Tibetan
་དག་ལ་དོན་དུ་གནས་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རིགས་དང་རུས་ཀྱིས་མི་ཤེས། ཆོ་དང་འབྲང་གིས་མི་ཤེས། ལུས་དང་རྟེན་གྱིས་མི་ཤེས། རྟགས་དང་ཆོ་གས་མི་ཤེས་པས། གང་ཟག་ལ་བརྟེན་པའི་ཉེས་པ་འདི་གང་ནས་འོང་ཆ་མེད་ན། མངོན་གྱུར་དུ་རིགས་སད་པའི་རྟགས་ཅན་དཔྱད་བཟོད་ན་དེ་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་ཅིང་། གཞན་ཤན་པ་དང་། སྨད་འཚོང་དང་། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་སྲུང་གི་ཞུས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོ་མ་ཕོག་ པར་བྱས་ལ་དག་སྣང་སྦྱོང་བ་གནད་ཡིན་པར་བཟུང་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟད་པའི་རྒྱུ་གཅིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། གྲོགས་ཆོས་མཐུན་ལ་བརྙས་ཤིང་སུན་ཕྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་འདི་བཤད་ཀྱིས་མི་ལྡང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོད་ཀྱི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་མ་བྲལ་བས་རང་གི་གཉེར་བར་བྱ་སྟེ། ལྷག་པའི་བསམ་པ་ནི་གཡོ་དང་སྒྱུ་མེད་པས་དྲང་པོར་སྤྱོད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། རང་གིས་སྨིན་པར་ནུས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བློ་མཐུ་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་དེ་སེམས་དང་པོར་བསྐྱེད་པ་ལ་བསྐུལ་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འགོད་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའོ། །དེ་སྐད་དུ་འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པ་ལས། འོད་སྲུང་། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བཞི་གང་ཞེ་ན། ཤེས་བཞིན་དུ་རྫུན་མི་སྨྲ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པས་གནས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་དགོད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པས། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ནག་པོའི་ཆོས་བཞིའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ལ། སྐྱེ་བ་འདིར་མ་ཟད་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བར་མ་དོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་དེ་ཉིད་ལས། འོད་སྲུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་འདུག་གི་བར་དུ་བར་མ་དོར་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པའི་རྩ་ལུང་ནི་བཞི་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་ཆགས་པ་ཡི། །བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨད་པ་དང་། ། སྡུག་བསྔལ་མགོན་མེད་གྱུར་པ་ལ། །སེར་སྣས་ཆོས་མི་སྟེར་བ་དང་། །གཞན་གྱི
Chinese
这是对安住于真实意义的诸位的赞颂。菩萨不是通过种姓和血统来了解的，不是通过阶层和追随者来了解的，不是通过身体和所依来了解的，不是通过标志和仪式来了解的。如果依靠个人的过失无从产生，那么对于显现觉醒种姓的标志且堪能观察者，应当恭敬承侍。因为其他人也可能存在于屠夫、妓女和畜生的转生之处，所以如《持光童子所问经》中所说，不要冒犯一切众生，而应专注于净化清净的显现。应当认为，菩萨和志同道合的道友是功德和善根耗尽的唯一原因，轻蔑和诽谤他们是无法言说的。第三，不要与利益一切众生的增上意乐分离，应当自己努力去做。增上意乐是没有欺骗和虚伪，正直地行事。第四，对于自己能够成熟的一切众生，生起广大的智慧，劝请他们发起最初的发心，从内心深处引导他们安住于圆满的菩提之心。如《持光童子所问经》中所说：持光童子，如果具备四法，就不会忘记菩提心。是哪四法呢？明知故犯不说谎，对于菩萨生起导师的想，对于众生没有欺骗，安住于增上意乐，使一切众生真实地安住于大乘。如是等等。因此，这四种白法是功德的本体，能成为非功德的四种黑法的对治。不仅在今生，乃至未获得菩提之前，在中阴界也不会忘记菩提心的原因是，如经中所说：持光童子，菩萨如果具备四法，那么在一切生世中，一生下来就会显现菩提心，乃至安住于菩提树王座之间，也不会在中阴界忘记。这是真实显现的。进入的根本是四种，在《二十颂》中说：贪著利养与恭敬，自赞毁谤于他人， 痛苦无依无怙者，悭吝不施予正法，以及他人。
English
This is a praise of those who abide in the true meaning. A Bodhisattva is not known by lineage and descent, not known by class and followers, not known by body and support, not known by signs and rituals. If the fault of relying on a person cannot arise from anywhere, then for those who manifest the signs of an awakened lineage and are worthy of examination, one should generate respect and service. Because others may also exist in the birthplaces of butchers, prostitutes, and animals, as stated in the "Questions of Kashyapa," one should not offend all sentient beings, but focus on purifying pure appearances. It should be held that Bodhisattvas and like-minded Dharma friends are the sole cause of the exhaustion of merit and roots of virtue, and that disparaging and denigrating them is beyond words. Third, one should not be separated from the superior intention of benefiting all sentient beings, and one should