Tibetan
ག་ཉིད་ཀྱི་སྲོག་ནི་མི་བསྲུང་བ་འགའ་ཡང་མེད་ན། དེ་དག་གི་དཔུང་གཉེན་དང་མགོན་སྐྱབས་བྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་དམ་པ་སྟེ། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་མི་བདག་མཆོད་སྦྱིན་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། དེའི་མངའ་རིས་ནི་ལོག་པར་བལྟ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ཆར་བའི་སླད་དུ་སྲོག་གི་མཆོད་སྦྱིན་རྒྱ་ཆེན་པོ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་ཡིད་ཤིན་ཏུ་མི་བདེ་བར་གྱུར་ནས་ཐབས་བསམས་ཏེ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ཞིངས་རྣམས་ནི་ཐན་བསམ་རུངས་པར་བྱས་ཤིང་། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྩ་དང་ཤིང་གེལ་པ་དང་ཆུ་ཀླུང་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ན། ཆར་བའི་སླད་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གཞན་པས་ནི་ཉམ་ཆུང་གི། རང་གི་མངའ་རིས་གང་ཡིན་པ་ནས་སྐྱེས་བུ་ཡིད་གཅུགས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུའི་སྲོག་གི་མཆོད་སྦྱིན་སྟ་གོན་རྩོམས་ཤིག་ཅེས་བློན་པོ་ རྣམས་ལ་བསྒོས་པས། དེ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ཅིང་རྟབས་པར་གྱུར་ནས་སྲོག་གི་མཆོད་སྦྱིན་ལས་ལྡོག་པའི་སྟངས་གསོལ་བ་ལ་མཉན་པ་ལྟར་བྱས་ནས་དོན་གྱིས་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་མི་འཇིགས་པའི་སྐྱབས་བྱིན་ཏོ། །དེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གཏོང་བ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞོ་ཤ་ལས་སུ་འཁོལ་བར་བྱས་ནས་གཞན་ལ་མི་འཇིགས་པའི་གནས་སྦྱིན་པ་ལ་ནན་ཏན་ཆེན་པོས་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སློབ་པའི་ཚེའང་། མི་ནུས་བཞིན་དུ་བབ་ཅོལ་ཆོ་ག་ཡི། །རྣམ་པར་སྦྱར་བའི་སྦྱིན་པའང་སྨད་པ་སྟེ། །སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་མ་དག་པར། །ལུས་དང་སྲོག་གཏོང་བསླབ་བཏུས་ཉིད་ལས་བཀག །དེ་ལ་གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏོང་བ་དང་། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། རབ་ཏུ་གཏོང་བ་དག་ཀྱང་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ད་ལྟ་མོས་པ་སྟོབས་སུ་མ་གྱུར་ལ། ལས་དང་པོ་པའི་སེམས་རྨའི་ཤའུ་ལྟར་སྲན་མི་བཟོད་པ། འཇུག་ལྡོག་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བ་ཅན་དག་གིས་རང་གི་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་མ་གསོས་པར་གཞན་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བས་ཞུགས་ན་སླར་གཞན་དོན་ལ་སྐྱེ་ནས་ཉན་རང་གི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཉེན་ཡོད་དེ། རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་གཟིངས་བུབ་བསྐམ་ལ་གནས་པས་མ་བཟོད་དེ་བརྐྱལ་བས་བརྐྱལ་གྱི་ནུས་པ་མ་རྫོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་ཉམ་ཉེས་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསམ་པའི
Chinese
如果连自己的性命都不守护，那么对他们进行帮助和救护，就是菩萨们最殊胜的行为。当我们的导师成为人主祭祀时，他的领地由于追随邪见，所以想为了下雨而进行盛大的生命祭祀。当时，那位国王因为受到大悲心的支配，内心非常不安，于是想了个办法说：‘这样一来，田地都会被旱灾摧毁，赡部洲的草木和河流也会消失。为了下雨，其他的祭祀就显得微不足道了。从我的领地里，准备一百个被选中的人的生命祭祀吧！’于是命令大臣们。他们都感到害怕和惊慌，像听从劝说一样，请求停止生命祭祀，实际上给予了许多众生无畏的庇护。因此，菩萨们应该精勤地学习布施、善巧方便，以及将自己的血肉作为工具，给予他人无畏的处所。在这样学习的时候，也要注意： 如果不能胜任，轻率的仪轨， 胡乱拼凑的布施也应受到谴责。 如果慈悲心念极不纯净， 《学集》中禁止舍弃身体和生命。 其中，伟大的布施和极度的布施，是不生之法获得忍耐之人的行境。如《圣近圆请问经》中所说：‘安住于不生之法忍耐，也应行布施、伟大的布施和殊胜的布施。’因此，现在信心尚未成为力量，初学者的心像伤口的肉一样脆弱，无法忍受，进退非常动摇不定的人，在自己的烦恼之病尚未治愈之前，如果直接投入到伟大的利他事业中，就有可能再次为了利他而生起声闻、缘觉之心。就像在海中，船只倾覆，无法忍受干燥而游泳，但游泳的能力尚未圆满，自己也遭受损害一样。因此，意乐的
English
