有众生都能得到的，所以不会构成堕落。
English
Because there are countless sentient beings with impoverished bodies as a basis. As it is said before: If sentient beings are poor beggars, giving is the perfection of giving, but sentient beings are still poor, how can saving them reach the other shore? In general, even if one cannot actually give away one's body and life, one should become accustomed to mental giving, which is like a seed for producing fruit. Because one is accustomed to the object, one will become like that, just as the old woman of Magadha, by meditating on a tiger, was able to block the road. Therefore, considering that the power of the mind will manifest in this life or in future lives, the *Compendium of Trainings* says that when giving food, clothing, and shelter to sentient beings from the depths of one's heart, one should think that this is another's land and use it for their benefit. If one forgets this thought and enjoys it with attachment for one's own benefit, it is a downfall with afflictions; even if there is no attachment, but one is not aware of this and enjoys it with attachment for others, it is a downfall without afflictions; if one dedicates it to others, considering it to be another's property, but uses it for oneself, it becomes taking what is not given, and if the value is complete, it will be a defeat for those who hold the vows of individual liberation. Even so, in the noble land of India, many of this teacher's works have been refuted. However, the great scholar Kṛṣṇapa said: One should not doubt the necessity of the words of a teacher who has attained accomplishment and who sees the truth, because the teacher's presence is the attainment of blessings, so saying that those necessities are merely excuses for fools. If one understands that the words of those who see the truth are not necessary, one cannot accept them for that purpose, as Chandrakirti said: "Hearing little but a hundred times cunning, speaking much without foundation, unable to be followed, is a person called Chandana." Know this. Therefore, those bodhisattvas who do not have faith, who have not separated from the net of doubt, and who do not respect the teacher's instructions, should understand this. As it is said, the words of those who see the truth have great necessity, because valuable things are not obtained by all sentient beings, so it does not constitute a downfall.