strive to do so oneself. Superior intention is to act honestly without deception or pretense. Fourth, for all sentient beings that one can ripen, one should generate great intelligence, encourage them to generate the initial mind, and from the depths of one's heart, lead them to abide in the mind of perfect Bodhi. As it is said in the "Questions of Kashyapa": "Kashyapa, if one possesses four qualities, one will not forget the mind of Bodhi. What are the four? Knowingly not telling lies, generating the perception of a teacher towards Bodhisattvas, abiding in superior intention without deception towards sentient beings, and firmly establishing all sentient beings in the Great Vehicle." And so on. Therefore, these four white dharmas are the essence of merit and become the antidote to the four black dharmas that are not merit. Not only in this life, but until one attains Bodhi, the reason for not forgetting the mind of Bodhi in the bardo is, as stated in the same text: "Kashyapa, if a Bodhisattva possesses four qualities, then in all lifetimes, as soon as they are born, the mind of Bodhi will manifest, and until they sit on the Bodhi tree seat, they will not forget in the bardo." This is what is actually shown. The root verses for entering are four, as stated in the "Twenty Verses": "Attachment to gain and respect, Praising oneself and disparaging others, To those who are suffering and without protection, Being stingy and not giving the Dharma, And others."
Tibetan
ས་བཤགས་ཀྱང་མི་ཉན་པར། ཁྲོ་བས་གཞན་ལ་འཚོག་པ་དང་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བྱེད་ཅིང་། །དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། རྙེད་བཀུར་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་བདག་བསྟོང་གཞན་སྨོད་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མགོན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ཀྱང་སེར་སྣས་ཟང་ཟིང་མི་སྟེར་ཞིང་། ཕན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་མི་སྟེར་བ་དང་། གཞན་གྱིས་ནོངས་པ་བཤགས་ཀྱང་ད་དུང་ཁྲོ་བ་མི་ལྡོག་པར་དེ་ལ་འཚོག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གུས་པ་ལྷུར་མི་བྱེད་ཅིང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ལྟར་བཅོས་ནས་སྟོན་པའོ། །སློབ་དཔོན་བྱང་བཟང་ལ་སོགས་གཞན་དག་རྩ་ལྟུང་དངོས་འདི་བཞི་པོར་ངོས་བཟུང་ནས་གཞན་བཅོ་བརྒྱད་པོ་བཏགས་པ་བར་འདོད་པ་ཡང་ཡོད་དེ་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་པར་དུ་རིག་གོ །དེ་ལྟར་བཞི་པོ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་ཆང་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་སྟེ་ཉེས་སྤྱོད་དེ་དང་དེ་རྒྱུན་མི་འཆད་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། དེ་ལ་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བསྐྱེད་པ་དང་། དེས་མགུ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་བསམ་པར་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟ་བ་སྟེ་ཡན་ལག་བཞི་ཚང་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་སྟེ། སྡོམ་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ཕམ་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །ཡན་ལག་གང་རུང་རེ་ཚང་ལ་རང་ངོ་ལ་ལྟོས་པའི་ངོ་ཚ་དང་། གཞན་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྲེལ་ཡོད་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བས་གཞན་གྱི་ལྡོག་ཏུ་རུང་བ་ནི་ཀུན་དཀྲིས་འབྲིང་པོའོ། །ཡན་ལག་གང་རུང་ར་རེ་ལའང་ངོ་ཚ་ཆེར་བསྐྱེད་ཅིང་། གཞན་རྐྱེན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་ཐག་ལྡོག་པར་བྱེད་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆུང་ངུ་སྟེ་གཉིས་པོས་སྡོམ་པ་གཏོང་བ་མ་ཡིན་པ་དབང་པོ་འབྲིང་བརྟུལ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་བྱང་སའི་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་གཏན་ ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། གཏོང་བྱེད་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་འགལ་ཟླ་སྡོམ་མིན་སྐྱེས་པ། སྤོང་རྐྱེན་བསླབ་པ་ཕུལ་བ། ཀུན་དཀྲིས་འབྲིང་ཡན་ཆོད་ཀྱི་ཆོས་བཞི་ཚང་བ་དག་གཏན་ནས་གཏོང་བྱེད་བཞིར་བཤད་པ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་དང་། བསླབ་བཏུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་དང་གཞན་དག་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གྱིས་ཕྱེ་བ་སྟེ། བཤགས་པའི་ཐབས་ནི་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་བར། སྡོམ་པ་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ། །ཟག་པ་འབྲིང་ནི་གསུམ་ལ་བཤགས། །གཅིག་གི་མདུན་ན་ལྷག་མ་རྣམས། །ཉོན་མོངས་མི་མོངས་བདག་སེམས་བཞིན། །ཞེས་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་དང་། ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་ཕམ་པའི་རྩ་ལྟུང་གིས་སྡོམ་པ་གཏོང་བས། དེ་བྱུང་ན་བཤགས་བསྡམ་དང་བསག་སྦྱངས་ནན་ཏན་བྱས་ལ། སྡོམ་པ་སླ
Chinese
不听忏悔之语，以愤怒责骂他人，舍弃大乘，宣说相似正法。这是说，过于执着利养恭敬，接受自赞毁他的行为；见到痛苦和无依无靠的众生，吝啬而不施予财物，也不给予利益心的佛法；他人忏悔过错，仍然不息怒，反而责骂；不恭敬大乘，而是伪装不像佛法的法来宣说。 像学师善知识等其他人士，认为这四条是真实根本堕罪，其他的十八条是安立的，要知道这是分类和归纳的差别。 这样，如果四条都具备，就是大缠结，也就是不间断地造作罪行，并且对此不生丝毫的羞耻和惭愧，反而以此为乐，不认为这是过失，反而视为功德，四支齐全就是大缠结，因为能摧毁律仪，所以称为他胜。 如果具备其中任何一条，因为顾及自己而生惭愧，因为顾及他人而稍有惭愧，还能被他人劝退，这是中缠结。 即使只有其中任何一条，也生起极大的惭愧，不顾及其他因素，自己立即停止，这是小缠结，前两者不会舍弃律仪，这是就中等和下等根器而言，是《菩萨地论》的观点。 即使如此，在确定归纳时，在舍弃之二者的基础上，产生相违的非律仪，舍弃因缘，献出学处，具备中缠结以上的四法，这些被确定为四种舍弃之因。 《方便善巧经》和《学集论》的差别，是依根器的利钝来区分的。 忏悔的方法在《律二十品》中说：应重新受持律仪，中等罪过向三人忏悔，其余的在一人面前忏悔，如烦恼和无烦恼的自心。 这是说舍弃了愿心，以大缠结的他胜根本堕罪舍弃律仪，如果发生这种情况，就要努力忏悔和积累资粮，并重新受持律仪。
English
Not listening to confessions, scolding others with anger, abandoning the Mahayana, and proclaiming what appears to be similar to the true Dharma. This means being overly attached to gain and respect, accepting self-praise and the disparagement of others; seeing suffering and helpless beings, being stingy and not giving wealth, nor giving the Dharma of beneficial intent; even if others confess their faults, still not ceasing anger, but scolding them; not being respectful of the Mahayana, but pretending that what is not Dharma is Dharma and proclaiming it. Like the teacher Bhavyamukha and others, they consider these four to be the actual root downfalls, and the other eighteen to be imputed, and it should be known that this is the difference between classification and aggregation. Thus, if all four branches are complete, it is a great entanglement, that is, continuously engaging in misconduct, and not generating even a little shame or embarrassment about it, but being pleased and delighted by it, and not thinking of it as a fault, but regarding it as a virtue. Having all four branches complete is a great entanglement, because it destroys the vows, it is called defeat. If any one of the branches is complete, there is shame in relation to oneself, and a little embarrassment arises in relation to others, so it can be turned back by others, this is a medium entanglement. Even if there is only one of any of the branches, great shame arises, and without regard to other factors, one immediately stops it oneself, this is a small entanglement, the former two do not abandon the vows, this is in terms of medium and dull faculties, it is the view of the Bodhisattva Bhumi. Even so, in determining the conclusion, on top of the two that are abandoned, a contradictory non-vow is generated, the abandoning condition is the offering of the precepts, and the four dharmas that are complete with medium entanglement or higher are definitely said to be the four causes of abandonment. The difference between the Sutra of Skillful Means and the Compendium of Trainings is distinguished by the sharpness or dullness of the faculties. The method of confession is in the Twenty Chapters on Discipline: The vows should be taken again. Medium transgressions are confessed to three. The remaining ones are before one. Like the mind of self, afflicted and unafflicted. This means abandoning the aspiration mind, and abandoning the vows with the root downfall of defeat by great entanglement, if this happens, one should diligently confess and accumulate merit, and take the vows again.