If there is no one who does not protect their own life, then to be their ally and protector is the supreme conduct of the Bodhisattvas. When our teacher became the lord of men and a sacrificer, his domain, following wrong views, considered a great sacrifice of life for the sake of rain. At that time, that king, being under the influence of great compassion, became very uneasy and, thinking of a means, said: 'In this way, the fields will be ruined by drought, and the grass, trees, and rivers of Jambudvipa will also disappear. For the sake of rain, other sacrifices are insignificant. From my domain, prepare a sacrifice of the lives of a hundred chosen men!' So he commanded the ministers. They were all frightened and terrified, and as if listening to persuasion, they requested the cessation of the life sacrifice, and in effect gave many beings the refuge of fearlessness. Therefore, Bodhisattvas should diligently train in giving, skillful means, and using their own flesh and blood as tools, giving others a place of fearlessness. When training in this way, one should also be aware that: If one is not capable, a rash ritual, A haphazardly arranged giving is also to be condemned. If the thought of compassion is not very pure, The Compendium of Trainings forbids giving up body and life. Among these, great giving and extreme giving are the objects of those who have attained forbearance in the Dharma of non-arising. As it is said in the Sutra Requested by the Noble Near Circle: 'By abiding in forbearance in the Dharma of non-arising, one should also perform giving, great giving, and supreme giving.' Therefore, now that faith has not yet become strength, and the mind of a beginner is as fragile as the flesh of a wound, unable to endure, and very unstable in its comings and goings, if one engages directly in the great work of benefiting others before one's own disease of afflictions has been cured, there is a danger of again generating the mind of a Hearer or Solitary Realizer for the sake of benefiting others. It is like a ship capsizing in the sea, unable to endure being dry, and swimming, but the ability to swim is not yet complete, and one harms oneself. Therefore, the intention of
Tibetan
་ཆ་ནས་ལུས་བྱིན་ཟིན་ཡང་ཤ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་སྟེར་བ་བསླབ་བཏུས་ལས་རྒྱས་པར་བཤད་ ཅིང་། དེའི་ཁུངས་ཀྱང་འཕགས་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། དུས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལགས་སོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པར། །ལུས་ནི་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་དག་ཏུ། །དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཁ་ན་མ་ཐོས་བསྐྲུན་པའི་སྦྱིན་པ་ཡང་། །གནས་མིན་སྨད་པའི་གནས་ཏེ་བདོག་པ་ལ། །ཞེན་པ་བཏང་བ་སྦྱིན་པའི་ཚད་དུ་བཞེད། །དེ་སྐད་དུ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྒྱས་པས་ཞུས་པ་ལས། ནོར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་བདག་ཡིན་ནོ། །བྱེད་དུ་བཅུག་པས་སྦྱིན་པ་ནི་གཏོང་བ་པོ་ཡིན་གྱི། སྦྱིན་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །དུག་དང་མཚོན་ཆ་དང་སྲོག་ཆགས་གསད་དེ་སྦྱིན་པ་དང་བག་མེད་པ་ལ་ཆང་སྦྱིན་པ་ནི་མ་དག་པའོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། སྦྱིན་ནས་འགྱོད་པས་གདུང་བ་ཡང་མ་དག་པའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་ཀྱི་གཞན་ལ་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ན་མ་དག་པའོ། །ན་བ་དང་འཆི་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བ་དང་། དད་པ་མེད་པར་རྩ་ལག་གིས་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་བྱིན་ན་མ་དག་པའོ། །དབུལ་ཕོངས་བོར་ནས་ཕྱུག་པོ་ལ་སྟེར་ན་མ་དག་པའོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཚྭ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་ལྟར་སྨིན་པ་མེད་པས་ཡིན་མོད་ཀྱིས་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རེ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མ་རྨོས་མ་བསལ་བའི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་ནས་ཆར་བབས་ན་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བཀའ་བསྩལ་བ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པའི་ཚད་ནི་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་ཀྱིས་ཕ་ རོལ་བའི་དབུལ་བ་བོར་པའི་མཐའ་མི་འཚལ་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྡུངས་པ་དང་སེར་སྣར་བ་ལྟ་བའི་ཞེན་པ་བཏང་བ་ལ་འདོད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་སེམས་ནི་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ལས་ལ་སྤྱོད་པའི་དབུལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེལ་བར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་ཏེ། སྔོན་ཆད་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཀྱང་ད་དུང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ
Chinese
虽然从心意上已经布施了身体，但《学集论》中详细说明了实际上不给予血肉等。其出处也来自《圣虚空藏经》中说：“非时欲求，乃魔之所为。”《入行论》中也说：“若无清净慈悲心，不应舍弃此身体，务必于此及他处，成办重大利益因。”就像这样。同样，不考虑接受者是否适宜的布施，也是不好的行为，舍弃对财产的执着才是布施的标准。如《大仙人广问经》中所说：“何者为财，彼即施主。令其行事，布施者乃施舍者，非施主。以毒药、武器和杀害众生而行布施，以及向放荡者施酒，皆为不清净。对异熟果产生怀疑，布施后因后悔而痛苦，也是不清净。若想自己享用福德的异熟果，而不给予他人，也是不清净。生病和死亡时对佛陀生起欢喜心，以及无信仰者通过亲信令其行布施，也是不清净。舍弃贫穷者而施予富人，也是不清净。那些大仙人的异熟果，就像在盐碱地里播种一样，虽然会成熟，但不会结果实。大仙人啊，就像在未经耕耘的荒地上播种，即使下雨，也可能生长，但不会变成花朵和果实一样。”就像这样教导。因此，一般来说，布施波罗蜜多圆满的标准，不是用布施之物来消除他人的贫困，而是从心意上舍弃对自身拥有的身体、受用和一切善根的执着，以及像守财奴一样的吝啬心。《入行论》中说：“一切财物连同果实，以普施众生之心，即说为布施度圆满，因此心即是彼。”如果不是这样，谁又能完全消除众生各自业力所感的贫困呢？过去诸佛虽然行布施波罗蜜多，但至今仍然有饿鬼等众生存在。
English
Although the body has already been given in terms of intention, the *Śikṣāsamuccaya* explains in detail that flesh and blood, etc., are not actually given. The source for this is also from the *Ārya-Ākāśagarbha-sūtra*, which says, "Desiring at the wrong time is the work of Māra." The *Bodhicaryāvatāra* also says, "Without a pure mind of compassion, one should not give up this body, but must make it the cause for accomplishing great benefit in this and other places." It is like that. Similarly, giving without considering whether the recipient is suitable is also a bad act; abandoning attachment to possessions is considered the standard of giving. As it is said in the *Great Ascetic's Extensive Questions*, "Whatever is wealth, that is the donor. Causing it to be done, the giving is the giver, not the donor. Giving poison, weapons, and killing living beings, and giving alcohol to the reckless is impure. Doubting the ripening of karma, and suffering from regret after giving is also impure. If one thinks of enjoying the ripening of merit oneself and not giving it to others, that is also impure. Being happy with the Buddha at the time of sickness and death, and giving through a close associate without faith is impure. Abandoning the poor and giving to the rich is impure. The ripening of those great ascetics is like planting seeds in a salty field; although it may ripen, it will not bear fruit. Great ascetic, it is like planting seeds in an unplowed and unweeded field; even if rain falls, it may grow, but it will not turn into flowers and fruit." It is taught like that. Therefore, in general, the standard for perfecting the pāramitā of giving is not to eliminate the poverty of others with the object of giving, but from the point of view of the mind, to abandon attachment to one's own body, possessions, and all roots of virtue, and to abandon miserliness like a miser. The *Bodhicaryāvatāra* says, "All possessions together with their fruits, with the mind of giving to all beings, is said to be the perfection of giving; therefore, the mind is that itself." If it were not so, who could completely eliminate the poverty experienced by each sentient being due to their own karma? Although the Buddhas of the past practiced the pāramitā of giving, there are still pretas and others.